Κόβονται μόλις γεννηθούμε αλλά καμιά φορά ουσιαστικά δεν κόβονται ποτέ. Μένουν εκεί, αόρατοι, για να μας θυμίζουν πως πάντα με κάτι θα μένουμε δεμένοι και δεν θα μπορούμε να ξεφύγουμε. Είναι λες και μας λείπει από τότε που γεννηθήκαμε και μας τον έκοψαν και ολόκληρη τη ζωή μας πασχίζουμε να τον φτιάξουμε ξανά. Σαν να μη θέλουμε να μένουμε αποκομμένοι, ανεξάρτητοι, ελεύθεροι αλλά πάντοτε ζητάμε να γίνουμε μωρά ξανά, να είμαστε ενωμένοι διαμέσου του ομφάλιου λώρου με τον οποιονδήποτε: μητέρα, πατέρα, φίλους, γκόμενους, γκόμενες, σπίτι, δουλειά, παρελθόν…
Αλλά κάποια στιγμή στη ζωή μας όλοι μας θα κληθούμε να παίξουμε το ρόλο της μαμής. Θα έρθει η ώρα που, νιώθωντας την ίδια οδύνη αποχωρισμού που νιώθει το βρέφος, θα πάρουμε μόνοι μας το αόρατο ψαλίδι στο χέρι μας και θα κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που δεν θα φαίνεται. Για κάποιο διάστημα λύπη θα μας κυριεύει γιατί όπως το μωρό θα βγούμε από ένα ασφαλές περιβάλλον έξω, στο άγνωστο, σε ένα κρύο και αφιλόξενο περιβάλλον.
Όμως θα είναι μια εμπειρία γέννησης…
Ομφάλιοι λώροι
Αγάπης Κύμα
Και ένιωσε ένα κύμα αγάπης να τον διαπερνά, να διατρέχει τις φλέβες του σαν το αίμα της καρδιάς του, να τον ζεσταίνει, να τον ζωογονεί αλλά και να τον κάνει κομμάτια. Ένιωσε πως από αγάπη φτιάχτηκε κι αυτός και όλα γύρω του, ένιωσε πως όλα βρίσκονταν μέσα σε αυτόν κι αυτός ήταν μέρος των πάντων. Σχεδόν χάθηκε η ταυτότητά του, σχεδόν εκμηδενίστηκε.
Όχι, δεν είχε στόχο το κύμα αγάπης που τον διαπέρασε. Όχι, δεν κατέληγε σε κάποιο πρόσωπο, ερχόταν σαν ένας τεράστιος κοσμικός παλμός, γεννούσε και κατέστρεφε και έφευγε μετά για να φτιάξει νέους κόσμους αγάπης. Όχι δεν ήταν αυτός που είχε πλέον σημασία, τα πάντα και τίποτα ήταν πιο σημαντικά. Δεν είχε όνομα, δεν είχε ταυτότητα, ήταν Άπειρος.
Όσα παίρνει ο άνεμος
Κάποιες φορές – παράξενο το γιατί – περνάμε χρόνια της ζωής μας με την ελπίδα και το όνειρο να χτίσουμε.
Μόλις το καταφέρουμε, σταματάμε λίγο, καμαρώνουμε το έργο μας, το χαιρόμαστε, το απολαμβάνουμε και μετά δίνουμε μία, σαν φοβερός αέρας και το γκρεμίζουμε.
Άλλες πάλι φορές χτίζουμε μόνο και μόνο για να έχουμε τη χαρά της κατεδάφισης. Δεν είναι, δηλαδή, η χαρά του να φτιάξουμε κάτι αλλά η ηδονή του να το χαλάσουμε που μας ωθεί στη δημιουργία.
Είναι παράξενο το γένος μας…
Ερώτηση κρίσεως για τα stages του ΟΑΕΔ
Θέλω να κάνω μια ερώτηση και όποιος μπορεί ας μου απαντήσει. Λένε ότι 12.000 άνθρωποι που προσλήφθηκαν στα stages λίγο πριν τις εκλογές θα απολυθούν επειδή ήταν, λέει, κομματικές προσλήψεις.
