wordsΠόσες φορές δεν κατηγορούμε τους άλλους ότι δεν μπορούν με λόγια να εκφράσουν τα συναισθήματά τους; Πόσες φορές δεν κατηγορήσαμε πως δεν μας είπαν «σ’ αγαπώ» και πόσες αντίστοιχα δεν μετανιώσαμε που δεν το είπαμε εμείς; Κάποιες άλλες φορές δεν κατηγορήσαμε τον εαυτό μας που το είπε νωρίς αυτό το «σ΄αγαπώ», που μίλησε νωρίς και βιαστικά, ίσως χωρίς να πολυσκεφτεί, ίσως χωρίς να ζυγίσει τα λόγια του καλά.
Υπήρξαν και φορές, όμως, που πέρασε καιρός και δεν μιλήσαμε, κρύβοντας εξίσου τα καλά και τα κακά, περιορίζοντας τον εαυτό μας. Και άλλες φορές που περιοριστήκαμε μόνο στο να μιλάμε λόγια κενά, χωρις ουσία και ζητήσαμε και από τους άλλους να μιλήσουν χωρίς ίσως να το εννοούν. Και χωρίσαμε γιατί δεν μιλήσαμε ποτέ ή γιατί μιλήσαμε πάρα πολύ ή γιατί ακούσαμε τα πάντα ή γιατί δεν ακούσαμε τίποτα.
Ελάχιστες φορές σκεφτήκαμε πως δεν είναι πάντα ανάγκη να μιλάμε εμείς ή οι άλλοι αλλά να μιλούν η σιωπή και οι πράξεις μας. Δεν αφήσαμε χρόνο στους άλλους να μιλήσουν όποτε εκείνοι το αποφασίσουν – και αν το αποφασίσουν. Γιατί στα λόγια δεν είναι όλοι ικανοί και δεν χρειάζεται να είναι. Γιατί υπάρχουν λόγια που δεν λέγονται με το στόμα. Κι αυτά συνήθως έχουν τη μεγαλύτερη αξία.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s