Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν σου γεμίζουν το μάτι. Τους βλέπεις στο δρόμο και δεν γυρίζεις να τους ρίξεις δεύτερη ματιά. Μερικές φορές δεν μπορείς να αποφύγεις μέσα σου τη σκέψη «Θεέ μου, ευτυχώς που δεν είμαι σαν αυτόν και σαν αυτήν», δηλαδή ευτυχώς που δεν είμαι τόσο άσχημος, χοντρός, χαζός και τόσα άλλα κοσμητικά επίθετα που θα επέλεγες για να τους περιγράψεις σε ένα φίλο σου αργότερα που θα πίνατε καφέ και θα αυτοθαυμαζόσασταν ακριβώς επειδή δεν είσαστε σαν αυτόν και σαν αυτήν. Ποιά γυναίκα θα ήθελε να είναι σαν τη Susan Boyle; Ποιός άντρας θα ήθελε να είναι σαν τον Paul Potts; Καμία και κανείς μέχρι που οι δυο αυτοί άνθρωποι θα άνοιγαν το στόμα τους. Και δεν θα ήθελε κανείς μας γιατί είμαστε κολλημένοι στη Μορφή. Αυτή εξουσιάζει τις ζωές μας, αυτή και η δικτατορία της. Το να είμαστε όμορφοι εξωτερικά, να έχουμε το τέλειο πρόσωπο και το τέλειο σώμα για να αρέσουμε στους άλλους που κι αυτοί πρέπει να έχουν τα ίδια ακριβώς για να αρέσουν σε μας.

Κανένα σώμα και κανένα πρόσωπο δεν μπορεί να φέρει το δάκρυ στα μάτια των ανθρώπων, όπως το έφεραν αυτοί οι δύο. Κανένα εξωτερικό ταλέντο δεν μπορεί να συγκλονίσει τόσο όσο το ταλέντο της ίδιας της ψυχής…

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

One response »

  1. Ο/Η SK λέει:

    Έχει γίνει παγκόσμιο φαινόμενο. Κάθε σόου που σέβεται τον εαυτό του εδώ στην Αμερική της έχει πάρει συνέντευξη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s