Επειδή τυγχάνει να γνωρίζω και άτομα που δεν ψήφισαν ΝΔ αλλά προσλήφθηκαν λίγο πριν τις εκλογές, μπορείτε να μου πείτε πως στο καλό θα διαπιστωθούν οι “κομματικές” προσλήψεις;
Ή μήπως το κάνουμε όπως ο Πάπας στις Σταυροφορίες που ζήτησε από τους Σταυροφόρους να σκοτώσουν τους πάντες, χριστιανούς και μη και ” Ο Κύριος θα ξεχωρίσει τους δικούς Του;”
Καλό ξεκίνημα για νέα κυβέρνηση, δε λέω…
Η Άννα Βίσση στο Αθηνών Αρένα
ΑΘΗΝΩΝ ΑΡΕΝΑ
“THE FABULOUS SHOW”
ANNA VISSI
ONE WOMAN THAT WILL CHANGE THE ATHENS NIGHTLIFE FOREVER
Η Άννα Βίσση, η μεγαλύτερη Ελληνίδα σταρ, επιστρέφει στην πιο σημαντική στιγμή της καριέρας της, μετά από τα τέσσερα χρόνια απουσίας, όπως μόνο εκείνη ξέρει…
παρουσιάζοντας ένα μοναδικό show που ανατρέπει για άλλη μία φορά τα δεδομένα των shows…
Η Άννα Βίσση στο Fabulous Show!!!!
Μαζί της συνοδοιπόροι θα είναι οι Μπλε, ο Γιώργος Σαμπάνης Guest star: η ρεμπέτισσα Μαριώ. Το πρόγραμμα θα το πλαισιώσουν 3 νέες εξαιρετικές φωνές Βέρα Μπούφη, Ελισάβετ Σπανού & Μιχάλης Ζέης. Ενώ την δική του ενέργεια θα δώσει και ο Dj Dim Trik.
Την σκηνοθεσία και το art direction του show υπογράφει η Ελληνοαμερικανίδα Christine Crokos, την καλλιτεχνική Επιμέλεια ο Γιάννης Κυφωνίδης, τα κείμενα ο Γιώργος Καπουτζίδης, τις χορογραφίες ο Jermaine Browne, το Lighting and set Design ο Γιώργος Τέλλος, τον ήχο ο Άρης Κουντούρης, την Σκηνογραφία η Μαίρη Τσαγκάρη, και τα κοστούμια η Patricia Field και η Σοφία Καρβέλα. Τα γραφικά επιμελείται η εταιρεία Green Olive Films.
Παράλληλα με την προετοιμασία του “Fabulous Show” η Άννα Βίσση ετοιμάζει το repackaging του διπλά πλατινένιου album «Απαγορευμένο» με τρία νέα τραγούδια και δύο remixes σε οικολογική συσκευασία Fabulous έκδοση.
ΕΝΑΡΞΗ 30/10
Ημέρες λειτουργίας:
Πέμπτη (από τις 22.00 το βράδυ),
Παρασκευή, Σάββατο (από τις 23.00 το βράδυ)
Τιμή φιάλης: 160 ευρώ, Πέμπτες 150 ευρώ Είσοδος με ποτό: 15 ευρώ Παρασκευή, Σάββατο, 10 ευρώ τις Πέμπτες
Τηλέφωνο Κρατήσεων: 210-3471111
(αναδημοσίευση από www.fannatics.gr)
Τα μπαλκόνια των πρώην
Περνώντας τυχαία από διάφορες περιοχές της Αθήνας σηκώνουμε τα μάτια και κοιτάζουμε κάποια μπαλκόνια. Όχι γιατί μας κάνει εντύπωση η εγκατάλειψή τους, η βρώμα τους ή αντίθετα το πόσο περιποιημένα είναι. Σηκώνουμε τα μάτια και τα κοιτάζουμε γιατί κάποτε καθόμασταν σε εκείνα τα μπαλκόνια και πίναμε καφέ μαζί με εκείνον που κατοικούσε εκεί. Είναι τα μπαλκόνια των πρώην σχέσεων, εκεί που αγκαλιασμένοι κοιτούσαμε τον κόσμο, κάναμε όνειρα, χασμουρηθήκαμε στη θέα του ξημερώματος, βγήκαμε έξω οργισμένοι να πάρουμε αέρα για να μη συνεχίσουμε τον καβγά.
