glowingΕίχα κάποτε μια πολύ αγαπημένη καθηγήτρια στο Γυμνάσιο. Κοντή, χοντρή, καθόλου όμορφη, ντυνόταν απαίσια, το μαλλί λάχανο φουντωτό και είχε ένα αμάξι που της ταίριαζε, καθώς ήταν μικρό και «χοντρό» ακριβώς σαν κι αυτή. Ήταν όμως πολύ καλή καθηγήτρια και γλυκιά, γεμάτη χιούμορ και καλοσύνη αλλά και αυστηρότητα εκεί που έπρεπε. Ήταν όμως τέτοια η δική της συμπεριφορά που πολύ σπάνια χρειαζόταν η αυστηρότητα.
Πρέπει να είναι από τις πρώτες γυναίκες που αγάπησα στη ζωή μου έστω και αν δεν είχαμε άλλου είδους σχέση. Πέρασα πολύ χρόνο τότεme το να σκέφτομαι πως μετά τη δουλειά γύριζε μόνη της σε ένα φτωχικό σπίτι, έτρωγε μόνη της, έβλεπε λίγο τηλεόραση και μετά έπεφτε για ύπνο πάλι μόνη της, φορώντας κάποιο φτηνό και κακόγουστο νυχτικό. Ήταν τόσο καλή, βλέπετε, που μόνο μόνη και θλιμμένη θα μπορούσε να ήταν, σύμφωνα με τον τότε συλλογισμό μου. Για αυτό άλλωστε την αγαπούσα, γιατί ήταν μόνη και δεν είχε κανέναν άλλο να την αγαπάει.
Το ίδιο όμως συνέβαινε και παλιότερα με άλλο κόσμο. Όποιον αγαπούσα εγώ «έπρεπε» να είναι μόνος και δυστυχισμένος. Και ο μετέπειτα κολλητός μου, μάλιστα, ήταν ένα παιδί που δεν περνούσε καλά σπίτι του. Είχα από νωρίς διαπιστώσει τη μεγάλη αδυναμία του χαρακτήρα του και την είχα υπερθεματίσει, πιστεύοντας ότι εξαιτίας της δυστυχούσε, άρα θα μπορούσα σίγουρα να τον αγαπήσω για αυτό. Και τους δικούς μου γονείς τους αγαπούσα κυρίως εξαιτίας των όσων δυσάρεστων είχαν περάσει στη ζωή τους. Η μάνα μου είχε μείνει ορφανή από πατέρα τόσο μικρή που ούτε καν τον θυμόταν και ο πατέρας μου προερχόταν από μια πολύ φτωχή πολύτεκνη οικογένεια και είχε υποστεί ένα σωρό στερήσεις.
Η τάση αυτή του να μεγιστοποιώ τις δυστυχίες των άλλων, αντικειμενικές ή πλασμένες στο μυαλό μου, επεκτάθηκε αργά αλλά σταθερά σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ικανότητα αυτή της μυθοπλασίας μου έδωσε αργότερα κάποια βραβεία στην πεζογραφία αλλά σαν θηλιά που αργά σφίγγει μέσα στο βάθος του χρόνου, με έκανε να «αγαπώ» ολόκληρο τον κόσμο. Να τον «αγαπώ» επειδή «δυστυχούσε».
Κάποιο μεσημέρι ήμουν χαρούμενος θυμάμαι επειδή είχαμε την καθηγήτρια εκείνη το τελευταίο δίωρο της ημέρας. Μόλις σχολάσαμε, κατεβαίνοντας στο προαύλιο την είδα να έχει αγκαλιά δυο μικρά κοριτσάκια και να είναι κι ένας κύριος μαζί της. Τα κοριτσάκια ήταν ίδια εκείνη, κοντά και στρογγυλά και όταν πλησίασα θέλησε να μου συστήσει τον σύζυγο και τα παιδιά της. Δεν χάρηκα καθόλου γιατί μέσα μου γκρεμίστηκαν όλα τα σενάρια που τόσο καιρό έφτιαχνα. Δεν είχε κανένα λόγο να είναι δυστυχισμένη διότι δεν γύριζε σπίτι μόνη της, δεν έπεφτε μόνη της για ύπνο και, ναι, δεν είχε ανάγκη το να την αγαπώ εγώ. Είχε πολλούς να την αγαπούν.
Λίγο αργότερα συνειδητοποίσα πως και ο κολλητός μου ήταν χαρούμενος, παρά την αδυναμία του χαρακτήρα του. Δεν ήταν απροστάτευτος και οι δικοί μου είχαν αφήσει πίσω το δυσάρεστο παρελθόν και, αποδεσμευμένοι από αυτό, μπορούσαν πλέον να είναι χαρούμενοι.
Εγώ, τι ρόλο είχα, λοιπόν; Ένιωθα ότι κανένας ρόλος δεν μου έμενε πια, διότι εφόσον δεν ήταν δυστυχισμένοι, δεν είχαν ανάγκη να τους αγαπω. Γιατί, μέσα ίσως από ένα σύνολο εμπειριών που με κάποιον πολύπλοκο τρόπο επεξεργάστηκε ο εγκέφαλός μου, ένιωθα πως μπορώ να αγαπήσω κάποιους μόνο αν αυτοί είναι δυστυχισμένοι και πως αν δεν είναι, δεν με έχουν ανάγκη ούτε εμένα ούτε την αγάπη μου. Και η αλήθεια είναι πως πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε και η συνήθεια αυτή δεν μου έφευγε. Αλλά έμαθα καλά πως ο κόσμος έχει ανάγκη την αγάπη μας και στις κακές και στις καλές στιγμές και ότι το πρόβλημα είναι πως οι περισσότεροι από εμάς, για εγωικούς λόγους συνήθως, είναι στη χαρά του άλλου που δεν τον αγαπάμε ή που δεν δείχνουμε ότι τον αγαπάμε.
Επίσης κατανόησα πως είναι άλλο πράγμα η λύπηση και άλλο η αγάπη. Μπορεί να λυπάσαι αλλά να μην αγαπάς, όπως επίσης αγαπάς όταν δεν λυπάσαι. Γιατί η αγάπη δεν είναι λύπη και γιατί τον κόσμο δεν πρέπει να τον λυπόμαστε αλλά να τον αγαπάμε.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

2 responses »

  1. Ο/Η SK λέει:

    Μοιάζει λίγο με daddy ψυχολογία, δηλ. να έχεις κάποιον υπό τις φτερούγες σου να τον προστατεύεις 🙂 Λές;
    H καθηγήτρια τι ειδικότητος ήταν;

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Δεν έχεις άδικο. Ασφαλώς και έτσι είναι. Η Αγάπη όμως δεν είναι μόνο προστασία.
    Φιλόλογος ήταν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s