Ποιά θα μπορούσε να είναι η 11η Εντολή; Φαντάζομαι πως ο καθένας την προσαρμόζει στη δική του ζωή και στις προσωπικές του εμπειρίες. Τι ξέρουμε για αυτή; Ότι είναι καινούρια και παλιά σαν της ψυχής την αντηλιά, σαν της καρδιάς τα βάθη, είναι ολοκάθαρο γυαλί και κοφτερό μαχαίρι. Επίσης την ξέρουν μόνο οι τρελοί κι όλοι της γης οι σκλάβοι και όποιος δεν την ξέρει βιώνει μια παγωμένη ερημιά, όπου το γέλιο γίνεται ζημιά κι η ομορφιά σκοτάδι. Τόσο σοβαρή εντολή είναι και ίσως για αυτό δεν δόθηκε μαζί με τις υπόλοιπες 10 τότε εκεί πάνω στο όρος Σινά.
Χρειάστηκε να σκεφτώ πρόσφατα αυτή την περίφημη 11η Εντολή. Πρόσφατα χρειάστηκε να σκεφτώ πολλά πράγματα γενικώς και τα βράδια μου ήταν στοιχειωμένα από σκέψεις – μορφές που άλλαζαν χρώματα και μορφές ανάλογα με την ποιότητα των σκέψεων αυτών, που οι πιο πολλές ήταν μαύρες. Δεν μου αρέσει να κάνω μαύρες σκέψεις, προτιμώ να περπατώ στο φως και δίνω μεγάλο αγώνα για αυτό, κυρίως αγώνα απέναντι σε μένα τον ίδιο. Για αυτό και περπάτησα πολύ την Αλεξάνδρας και τη Βασιλίσσης Σοφίας αλλά, κυρίως, περπάτησα πολύ περισσότερο στον ύπνο μου σε μονοπάτια σκοτεινά. Δεν ζήτησα παρέα στους περιπάτους μου αυτούς. Αν τη ζητούσα θα την είχα αλλά δεν την ήθελα. Μερικούς περίπατους πρέπει να τους κάνουμε μόνοι μας για αυτό και πρέπει διακριτικά να αφήσουμε το χέρι του συνοδοιπόρου μας και να προχωρήσουμε μόνοι μας. Πρέπει να αφήσουμε το χέρι που μας αγκαλιάζει γλυκά στον ύπνο μας, να το ακουμπήσουμε μαλακά στο στήθος του και να περιπλανηθούμε στα σκοτεινά μονοπάτια των ονείρων χωρίς βοήθεια, σαν σε μια μικρή νύχτα της ψυχής. Κι αν ξεχάσουμε να το κάνουμε αυτό κι αν ίσως δεν το επιθυμούμε, η ίδια μας η ψυχή κατεβάζει το διακόπτη της συνείδησης και μας αποκοιμίζει-γιατί αυτό το σκοτεινό περίπατο πρέπει να τον κάνουμε, είναι μέρος της εκπαίδευσής μας.
Αν θυμόμασταν από μόνοι μας ότι είμαστε Άνθρωποι ίσως τέτοιοι περίπατοι να μη χρειάζονταν. Η ψυχή θα οδηγούσε τα βήματά μας κι εμείς θα την εμπιστευόμασταν. Όμως δεν είμαστε ακόμη όλοι ικανοί σε αυτό κι έτσι βασανιζόμαστε ανάμεσα στις επιλογές που παρουσιάζονται.
Στο τέλος της νυχτερινής μας διαδρομής υπάρχει πάντα ένας διχασμός του δρόμου: ένας δρόμος πάει δεξιά κι ένας άλλος αριστερά. Το τέλος τους δεν το βλέπουμε αλλά μας παρουσιάζεται ένα όραμα, μια μικρή περιγραφή των όσων έχουμε να αντιμετωπίσουμε παίρνοντας τον καθένα από αυτούς, τόσο τα καλά τους όσο και τα κακά τους. Δυο δρόμοι ανοίχτηκαν μπροστά και σε μένα. Κοιτώντας τον ένα από αυτούς είδα την απελευθέρωση της προσωπικότητας μέσα από τη φυγή. Κανείς δεν θα μπορούσε να με κατηγορήσει για αυτό, τα δίκια ήταν με το μέρος μου γιατί είχα σεβαστεί την 11η εντολή. Αλλά ο δρόμος αυτός οδηγούσε στη μοναξιά όχι από έλλειψη παρέας με τους ανθρώπους αλλά σε μοναξιά από τον ίδιο τον εαυτό, ο οποίος θα στεκόταν με το δίκιο του για παρέα και κάθε φορά που θα γνώριζε κάποιον θα έβαζε το δίκιο του για ασπίδα προστασίας, όπως τόσα χρόνια έκανε.
Ο δεύτερος δρόμος έμοιαζε πιο δυσοίωνος ακόμη. Διότι στο τέλος του αμυδρά φαινόταν ένα φως αλλά κανείς δεν εξασφάλιζε εκ των προτέρων πως θα μπορούσα να το φτάσω ακολουθώντας το δρόμο αυτό. Μου φανερώθηκαν πολλές δυσκολίες στη διαδρομή και μια από αυτές ήταν η αμφιβολία που, από ότι κατάλαβα θα με ακολουθούσε σε κάθε βήμα για να με εγκαταλείψει μόνο αν κατόρθωνα τελικά να μπω κι εγώ μέσα στο φως εκείνο. Και είδα και τον πόνο να υπάρχει στο δρόμο εκείνο και την έλλειψη ελπίδας σε κάποιες στροφές του, την απουσία ύπνου και την αίσθηση ενός μοιράσματος που δεν επέλεξα αλλά αντιμετώπισα. Και είδα και άλλα πολλά που δεν ανακοινώνονται και ο ύπνος μου ήταν ταραγμένος και με πόνους και το χαμόγελο του πρωινού ήταν ψεύτικο ουσιαστικά-αλλά ήθελα πολύ να το πιστέψω.