Περνάμε τυχαία κάτω από εκείνα τα μπαλκόνια κι ένα σωρό αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό μας, καλές και κακές. Δεν μπορούμε να αντισταθούμε στην περιέργεια τι να κάνει η πρώην σχέση μας, άραγε έχει βρει κάποιον άλλο να πίνει καφέ μαζί, να κοιμάται αγκαλιά, να τον περιμένει σε εκείνο το μπαλκόνι να γυρίσει; Δεν είναι μελαγχολικές σκέψεις αυτές, είναι απλά νοσταλγικές.
Είναι και κάποια άλλα μπαλκόνια που ούτε που θέλουμε να τα κοιτάξουμε γιατί περάσαμε εκεί τόσο βρώμικα όσο απεριποίητα είναι τα ίδια, άσχετα του ποιός έφταιγε, για αυτό και σκύβουμε το βλέμα στο πεζοδρόμιο και τα διασχίζουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται, τόσο γρήγορα ίσως όσο γρήγορα τελείωσε και η σχέση εκείνη.
Είναι μερικά μπαλκόνια που τα θυμόμαστε αμυδρά γιατί δεν τα είδαμε ποτέ πρωί. Νύχτα τα επισκεφτήκαμε και για μια μόνο φορά, απλά για να εκτονώσουμε την ανάγκη μας για σεξ.
Και καθώς γυρίζουμε σπίτι βλέπουμε κάποιον άλλο να είναι σε ένα άλλο μπαλκόνι, να σηκώνεται και να μας χαιρετάει μόλις μας δει, διακόπτοντας το πότισμα της γλάστρας που εμείς αγοράσαμε για το δικό του μπαλκόνι. Μπαίνουμε στο σπίτι, φοράμε πρόχειρα ρούχα και παντόφλες και καθόμαστε κουρασμένοι στο μπαλκόνι. Μας σερβίρει τον καφέ και καθόμαστε και οι δύο να κοιτάζουμε τα απέναντι μπαλκόνια…
J.S.Bach: air on the G string
Μια υπέροχη μουσική για συνοδεία μιας εξίσου μελαγχολικής Κυριακής…
Ξυπνάει
Για πολλά πολλά χρόνια κοιμάται βαθιά κι ονειρεύεται μες στη φωλιά που φτιάχνουν τα όνειρά του. Σαν από έναν αιθερικό ομφάλιο λώρο τρέφεται από εκείνα που τον τρομάζουν, που τον κάνουν να ελπίζει, να εύχεται, να αποστρέφεται. Τα μάτια του είναι αδύναμα κάτω από τα κλειστά τους βλέφαρα και μόνο το άσπρο και το μαύρο ξεχωρίζουν αλλά και αυτό πάλι αμυδρά.
Δεν ξέρει αν κοιμάται ή αν είναι ξύπνιος. Νομίζει πως τα όνειρά του είναι η πραγματική ζωή αλλά αργότερα μαθαίνει πως δεν είναι και λίγο καιρό μετά και πάλι νομίζει πως τα όνειρα είναι ψεύτικα. Ή μήπως δεν είναι; Ή μήπως όλα είναι ψεύτικα; Αναδεύεται με τη σκέψη αυτή. Χασμουριέται. Αν όλα είναι ψεύτικα δεν μπορεί, κάπου θα βρίσκεται η αλήθεια αλλά κάτι μέσα του λέει πως ακόμη και αν τη βρει θα την αφήσει πίσω, γιατί υπάρχουν πράγματα σημαντικότερα από τη γνώση. Αγάπη πιο δυνατή από την Αγάπη, Θέληση ισχυρότερη από τη Θέληση, Δράση πιο συγκεκριμένη από τη Δράση, Ζωή ζωντανότερη από τη Ζωή.
