diningroom(ελεύθερη απόδοση από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο)

Ήταν κάποτε ένας Βασιλιάς που πάντρευε το γιό του και, γεμάτος χαρά, έστειλε τους δούλους του σε όλους τους καλεσμένους για να τους βοηθήσουν να έρθουν στο γάμο με άνεση και δίχως να κουραστούν. Όμως οι καλεσμένοι βαρέθηκαν να πάνε και οι δούλοι γύρισαν πίσω άπραγοι.
Ο Βασιλιάς τους έστειλε ξανά, με την ελπίδα πως οι καλεσμένοι του θα λογικεύονταν αλλά εκείνοι προτίμησαν να κάνουν οτιδήποτε άλλο παρά να συμμετέχουν στη χαρά του φίλου και βασιλιά τους και έτσι πάλι οι δούλοι γύρισαν πίσω άπραγοι. Ο Βασιλιάς οργίστηκε με τους φίλους του αλλά πολύ σύντομα στενοχωρήθηκε και χάθηκε η οργή. Διότι από τους φίλους είναι που, πιο πολύ ακόμη κι από τις δύσκολες στιγμές, περιμένεις να είναι κοντά σου στις όμορφες. Και τελικά διαπιστώνεις πως αυτό που λένε, ότι οι καλοί φίλοι στα δύσκολα φαίνονται, δεν είναι απόλυτα σωστό. Οι πραγματικά καλοί φίλοι φαίνονται στο εάν είναι πρόθυμοι να μοιραστούν τη χαρά σου και στο κατά πόσο θα βρουν δικαιολογίες και ψέματα για να την αποφύγουν. Διότι το ψέμα δεν είναι Αγάπη.
Τέτοιες σκέψεις έκανε ο Βασιλιάς όση ώρα σκεφτόταν πως να αντιδράσει στην αχαριστία και πέρασαν πολλά από το μυαλό του, ώσπου ξαφνικά μια λύση ξύπνησε μέσα του. Κάλεσε πάλι τους δούλους και, γεμάτος χαρά αυτή τη φορά, τους προέτρεψε να βγουν στους δρόμους και να βρουν τον οποιονδήποτε άγνωστο και να τον καλέσουν στο τραπέζι των χαρών του γιού του. Και πράγματι, οι δούλοι βγήκαν και έφεραν αγνώστους για καλεσμένους και η πολυτελής εκείνη αίθουσα με τους πίνακες, τις τοιχογραφίες, τα αγάλματα και το χρυσάφι γέμισε από ανθρώπους όλων των κατηγοριών, πλούσιους και φτωχούς, άρχοντες και δούλους, όμορφους και άσχημους και χάρηκαν με τη χαρά του Βασιλιά τους κι εκείνος χάρηκε με όλους που, αν και δεν τον γνώριζαν, εντούτοις έσπευσαν στη χαρά του και πήραν μέρος σε αυτή.
Και όατν το γλέντι τελείωσε, ο Βασιλιάς αποσύρθηκε στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του ευχαριστημένος για τον τρόπο που είχε αντιδράσει στην αχαριστία. Ενώ θα μπορούσε, ως Άρχων του κράτους να διατάξει να τους συλλάβουν και να τους υποβάλει σε ένα σωρό βασανιστήρια, ενώ θα μπορούσε να τους δημεύσει τις περιουσίες και να τους πετάξει στο δρόμο πιο ταπεινωμένους κι από τους δούλους, εκείνος προτίμησε απλά να τους αγνοήσει και να διασκεδάσει με όλους όσους είχαν την αντίστοιχη διάθεση.
Είμαστε κι εμείς οι βασιλείς του εαυτού μας και πολύ συχνά ερχόμαστε στην ίδια θέση. Πως θα αντιδράσουμε όταν έρθει η στιγμή; Τιμώντας το βασιλικό μας αξίωμα (μιλώντας μεταφορικά) ή αγνοώντας το συμπεριφερόμενοι όπως ο πλέον κοινός άνθρωπος;
Αυτό το κείμενο αφιερώνεται σε κάποιον που επί περισσότερα από 17 χρόνια ήθελε να αποκαλείται φίλος μου αλλά όταν ήρθε η ώρα να χαρεί, φρόντισε να μη με προσκαλέσει και να μη μάθω καν τη γιορτή που ετοίμαζε και πάλι μιλώντας μεταφορικά. Και όταν την έμαθα από μόνος μου και τόσες φορές έδωσα την ευκαιρία να θυμηθεί ότι είχε ξεχάσει, προτίμησε να αρνηθεί τρις ότι έκανε γιορτή παρά να το παραδεχτεί.
Τι θα έκανε ένας Βασιλιάς στη θέση μου;

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s