Κοίταζα αυτό το βιντεάκι και, άγνωστο γιατί, μου ήρθε αμέσως στο νου το τραγούδι εκείνο της αξέχαστης Βίκυς Μοσχολιού, το «ναύτης βγήκε στη στεριά για περιπολία». Βέβαια μου ήρθαν και άλλα τραγούδια στο μυαλό αμέσως μετά, όπως το «Λευτέρη, Λευτέρη, Λευτέρη, σ’ έχω σταμπάρει στο παλιό μου το τεφτέρι» αλλά αυτά θα τα αποδώσω στο μίνι εγκεφαλικό που χτύπησε τα λιγοστά πλεόν λειτουργικά εγκεφαλικά μου κύτταρα. Διότι τι να σου κάνει κι εκείνος ο έρ’ μος ο νευρώνας, που πληρώνει το μαζοχισμό σου σε όλο του το μεγαλείο; Αναγκαστικά θα καεί και μέσα στο κρανίο σου «πειροτεχνήματα γράφουν συνθήματα σ’ έναν καθαρό ουρανό», που λέει και η φίλη μου η Έλενα.
Το κακό της υπόθεσης είναι ότι δεν ζει πλέον ο Μποτιτσέλι για να ζωγραφίσει την «αναδυόμενη Αφροδίτη μέρος δεύτερο: η παχύσαρκη κάργια» και να κάνει γκράντε σουξέ. Παρά ταύτα, με το βίντεο αυτό μου ήρθαν στο νου ένα σωρό άλλοι συνειρμοί και αναμνήσεις που χρονολογούνται πίσω στην ξεχασμένη πια παιδική μου ηλικία. Θυμήθηκα, που λέτε, που μας έλεγαν κάπου στο Δημοτικό ή στο Γυμνάσιο ότι η οροσειρά της Πίνδου, όπως και οι ήπειροι, αναδύθηκαν από τα βάθη της θάλασσας και ο Θεός με ελέησε να το δω ζωντανά μπροστά μου, σε μια πετυχημένη αναπαράσταση μέσα από το ρεπορτάζ αυτό. Είδα πέρα από αυτό που τα καημένα τα ραβδία και τα κωνία μου έδειχναν και κατανόησα ότι τα αναδυόμενα πατσοκοίλια συμβολίζουν αυτή τη μεγαλειώδη στιγμή της Δημιουργίας, όπου από τα βάθη της πανθάλασσας ξεπρόβαλλε η στεριά και καλύφθηκε από τα αρχαία εκείνα τεράστια δάση, που τόσο πετυχημένα συμβολίζονται στο bear σώμα. Διαπίστωσα την επίσης γνώση του Δημοτικού περί της Αρχής του Αρχιμήδη που τότε δεν μπορούσα να συλλάβω το πως μπορεί και σηκώνει ολόκληρα υπερωκεάνεια. Και τη διαπίστωσα μέσα σε αυτήν εδώ τη μπανιέρα, βλέποντας ένα από τα μεγαλύτερα στο είδος του όχι απλά να τα σηκώνει αλλά να τους επιτρέπει να κάνουν και χαριτωμένες φούρλες μέσα στο υγρό στοιχείο. Θυμήθηκα τις Ναϊάδες και τις Νηριϊδες νύμφες της μυθολογίας και κατανόησα αυτή τη μυστηριώδη δύναμη που συνδέει το παρελθόν και τη μυθολογία με το παρόν και τις γνώσεις του. Αδιάσπαστος κρίκος της γνώσης αυτής η κοντούλα διοπτροφόρος λεμονιά που, γεμάτη σεμνότης, κρύβει με τη χείρα της το «εκεί που καίγομαι πολύ θέλω να νιώσω το φιλί» σημείο του «σώμα μου φτιαγμένο από χυλό» κορμιού της, παρατηρώντας επίσης την κολασμένη λεπτομέρεια που δεν πέτυχαν να κρύψουν τα δαχτυλάκια αυτά: το κόκκινο εσώρουχο που θα έκανε ολόκληρο κοπάδι από ταύρους της Σεβίλλης να παραδοθούν αμαχητί στον τορεαδόρ αντί να τον καραξεσκίσουν.
