Καταρχήν να ξεκινήσουμε με το μαγαζί. Πρόκειται, πιθανώς, για τον καλύτερο χώρο στην Αθήνα, όπου πραγματικά δεν σου βγαίνει η πίστη ανάποδα, είτε είσαι όρθιος είτε σε τραπέζι. Ο καπνός δεν ενοχλεί καθόλου, ο ήχος είναι μια χαρά και το σέρβις πολύ καλό. Η οπτική από όλα τα σημεία είναι άψογη και κανείς δεν ενοχλεί κανέναν.
Ο Σαμπάνης, η Μαριώ πάρα πολύ καλοί, το ίδιο και οι Μπλε, για τους οποίους (για έναν από αυτούς) έχω μια ένσταση: δεν μου άρεσε καθόλου το γεγονός ότι ο κιθαρίστας, δύο φορές, πήρε από τα μπροστινά τραπέζια ένα μπουκάλι ουίσκι τη μία και ένα ποτήρι την άλλη και τα ήπιε. Οκέι, το καταλαβαίνω ότι δεν βρισκόταν στη γη εκείνη την ώρα αλλά χτύπησε πολύ άσχημα αυτή η κίνηση. Η Τζώρτζια, αναμφισβήτητα φωνάρα, δυστυχώς πρέπει να μάθει να ντύνεται λίγο καλύτερα. Θα την προτιμούσα να ήταν ντυμένη γκοθ, μεταλλού, οτιδήποτε, αλλά όχι έτσι όπως ήταν. Ωστόσο ήταν φοβερή.
Για την Άννα Βίσση, τι να πει κανείς; Με αυτή της τη φετινή εμφάνιση αποδεικνύει ξανά (χωρίς πλέον να το έχει ανάγκη), ότι είναι αυτό που έχει καταντήσει τετριμμένο να λέει κανείς: η απόλυτη ελληνίδα show-woman, η απόλυτη ελληνίδα σταρ. Μακριά από συνταγές του παρελθόντος, παρουσιάζει ένα σόου πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, επενδεδυμένο με σκετς, γιγαντοθόνες, λαμπερά κοστούμια, χορευτές και χορεύτριες και – κυρίως – γεμάτο τραγούδια για τα οποία τη λατρέψαμε. Πραγματικά είναι δύσκολο να βρεις ποιό από τα εκατοντάδες τραγούδια της δεν λέει αλλά διαπιστώνεις αμέσως πως όλα επιλέχθηκαν με διαφορετικά κριτήρια από ότι συνήθως: είναι τραγούδια τα οποία απογείωσαν την Άννα Βίσση, από όλη τη διάρκεια της 30χρονης καριέρας της. Ενδεικτικά αναφέρω: πράγματα, κι έχω τόσα να θυμάμαι, μαύρα γυαλιά, αντίδοτο, δώδεκα, ότι μου ζητήσεις, ψεύτικα, λόγια και σιωπές, σεντόνια, έρωτα ή πόλεμο, εκεί, δεν θέλω να ξέρεις, γκάζι, έμπνευση…πόσα να θυμηθεί κανείς;
Το σίγουρο είναι πως κανείς δεν θα μείνει παραπονούμενος. Εγώ τουλάχιστον, παρά το ότι είμαι δηλωμένος οπαδός, δεν έχω δει σε κανένα άλλο σχήμα ποτέ ανθρώπους που διαφέρουν εντελώς ηλικιακά μεταξύ τους, από 15 χρονα έως 65ρηδες να είναι όλοι επάνω στα τραπέζια. Η Άννα το έχει αυτό. Σημειωτέον, μην περιμένετε να δείτε εντελώς μπουζουκοκατάσταση. Το πρόγραμμα είναι περισσότερο ροκ και λαϊκό. Λουλούδια υπάρχουν, όχι όμως χοροί στην πίστα και τα ντιριντάχτα που ο κόσμος μοιάζει πλέον να βαρέθηκε…

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s