Transformers

Σας έχει τύχει ποτέ να νομίζετε ότι γνωρίζετε έναν άνθρωπο πάρα πολύ καλά και να γίνεται κάτι και κάθε σας γνώση να ανατρέπεται; Και όχι μόνο άνθρωπο αλλά και κατάσταση. Αλλά, τι ρωτάω, σίγουρα θα σας έχει τύχει. Λοιπόν, έχω την εντύπωση ότι σε εμένα συμβαίνει αρκετά συχνά αλλά  πραγματικότητα είναι πως, ενώ γενικά είμαι γαλή και δεν μου ξεφεύγει τίποτις, ώρες ώρες γίνομαι και πολύ βόδι που περπατάει και δεν βλέπει μπροστά του. Παρακάτω θα σας εκθέσω μερικές αληθινές ιστορίες για να καταλάβετε. Μερικές είναι ευχάριστες, μερικές δυσάρεστες. Enjoy.
Ιστορία πρώτη. Το κλουβί με τις τρελές. Ήμουν σε κάποια δουλειά για περίπου δύο χρόνια. Ως συνήθως τυπικός, ως συνήθως μακριά από κουτσομπολιά και σκάνδαλα και να νομίζω πως όλοι γύρω μου είναι ακριβώς το ίδιο. Πριιιιτς, όμως. Πριν από μία εβδομάδα συναντήθηκα με μια παλιά συνάδελφο και η κουβέντα ήρθε τελικά και έγινε ένα τεράστιο γκόσιπ. Έμαθα ότι στον δήθεν αγνό και παρθένο χώρο που εργαζόμουν είχαν συμβεί τόσα σκάνδαλα όσα δεν συμβαίνουν σε Ελληνική κυβέρνηση! Για την ακρίβεια, όλοι είχαν παρθεί με όλους και δεν αναφέρομαι στα παραδοσιακά, πατροπαράδοτα κέρατα μεταξύ ενός ανδρός και μιας γυναικός. Λέω πολύ απλά ότι το gay λόμπι εκεί μέσα ήταν τεράστιο και εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι αν και, όπως μου είπε η συνάδελφος, με λιγουρεύονταν δυο τρεις αλλά νόμιζαν λέει πως ήμουν στρέητ. Τα ύστερα του κόσμου! Δεν φτάνει που έρχονταν σωρηδόν τα προξενιά από την κάθε κυράτσα κι έπρεπε να βρίσκω ένα σωρό δικαιολογίες για να τα αρνηθώ, είχα και τις κρυφές θαυμάστριές μου, τρομάρα μου!
Ιστορία δεύτερη. Η μάνα του στρατού. Όταν πήγα στρατό είχα ορκιστεί πως, ακόμα και αν τύχαινε καλή φάση, δεν θα τη δεχόμουν με τίποτα. Καταλαβαίνετε, δεν ήθελα να γίνω ρόμπα στο στράτευμα. Οι ορμές, ωστόσο, μπορούσαν άνετα να εκτονωθούν έξω από τα στρατόπεδα, όπως και έγινε μερικές φορές. Μια από εκείνες τις φορές, λοιπόν, έγινε κάποια τέτοια φάση. Την επομένη ξαναέγινε. Τη μεθεπομένη ξανά. Τελικά, έγινε 3 – 4 φορές και τα πρωινά εγώ κύριος στο στρατόπεδο. Μια φορά με έστειλαν να κάνω μια δουλειά στο Διοικητήριο. Δεν είχα ξαναπατήσει το πόδι μου εκεί μέσα και δεν είχα δει ποτέ κανέναν αξιωματικό ή πολιτικό υπάλληλο από εκεί. Πήγα, χτύπησα την πόρτα στο γραφείο που με είχαν στείλει και βλέπω να κάθεται στο γραφείο ο μίστερ 3 – 4 φορές που λέγαμε πριν. Κοιταχτήκαμε, με εξυπηρέτησε στο δευτερόλεπτο κι έφυγα λίγο πιο γρήγορα από ότι διακτινιζόταν ο Σκότυ του Σταρ Τρεκ.
