statisticsΑνέκαθεν στο σχολείο ήμουν πολύ καλός στην Έκθεση και μια από τις μόνιμες δυσκολίες μου ήταν να με σηκώνει η δασκάλα και να τη διαβάζω μπροστά στην τάξη ολόκληρη ως δείγμα ενός καλού λόγου κι έκφρασης. Το μισούσα αυτό, θυμάμαι και από τότε το έχω αυτό το κουσούρι.
Οι εκθέσεις μου χαρακτηρίζονταν από μια ισορροπία μεταξύ ενός λογοτεχνικού τρόπου γραφής και λογικής τεκμηρίωσης, χαρακτηριστικά που αργότερα, στο Λύκειο, έκαναν τους καθηγητές να αμφιβάλουν κατά πόσο μια τέτοια έκθεση θα αποσπούσε καλό βαθμό στις Πανελλήνιες. «Ή που θα πέσεις σε σωστό βαθμολογητή και θα εκτιμήσει το δύσκολο αλλά ωραίο τρόπο γραφής σου», έλεγε η αγαπημένη μου καθηγήτρια, «ή που θα πέσεις σε κανέναν τεχνοκράτη που δεν θα την καταλαβαίνει και δεν θα εκτιμήσει τις συγγραφικές σου αρετές». Μια άλλη καθηγήτρια το έθετε κάπως πιο ωμά: » Οι εκθέσεις σου είναι πολύ καλά λογοτεχνικά κείμενα, μέσα από τα οποία με πραγματικά δεξιοτεχνικό τρόπο απαντάς στο θέμα που έχει τεθεί. Για τις Πανελλήνιες, όμως, πρέπει να γράφεις με περισσότερο δοκιμιακό τρόπο. Πιο ξερά, αν πρέπει να το ορίσω έτσι».
Προσπάθησα πολύ να το κάνω, άλλωστε έπρεπε να περάσω στις εξετάσεις και το αποτέλεσμα ήταν οι καθηγητές στο φροντιστήριο να λένε στους δικούς μου ότι δεν θα έπρεπε να δίνουν τα χρήματά τους στο μάθημα της έκθεσης: «Είναι πολύ καλός, δεν χρειάζεται μάθημα, τα ‘έχει’ τα θέματα, καλύτερα ας ασχοληθεί με τα άλλα μαθήματα».
Τελικά, όταν πήγα στις εξετάσεις αποφάσισα να το ρισκάρω, να γράψω δηλαδή την έκθεση όπως γούσταρα και όχι όπως μου επέβαλε το σύστημα προκειμένου να γίνω κατανοητός και να αποσπάσω έναν καλό βαθμό. Σημαντικό ρίσκο, μιας και οι βαθμοί μου σε όλα τα μαθήματα θα έπρεπε να είναι πάνω από 18 για να έχω ελπίδες. Το ότι έγραψα 18,5 θεωρήθηκε ως δικαίωση.
Πριν από αυτό, όμως, αντιμετώπισα ένα ζητημα στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Το θέμα της έκθεσης εκείνης, της μοναδικής με χαμηλό βαθμό στην «καριέρα» μου, ήταν τα πλεονεκτήματα του να εργάζονται και να μην εργάζονται οι γυναίκες. Σαφώς επηρεασμένος από τις οικογενειακές απόψεις της επαρχίας που ζούσα, ανέφερα πάνω – κάτω πως «τα σπίτια των γυναικών που εργάζονται δεν είναι το ίδιο καθαρά με τις γυναίκες που δεν εργάζονται, απλούστατα διότι οι πρώτες δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο». Η καθηγήτρια δεν εκτίμησε μια τέτοια άποψη και με το δίκιο της φυσικά και μου έβαλε τον χαμηλότερο βαθμό που είχα ποτέ σε έκθεση. 14. «Όταν γράφεις κάποιες απόψεις θα πρέπει να τις στοιχειοθετείς», μου είπε, «με άλλα λόγια θα πρέπει είτε αυτό που λες να είναι δεκτό με βάση τη Λογική είτε να στηρίζεται από κάποια έρευνα. Είναι λογικό, λοιπόν το ότι εμείς που δουλεύουμε δεν είμαστε τόσο καθαρές ή μήπως έχεις υπόψη κάποια σχετική έρευνα που αγνοώ;» μου είπε ευγενικά και με κάθε διάθεση χιούμορ.
Ίσως από τότε να χρονολογείται το κόλλημα που έφαγα με τις έρευνες τόσο που και η ίδια η επιστημονική μου πορεία προσανατολίστηκε προς αυτή την κατεύθυνση. Δώσε μου έρευνα και πάρε μου την ψυχή. Βέβαια, της απάντησα τότε πως βάση της Λογικής του δικού μου περιβάλλοντος, αυτό που έλεγα έστεκε. Ήμουν γνωστός ισχυρογνώμων, άλλωστε. Παρόλα αυτά, σκέφτηκα πολύ αυτά που μου είπε και πάντοτε πρόσεχα αυτό το στοιχείο στις μετέπειτα εκθέσεις και το μοναδικό αυτό 14αρι αντικαταστάθηκε ξανά από τα μονότονα 20αρια.
Από τότε μεγάλωσα και όλα αυτά τα διδάγματα δεν τα ξέχασα. Τα θυμήθηκα σήμερα ξανά εξαιτίας κάποιων γεγονότων, αθροιστικών θα έλεγα. Μετά από 31 χρόνια εμπειρίας σε αυτό τον κόσμο (λίγα βέβαια αλλά όχι κι ελάχιστα), κατέληξα στο ότι μερικά πράγματα ίσως και να μη χρειάζεται έρευνα, αφού στηρίζονται σε ισχυρή παρατήρηση. Δεν γνωρίζω, ας πούμε, να υπάρχει κάποιος δείκτης μέτρησης της μαλακίας, ώστε να αποτελέσει στοιχείο έρευνας. Κι όμως τη μαλακία τη διαπιστώνουμε καθημερινά τριγύρω μας να μας πολιορκεί, ίσως να παίρνουμε κι εμείς μέρος σε αυτή, να γινόμαστε ένα από τα γρανάζια της, εκφραστές και υποστηρικτές της. Εάν λοιπόν έγραφα μια έκθεση για αυτή δεν θα είχε στατιστικές και έρευνες, θα είχε παραδείγματα αλλά και πάλι αυτά θα ήταν αμφίβολα για κάποιους. Διότι αυτό που εγώ μπορεί να θεωρώ ως μαλακία εσείς μπορεί να το θεωρείτε ως τη μέγιστη εξυπνάδα. Ποιός από τους δυο μας θα είχε δίκιο;

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

2 responses »

  1. Ο/Η SK λέει:

    Μου θύμησες τα δικά μου με την έκθεση. Κι εγώ 18,5 έγραψα στις πανελλήνιες, και παρόλο που έδινα για φυσικές επιστήμες, ήμουν πιο περήφανος για το βαθμό αυτό, παρά για τους βαθμούς μου στη Φυσική, Χημεία, Μαθηματικά.

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Κι εγώ ανέκαθεν ήμουν περήφανος για την εκθεση πιο πολυ απο οτιδηποτε αλλο. Η εκθεση δεν διδασκεται, αλλωστε, σε αντιθεση με τα αλλα μαθηματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s