Κατανόησα το μηχανισμό δημιουργίας των τσουνάμι βλέποντας τα κύματα του νερού να παφλάζουν πάνω στο ζελοειδές κορμί και να μεταφέρουν τις δονήσεις των πατσοκοιλίων από το ένα μέρος της τεραστίας δερματίνης αυτής επιφάνειας στο άλλο. Όμως όλο αυτό είναι δοσμένο με μια τέτοια χάρη, με μια τέτοια κομψότης που το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να το παρατηρώ συγκινημένος και βουρκωμένος ταυτόχρονα, με δάκρυα να μαστιγώνουν σαν βροχή τα αξύριστα εδώ και μία εβδομάδα μάγουλά μου.
Όταν το μοντέλο γύρισε στο πλάι θυμήθηκα τα αγαπημένα εκείνα ντοκυμανταίρ του national geografic περί των ιπποποτάμων που λιάζονται εις την λασπουριά και σπρώχνουν με χαριτωμενιά ο εις τον άλλο, όπως η Μενεγάκη τους καλεσμένους της. Θυμήθηκα, ακόμη παλιότερα, τους βροντόσαυρους, εκείνους τους συμπαθείς δεινοσαύρους που μας άφησαν χρόνους και πολύ είχα λυπηθεί μικρός, γιατί τους συμπαθούσα σφόδρα. Πόσες αναμνήσεις, πόσες μαζεμένες γνώσεις μου πρόσφερε αυτό το βίντεο… ειλικρινά το σκυλομετάνιωσα που έχω κόψει την τηλεόραση εδώ και καιρό και τα βλέπω όλα στο διαδίκτυο ετεροχρονισμένα, χάνοντας ιστορικές στιγμές εν τη γενέσει τους. Διότι φαντάζομαι πως τώρα, που η δίαιτα θα έχει αποδώσει, δεν θα μπορέσω να ξαναδώ αυτό το παιδοβούβαλο να αναδύεται σαν τη θεά του Έρωτα. Αν θυμάμαι καλά, τη γέννεση της Αφροδίτης διεκδικούν τα Κύθηρα ομού μετά της Κύπρου. Εάν τους παρουσιάζαμε αυτή την Αφροδίτη, όμως, είμαι βέβαιος πως θα σκοτώνοντας το ένα μέρος με το άλλο για το σε ποιό να την πασάρουν. «Όχι, σε σας γεννήθηκε». «Μα τι λέτε, φυσικά και εσάς γεννήθηκε, μη σας τη στερήσουμε». Δάκρυα συγκίνησης μου προκαλεί όλη αυτή η ευγένεια στο ποιός από τους δύο θα την πάρει την ξαδέρφη της Κλάραμπελ. Και αν μάλιστα μάθαιναν πως η Μούσα αυτή έχει διασκευάσει στα ελληνικά και το «relax, don’t do it» τότε ίσως είχαμε και ένα μίνι διπλωματικό επεισόδειο. Και πάλι καλά που δεν την έχουν δει ακόμη και άλλες χώρες γιατί το διπλωματικό μπούμερανγκ θα είχε συμπαρασύρει και άλλες χώρες. Οι ισπανοί θα την ήθελαν γιατί σου λέει για αυτήν μιλούσε ο Λόρκα στο «λούζεται η αγάπη μου στο Γουαλδακιβίρ», οι δανοί θα τη διεκδικούσαν ως την πραγματική γοργόνα του λιμανιού τους και οι άραβες ως τον πραγματικό ογκόλιθο της Κάαμπα, που έριξε ο Θεός από τον Παράδεισο γιατί του είχε ρημάξει τα οπωροφόρα της Εδέμ και τρέχανε τα Χερουβείμ να φτιάξουν βιολογικές καλλιέργειες, επιδοτούμενες από την ευρωπαϊκή ένωση για να τον χορτάσουν. Που ως και στο Δέντρο της Γνώσεως του Καλού και του Κακού έβαλε χέρι και ο Όφις έτριβε τα χέρια του: για την Εύα πήγαινε και κατέληξε να κάνει τζακ ποτ στην εξαπάτηση, τα χλαπάκιασε όλα η μινέρβα και μετά κυνήγαγε τον όφι να τον γδάρει για να τον κάνει γόβες.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s