Ιστορία τρίτη. Τα βλαχοτρανσφόρμερς. Μερικοί από τους καλύτερους (τότε) φίλους και φίλες μου ζούσαν σε χωριά. Κανένα πρόβλημα. Κάθε μέρα μαζί, τηλεφωνήματα τα απογεύματα με τις ώρες, διασκέδαση τα Σάββατα, εκδρομές, μπάνια, τα πάντα. Ήμουν ο εξομολόγος τους, μου έλεγαν όλα τους τα προβλήματα, χωρίς μέχρι τότε να έχω συνειδητοποιήσει ότι ποτέ δεν άκουγαν εμένα. Κάποια στιγμή, έτσι ήρθαν τα πράγματα και αρρώστησα από Κατάθλιψη, όπως σας έχω αναφέρει ξανά στο παρελθόν. Τους είχα πει ότι δεν ένιωθα καλά, γνώριζαν πως θα πήγαινα στο γιατρό αλλά ποτέ δεν με ρώτησαν τι μου είπε ο γιατρός και τι θα έκανα στο εξής. Μια φορά, ενώ ήμουν στα χειρότερά μου και γύριζα από το γιατρό, συναντάω μια από εκείνες τις φίλες στο δρόμο. Άρχισε να μου λέει πόσο κουράζεται στη δουλειά, πόσο πνιγμένη είναι και μόλις της είπα ότι ήμουν στο γιατρό, κούνησε το κεφάλι και συνέχισε να μου λέει για τη δουλειά της. Οι υπόλοιποι, όπως και η ίδια, εξαφανίστηκαν. Ήταν οι ίδιοι που μέχρι τότε μου έλεγαν βλακείες για φιλίες, πως ήθελαν να γίνω κουμπάρος τους όταν θα παντρεύονταν. Οι ίδιοι που χωρίς να διστάζουν ζητούσαν τη βοήθειά μου σε ό,τι τους απασχολούσε κι όμως, χωρίς ντροπή, έφυγαν όταν τους είχα εγώ ανάγκη. Μια από αυτές, μάλιστα, όταν την πήρα τηλέφωνο σε κακό χάλι και ζήτησα να της μιλήσω, ότι το είχα ανάγκη, με ρώτησε αν θα αργήσουμε γιατί ήθελε να πλύνει τα μαλλιά της. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μεταμορφώθηκαν έτσι οι τότε φίλοι μου και μάλλον ποτέ δεν θα το καταλάβω. Ένας, όμως, εκείνος που είχα σε λιγότερη εκτίμηση γιατί ως τότε μου φερόταν άσχημα, τη δύσκολη στιγμή έδειξε ότι δεν ήταν ένας από τους Ντισέπτικονς αλλά αποδείχθηκε ο φύλακας – Όπτιμους Πράιμ μου. Στάθηκε και ακόμα στέκεται στο πλευρό μου και αν έγινα καλά σε μεγάλο βαθμό το οφείλω σε εκείνον. Να που καμιά φορά η μεταμόρφωση είναι προς το καλύτερο…
Ιστορία τέταρτη. Η μεταμόρφωση της Μαίρης. Η Μαίρη ήταν κάποτε ένα κορίτσι της Εκκλησίας. Καλή, σεμνή αν και πολύ όμορφη που, μιας και είχε ταλέντο και έπιανε το χέρι της, ήθελε να σπουδάσει στην Καλών Τεχνών ή τουλάχιστον Αγιογραφία σε κάποια σχολή. Το πόσο αθώα ήταν, δεν περιγράφεται. Ώρες ώρες νόμιζες πως θα έπρεπε να ζει σε κάποια άλλη εποχή, με αγνότερους έρωτες και βασανισμένους εραστές. Ένα διάστημα την έχασα. Κάποτε την ξαναβρήκα, όμως ήταν μια άλλη Μαίρη. Καταρχήν, είχε γίνει ξέκωλο. Είχε τσιμπουκόχειλα, η φωνή της είχε βαθύνει κάτι σαν της Στανίση ένα πράγμα και είχε σπουδάσει τέχνη, βέβαια, αλλά την τέχνη του τραγουδιού. Γύρευε σε ποιό σκυλάδικο δηλαδή. Άμα τη εμφανίσει της, πρέπει να πηδήχτηκε με πάνω από είκοσι άτομα, το μικρό διάστημα που παρέμεινε στη γενέτειρα. Έκτοτε, αγνοείται η τύχη της…