Όπως λέει και το τραγούδι, όμως, που κατά έναν παράδοξο τρόπο που πιθανώς μόνο ένας καλός ψυχαναλυτής θα μπορούσε να εξηγήσει το γιατί το άκουσα στον ύπνο μου την ώρα που στεκόμουν ανάμεσα στους δυο δρόμους της επιλογής, «έτσι είναι φίλε μου η ζωή, φέρνει τον ήλιο το πρωί την καταχνιά το βράδυ». Μα είχε τόσο λίγο κρατήσει το πρωινό, σαν να είχαμε χειμώνα ακόμη, ότι είχα αρχίσει να πιστεύω πως πράγματι είναι Άνοιξη; Η 11η Εντολή στριφογύριζε στο μυαλό μου και έπαιρνε διάφορες εκφράσεις: «ου σεβαστείς τον άλλο περισσότερο από τον εαυτό σου», «ου πιστέψεις στο ψέμα που σου παρουσιάζεται ως αλήθεια», «ου λησμονήσεις πως άνθρωπος είσαι» και άλλα τέτοια.
Τελικά κατάλαβα πως αυτή η Εντολή δεν δόθηκε ποτέ ξεκάθαρα επειδή είναι τόσο μα τόσο υποκειμενική που επιδέχεται πολλών ερμηνειών. Όμως στο βάθος της έχει να κάνει με τη Συγγνώμη. Μια συγγνώμη που συχνά ζητάμε να μας δοθεί αλλά δύσκολα τη δίνουμε. Μια συγγνώμη που λένε πως δεν κοστίζει τίποτα αλλά ουσιαστικά κοστίζει τα πάντα. Μια συγγνώμη που είναι η τελική δοκιμασία πριν να μπει κανείς στο φως. Μια συγγνώμη που πάντα στον κόσμο μας πάει χεράκι-χεράκι με την αμφιβολία και που η τελική δοκιμασία είναι να την αφήσουμε αυτή την αμφιβολία, αν απελευθερωθούμε από το σφιχτό της κράτημα και να κρατήσουμε όσο πιο σφιχτά μπορούμε την ίδια τη συγγνώμη και την Αγάπη που βρίσκεται στο βάθος της σαν σπόρος έτοιμος να ανθίσει. Και κατάλαβα πως η ουσιαστική δοκιμασία του δεύτερου δρόμου ήταν η ίδια η Αγάπη και πως το ίδιο το φως του δρόμου ήταν το Φως της Αγάπης και πως όλα τα δεινά που βιώνουμε δεν είναι παρά κακές εκφράσεις της Αγάπης που μόνη στέκει πάνω από κάθε κακό, πέρα από κάθε κακό.
Τα σεντόνια  έμοιαζαν να είναι εξίσου δροσερά και καυτά στην επιστροφή μου στο κρεβάτι. Έτσι δεν είναι η ίδια η Αγάπη; Δροσερή και καυτή ταυτόχρονα; Μια νέα ημέρα ξημέρωνε, όπως έδειχνε το φως που έπεφτε στο δωμάτιο μέσα από τις χαραμάδες του παραθύρου. Η επιλογή του δρόμου είχε γίνει. Έμενε μόνο το τελευταίο εκείνο βήμα. Η συγγνώμη είχε δοθεί, η αμφιβολία είχε νικηθεί-αλλά το ήξερα πως θα επέστρεφε. Άπλωσα ένα χέρι πίσω. Ήταν ένα κάλεσμα συμμετοχής στο φως και η ημέρα που είχε χαράξει θα αποδείκνυε το εάν το χέρι θα κρατούσε ένα άλλο χέρι ή θα έμενε μετέωρο και μόνο. Αλλά η συνέχεια ανήκει σε ένα άλλο παραμύθι των μεγαλουπόλεων…

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

6 responses »

  1. Ο/Η griniarogato λέει:

    Να σου πω την αλήθεια, περιμένω, με περιέργεια παιδική, να δω τι τρόπο θα διαλέξει το Σύμπαν να διασταυρώσει τους δρόμους μας…γιατί το ότι «γνωριζόμαστε» ήδη, το ψυλλιάζομαι σοβαρά…

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Δηλαδή πιστεύεις στις καρμικές σχέσεις; Ή το εννοείς κάπως διαφορετικά;

  3. Ο/Η griniarogato λέει:

    Δεν «πιστεύω». Τις ζω… 🙂

  4. Ο/Η profusion λέει:

    Τότε σου εύχομαι το καλύτερο. Διότι πάρα πολύ συχνά οι καρμικές σχέσεις αποδεικνύονται ολέθριες…

  5. Ο/Η griniarogato λέει:

    Ευχαριστώ πάρα πολύ, το ξέρω καλά… Και το χρόνιο πρόβλημά μου με τα emoticons, είναι ότι δεν υπάρχει φατσούλα με πικρό χαμόγελο…

  6. Ο/Η profusion λέει:

    Δεν το προβλεψαν τα windows, βλεπεις…κρίμα, θα ήταν το πιο συχνό emoticon..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s