Βροχερό εκείνο το πρωινό του Σαββάτου, με το κρύο να διαπερνάει κάθε ρούχο που φορέθηκε για προστασία. Ομπρέλλα δεν κρατούσα, ποτέ δεν κρατώ, έχω μια απέγχθεια για τις ομπρέλλες που δεν μπορώ να την εξηγήσω. Κατηφορίζω την Ερμού και νιώθω σαν εξωγήινος ανάμεσα σε πλήθος γήινων που προσπαθώ να κατανοήσω αλλά δεν είναι εύκολη διαδικασία. Η διάθεση ακολουθεί τον καιρό, είναι κι εκείνη βροχερή αλλά όχι θλιμμένη.
Κάθομαι σε ένα καφέ, παραγγέλνω κι αρχίζω να διαβάζω το βιβλίο μου – απαραίτητο αξεσουάρ κάθε μοναχικού μου καφέ, μαζί με τα τσιγάρα και το μολύβι που θα υπογραμμίσει τα σημαντικότερα σημεία του βιβλίου. Από το απέναντι τραπέζι μια συντροφιά ηλικιωμένων με καρφώνει με το βλέμμα. Δεν είναι τόσο η πράξη όσο το βλέμμα εκείνο που με εκνευρίζει. Γεμάτο από καθετί που δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αγνό, μου θυμίζει έντονα το βλέμμα του Μπίλμπο Μπάγκινς όταν αντιμετώπισε τον πειρασμό του Δαχτυλιδιού. Το έχουν αυτό οι γέροι gay, σπάνια ψάχνουν να βρουν με αξιοπρέπεια εκείνο που τους λείπει, γίνονται ωμοί όσο δεν θα δικαιολογούσε η ηλικία τους και η εμπειρία που υποτίθεται πως θα έπρεπε να τη συνοδεύει.
Αδιαφορώ προς το βλέμμα εκείνο και συνεχίζω να διαβάζω. Λίγη ώρα αργότερα στην παρέα τους προστίθεται ένας νεαρός πακιστανός. Το πολύ να είναι 25 χρονών, ίσως και πολύ λέω. Κακοφτιαγμένος, κακοντυμένος αλλά έχει ένα ύφος σπουδαιότητας και δικαιολογημένα μάλιστα, καθώς οι δυο γέροι είναι μες στην περιποίηση και τη φροντίδα αλλά με έναν τόσο γλοιώδη τρόπο που προκαλεί ακόμη περισσότερη αποστροφή και όλο αυτό μοιάζει σαν ένα δυσοίωνο σκηνικό παραμυθιού, με τα δυο φίδια να κουλουριάζονται γύρω από το θύμα τους λίγο πριν το καταβροχθίσουν. Θα ορκιζόμουν ότι έχουν φιδίσια μάτια αλλά ποιός θα με πίστευε; Κι όμως στο σκηνικό αυτό το θύμα μπορεί να είναι και θύτης και το ξέρω καλά κι αυτό είναι που κάνει το παραμύθι ακόμη πιο δυσοίωνο.
Λίγο αργότερα με πλησιάζει ένας τύπος από το διπλανό τραπέζι. Ευγενικά μου ζητάει αναπτήρα και τον δίνω. Μου τον επιστρέφει χτυπώντας τον δυνατά πάνω στο τραπέζι και αφήνοντάς τον όρθιο. Τόσο δυνατά τον χτύπησε που μερικοί γυρίζουν και μας κοιτάζουν. Τον κοιτάζω κι εγώ και έχει το βλέμμα του καρφωμένο πάνω μου, βαθιά μες στα μάτια μου. Ναι, ξέρω τι σημαίνει αυτή η όρθια θέση του αναπτήρα στο σύστημα του gay συμβολισμού αλλά εκείνος περιμένει να πάρει από εμένα κάτι που έχω αποφασίσει να μη δώσω και ιδιαίτερα όχι με αυτό τον τρόπο. Συνεχίζει να με κοιτάζει μερικά δευτερόλεπτα που φάνηκαν αιώνες. Τι περίμενε να κάνω; Τι άλλο από το να τον κοιτάξω κι εγώ κατάματα με ένα απροσπέλαστο βλέμμα; Έφυγε χαρίζοντάς μου ένα χαμόγελο που μου φάνηκε ειρωνικό. Βυθίστηκα και πάλι στο βιβλίο μου, όταν έπιασα μια ακόμη ματιά. Ξέρετε, η αίσθηση ότι κάποιος σας κοιτάζει, που σας κάνει να σηκώσετε το βλέμμα και να ψάξετε. Όντως ήταν ένα παιδί που καθόταν μόνο του και μου έριχνε μερικές ματιές. Δεν ήταν κακόβουλες, ήταν από τις ματιές εκείνες που δεν περίμεναν ό,τι και οι προηγούμενες. Για την ακρίβεια έμοιαζε σαν να μην περίμενε τίποτα και αυτό μου άρεσε πιθανόν, γιατί ανταπέδωσα μια τέτοια «δεν περιμένω τίποτα» ματιά.
Ίσως επηρεασμένος από τα μικρά αυτά γεγονότα, ίσως από τη συνολική μου διάθεση ή από το βιβλίο που διάβαζα, γέμισα με μια απίστευτη αγάπη για όλους εκείνους. Αγάπη δηλαδή πρέπει να ήταν, τι άλλο; Ίσως κάπως υπερβολική, ίσως εκτός μέτρου, ίσως αναίτια όπως θα την χαρακτήριζε κάποιος. Αλλά μου φάνηκε σαν όλοι εκείνοι να ήταν Άγγελοι που δεν γνώριζαν τη φύση τους αλλά που μόλις τη μάθαιναν θα έκαναν πράγματα αντίστοιχα της αγγελικής τους φύσης.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s