Βλέπει ένα ψυχρό λευκό φως. Καίει η μέση στην αρχή αλλά περνάει ο πόνος. Μετά η φωτιά ανεβαίνει ψηλότερα, καίγεται στήθος, χαμηλά, περνάει ο πόνος, καίγεται η καρδιά, περνάει η καρδιά και ο πόνος στο λαιμό και στο κεφάλι γίνεται ισχυρός. Πονάνε όλα μαζί, καίγονται όλα μαζί και είναι λες κι ολόκληρος έγινε μια δίνη φωτιάς που πονάει αλλά και δεν πονάει. Αλήθειες, ψέματα, πόνοι, χαρές, αγάπες, λύπες, στεναγμοί, ελπίδες, όλα αφήνονται πίσω.
Ξυπνάει.
Ο άνθρωπος που δεν είχε τίποτα και μετά τα είχε όλα
Κάποτε ήταν ένας άνθρωπος πιο φτωχός και από τους φτωχούς. Δεν είχε τίποτα ούτε καν τα στοιχειώδη και ζούσε με τα αποφάγια των ανθρώπων που πετούσαν στα σκουπίδια και φορούσε τα ρούχα που εκείνοι δεν χρειάζονταν άλλο, γιατί τα είχαν βαρεθεί.
Το βράδι, ξαπλωμένος σε κάποιο παγκάκι ή μέσα σε ένα πρόχειρο χαρτόκουτο που χρησιμοποιούσε για κρεβάτι, γύριζε τα μάτια του στον ουρανό και δακρυσμένος παρακαλούσε το Θεό να αλλάξει τη μοίρα του και όλα να γίνουν όπως θα ήθελε εκείνος να είναι. Και μια νύχτα που οι ουρανοί ήταν ανοιχτοί, ο Θεός άκουσε την προσευχή του και όρισε να μπορούν να γίνουν πραγματικότητα όλα όσα θα ονειρευόταν.
Έτσι ο ζητιάνος είδε σε όνειρο ότι ήταν Βασιλιάς και πως ζούσε σε ένα μεγαλοπρεπές κάστρο στην κορυφή ενός λόφου, με υπηρέτες που τον εξυπηρετούσαν στο οτιδήποτε. Φορούσε ακριβά ρούχα και κοσμήματα και το τραπέζι του ήταν κάθε μέρα γεμάτο. Και όταν ξύπνησε δεν ήταν πάλι σε ένα χαρτόκουτο αλλά σε ένα λαμπερό παλάτι.
Έπεσε πάλι για ύπνο και ονειρεύτηκε πως ήταν Βασιλιάς ακόμη τρανότερος και άλλοι Βασιλείς τον προσκυνούσαν και μόλις ξύπνησε έγινε πάλι αυτό που είχε ονειρευτεί, οπότε έπεσε πάλι για ύπνο και αυτή τη φορά ονειρεύτηκε ακόμη περισσότερα πλούτη και πως ήταν παντρεμένος με μια πριγκήπισσα απίστευτης ομορφιάς και πάλι έγινε έτσι, αφού μόλις ξύπνησε την είδε στο πλευρό του να του χαμογελάει πανέμορφη.
Πέρασαν μήνες, πέρασαν χρόνια και λίγο λίγο σταμάτησε να ονειρεύεται αφού πλέον είχε ότι ζητούσε. Ώσπου ένα πρωί ξύπνησε, είδε την πριγκήπισσα στο πλάι του όπως πάντα. Σηκώθηκε, κοίταξε το μεγαλείο του παλατιού του, είδε από το μπαλκόνι το ισχυρό και πάμπλουτο κράτος του, τους δεκάδες υπηρέτες του, τους χιλιάδες στρατιώτες του και ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενε κανείς, το έβαλε στα πόδια και έτρεξε μακριά από ότι είχε ονειρευτεί…
