muscle-fitness-healthΠήρες, λοιπόν, τη μεγάλη απόφαση. Θα γκρεμίσεις το οχυρό των σφίχτηδων από μέσα, με μοναδικά σου όπλα τη χάρη και την τσαχπινιά σου αλλά και την ανυπότακτη θέλησή σου που σπάει κόκκαλα κι αλτήρες.
Ανοίγω την πόρτα, μπαίνω μέσα και αισθάνομαι ότι μόλις πάτησα το πόδι μου στο Κολοσσαίο. Όλοι οι Μονομάχοι είναι εκεί αλλά αντί για άγρια θηρία τα βάζουν με κάτι παραφορτωμένες μπάρες και με μηχανήματα που σου κόβουν την ανάσα. Τι να πεις, ανθρώπινη εξέλιξη…
Ξεκινάω με την αεροβική, που είναι και το δυνατό μου σημείο. Διάδρομος κι ελλειπτικό, σχεδόν μια ώρα με τον ιδρώτα να πέφτει βροχή. Αλλά οι σφίχτες δεν συγκινούνται με κάτι τέτοια, το ξέρω καλά. Λίγο αργότερα, μερικές εκατοντάδες κοιλιακοί και όλα είναι έτοιμα για τη μεγάλη είσοδο στην αίθουσα μα τα βάρη.
Ο γυμναστής με τα τεράστια σαν τον Ποπάυ χέρια, αναλαμβάνει τον έλεγχο. «Ποιό σημείο του σώματός σου θέλεις να τελειοποιήσουμε;» ρωτάει και καταφέρνει να ξυπνήσει μέσα σου τον εγωισμό. » Όπως βλέπεις, δεν χρειάζομαι ιδιαίτερες τελειοποιήσεις. Ας κάνουμε ό,τι θέλεις» απαντάω γνωρίζοντας πως στην καλύτερη περίπτωση η απάντησή μου θα εκληφθεί ως χιούμορ. Τόσα πατσοκοίλια, άλλωστε, δεν κρύβονται και πολύ περισσότερο δεν αποτελούν τελειότητα. Την επόμενη ώρα την περνάμε διαφωνώντας για τα βάρη. Εκείνος θέλει λιγότερα, εγώ μπορώ περισσότερα. «Δεν είναι τα πάντα θέμα κιλών», μου λέει και μου δείχνει τους μυς του. «Μη νομίζεις πως αυτά γίνονται με πολλά κιλά» λέει και σφίγγει τους δικέφαλους που πετάγονται σαν μπάλες του μπέιζμπωλ. Συνοφρυώνομαι αλλά διατηρώ την παγερή, βρετανική απόλυτα συμπεριφορά μου απέναντι στους δήθεν. «Μα εγώ δεν θέλω να γίνω έτσι», απαντώ και δείχνω με τα μάτια μου το δικέφαλό του που κατά βάθος ζηλεύω. «Άλλωστε, λόγω επαγγέλματος, ξέρω καλά πως αυτά δεν γίνονται μόνο με τη γυμναστική», συνεχίζω υπονοώντας σαφώς τα αναβολικά στεροειδή. Χαμογελάει. Σιγά μην κατάλαβε τι ήθελα να πω. Αλήθεια, γιατί οι περισσότεροι σφίχτες μας δίνουν την εντύπωση ότι δεν τα πάνε και τόσο καλά με το μυαλό;
Μπορεί να είμαι πνεύμα αντιλογίας αλλά κατά βάθος όταν απευθύνομαι σε ειδικούς, πάντοτε κάνω ό,τι μου λένε, μετά τη μουρμούρα βέβαια. Έτσι δέχομαι από τα χέρια του τη στραβόμπαρα με τα κιλά που εκείνος ήθελε. Και τι κατάλαβε τώρα; Ίσα που με γελοιοποίησε, γιατί δεν υπάρχει γελοιωδέστερο θέαμα από μια τεράστια μπάρα που δεξιά κι αριστερά έχει δυο μικρές φετούλες βάρη που δείχνουν σαν αρχιδάκια μπροστά της. Βέβαια, η αποχή μου από τα γυμναστήρια μετράει κάπου 5 μήνες και η αλήθεια είναι πως αυτά τα δυο «αρχιδάκια» καταφέρνουν να με ψιλοπονέσουν. Για ένα image ζούμε, όμως. Σφίγγω τα χείλη διακριτικά και δεν δείχνω ενόχληση. Μόλις όμως φεύγει από δίπλα μου τα δαγκώνω με μια υποψία λαγνείας. Μπορεί να τον θεωρώ χαζούλη αλλά όπως και να το κάνουμε είναι πολύ hot κι ας του ρίχνω ενάμισι κεφάλι στο ύψος. Συνεχίζω τις επαναλήψεις σιγομουρμουρίζοντας κι εγώ το circus της britney που παίζει το ραδιόφωνο. Αλήθεια, spice girls δεν θα παίξει;
Τελειώνω και πάω στην άλλη αίθουσα να τον βρω. Κάθεται με κάτι γομαράκια στο μπαρ και πίνουν αβέρτα ένα παχύρευστο υγρό. Γάλα με πρωτεϊνη είναι και θεός ξέρει και τι άλλο έχει μέσα. Μου δείχνει άλλη μια άσκηση, την οποία και κάνω σε διπλανούς πάγκους με έναν άλλο σφίχτη, από αυτές τις σκατόφατσες που κράτησαν τα μπλουζάκια παραλλαγής από το στρατό για κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Κι ενώ εγώ εστιάζομαι στην άσκηση και συγκεντρώνομαι στο μυ (όπως με συμβούλεψε να κάνω), η προσοχή μου αποσπάται συχνά. Έχω και τη χύτρα ταχύτητας δίπλα μου, βλέπετε, που φυσάει και ξεφυσάει και νιώθεις να πουντιάζεις με όλη εκείνη την ανάσα που εκτοξεύεται λες και είναι έτοιμη η φασολάδα και σφυρίζει η σφυρίχτρα της χύτρας. Αααα, δεν θα τα πάμε καλά. Βέβαια, εντάξει, σηκώνει πολλά βάρη, το καταλαβαίνω. Αλλά έχω την εντύπωση ότι όλο εκείνο το σφύριγμα γίνεται και για λόγους πλασαρίσματος μούρης. Μη χέσω. Μου ζητάει να τον βοηθήσω λίγο στο επόμενο σετ, να σηκώσει τη μπάρα. Άλλος δηθενισμός από εκεί. Αν δεν μπορείς μανάρι μου να τη σηκώσεις, βάλε λιγότερα κιλά. Τον βοηθάω και συνεχίζει αλλά ήδη με έχουν πιάσει τα διαόλια μου. Κάθομαι στον δικό μου τον πάγκο, αρπάζω τη θεόρατη μπάρα με τα δυο κρεμαστά αρχιδάκια που μου επέβαλε ο άλλος να βάλω, τη σηκώνω κι αρχίζω να σκούζω. Εκεί να δεις σκούξιμο. Αν εσύ είσαι απλή χύτρα ταχύτητος, εγώ είμαι delonghi. Για να μάθεις.
Τελειώνει και πηγαίνει στην άλλη αίθουσα να πιεί την πρωτεϊνη του μαζί με τους άλλους κοκκινομούρηδες. Έρχεται ο γυμναστής. «Βλέπεις, φίλε μου πως πρέπει να γίνεται η άσκηση;» με ρωτάει ρητορικά. «Πρέπει στο τέλος της να έχεις φτάσει στα όριά σου. Ξέρεις γιατί όλοι αυτοί είναι κατακόκκινοι στο πρόσωπο;» Καλά, τη σκέψη μου διαβάζει; αναρωτιέμαι. «Να υποθέσω πως οι πρωτεϊνες φέρνουν δυσκοιλιότητα;» ρωτώ με το βρετανικό μου χιούμορ αγέλαστος και σκάει στα γέλια. «Και νόμιζα πως οι γιατροί δεν έχουν χιούμορ», μου πετάει. «Δεν έχουν» του απαντώ και ξαναγελάει. «Τι άλλο θέλεις να κάνουμε τώρα;» με ρωτάει και αυτό είναι χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Γιατί έτσι και του απαντούσα με ειλικρίνεια τι πραγματικά ήθελα να κάναμε, προβλέπω ότι ένας ένας θα ξεφούσκωναν οι μυες του και θα γινόταν τόσο κοκκινομούρης όσο δεν ήταν ποτέ. Και σας διαβεβαιώνω πως δεν θα ήταν ούτε από τη γυμναστική, ούτε από τη δυσκοιλιότητα των πρωτεϊνών…
(συνεχίζεται)

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s