fireavatar Υπάρχει μια χώρα τόσο κοντά στη δική μας που σχεδόν δεν φαίνεται παρά μόνο με την άκρη των ματιών μας. Οι κάτοικοί της μοιάζουν με μας σε όλα τόσο που όταν τύχει και βρεθούν ανάμεσά μας δεν τους αναγνωρίζουμε ως ξένους αλλά για δικούς μας ανθρώπους. Η ζωή εκεί μοιάζει πολύ με τη δική μας, οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες συνήθειες και – κυρίως – τους ίδιους φόβους και τις ίδιες ανησυχίες με τις δικές μας.

Στο κέντρο της πρωτεύουσάς τους, υπάρχει ένα τεράστιο κτίριο χτισμένο σε εποχές που χάνονται στα βάθη του χρόνου, που λένε πως είναι πιο παλιό κι από την ιστορία. Στην πραγματικότητα πρόκειται περί ενός τεράστιου σχολείου με εκατοντάδες αίθουσες και χιλιάδες καθηγητές, στο οποίο διδάσκεται το Αυτονόητο, που για τους κατοίκους της χώρας εκείνης έχει κορυφαία σημασία. Τα πολύ παλιά χρόνια, όταν οι άνθρωποι ήταν σοφοί, δεν ήταν σχολείο το κτίριο εκείνο αλλά ο τόπος που πήγαιναν και διαλογίζονταν πάνω σε εκείνο που από τη φύση του είναι νοητό, που από μόνο του αποκαλύπτει τη σημασία του σε όλες τις όψεις. Ήταν για το αυτο – νόητο που συζητούσαν και δάσκαλοι δεν υπήρχαν, γιατί το Αυτο-νόητο από μόνο του γινόταν κατανοητό, χωρίς μεσολαβητές.
Είναι το ίδιο παρηκμασμένο γένος με το δικό μας όμως το γένος που κατοικεί στη χώρα που φαίνεται με την άκρη του ματιού. Η σοφία σιγά σιγά χάθηκε και σταδιακά το αυτο-νόητο άρχισε να αποκτά κατηγοριοποιήσεις ή, σωστότερα, οι ίδιοι οι άνθρωποι σταμάτησαν να το αφήνουν να μιλάει μέσα τους, παρά ο καθένας το ερμήνευε όπως ήθελε. Λένε πως αυτό προέκυψε από τη διαφορετική σημασία που έδωσαν στη λέξη: έτσι, για τους κατοίκους της χώρας εκείνης το αυτο-νόητο κατέληξε να σημαίνει εκείνο που για τον καθένα ξεχωριστά, ατομικά, προσωπικά γίνεται νοητό και ο κόσμος πλέον ερμηνευόταν ανάλογα με το πως ήθελε ο καθένας.
Δάσκαλοι έκαναν την εμφάνισή τους, αμφιβόλου ποιότητας, που εμπορεύονταν το αυτο-νόητο και μπροστά στην ανάγκη να ερμηνευτεί ο κόσμος ενιαία, οι άρχοντες της χώρας εκείνης επέλεξαν τους δασκάλους που ήθελαν, τους προήγαγαν σε καθηγητές με τίτλους και αξιώματα και όρισαν όλοι, μικροί και μεγάλοι, να παρακολουθούν μαθήματα στο σχολείο εκείνο για όλη τους τη ζωή. Όλοι θα διδάσκονταν το αυτο-νόητο όπως το καταλάβαιναν οι καθηγητές και οι άρχοντες και κανείς δεν επιτρεπόταν να παρεκκλίνει. Και ήταν τέτοια η προπαγάνδα και η πλύση εγκεφάλου που δέχονταν από μικρή ηλικία που με τον καιρό το αυτο-νόητό τους έγινε κοινό αλλά παρέμενε μακριά από το όντως Αυτο-νόητο. Και ο κόσμος ερμηνεύτηκε ενιαία και η φύση και οι άνθρωποι και κάθε νέα ιδέα πατασσόταν εν τη γενέσει της και όλοι ήταν ευχαριστημένοι.
Ένα μεσημέρι, μια νεαρή μητέρα πήγε βιαστικά να πάρει το μικρό της γιό από το σχολείο εκείνο. Έπρεπε να βιαστεί να τον γυρίσει σπίτι, διότι είχε κι εκείνη μάθημα αυτο-νόητου σε λίγη ώρα και δεν θα προλάβαινε. Ο μικρός την περίμενε στο πεζοδρόμιο και μόλις την είδε την αγκάλιασε και τη φίλησε. Τον πήρε από το χέρι και περπατούσε βιαστικά, όταν χτύπησε το κινητό της και κοντοστάθηκε να το βγάλει από την τσάντα της. Ο μικρός, χαζεύοντας, είδε ένα γκράφιτι στον τοίχο: “Καταργείστε το αυτονόητο” και το προσωπάκι του πήρε μια έκφραση απορίας. Η μητέρα του, ήδη αγχωμένη από την καθυστέρηση, γύρισε και με τρόμο είδε το λατρεμένο της παιδί να κοιτάζει την αποτρόπαια εκείνη φράση. Η τσάντα της έπεσε από τον ώμο καθώς γονάτιζε μπροστά του και το έπιανε από τους ώμους. “Πες μου ότι θα ξεχάσεις αυτό που διάβασες!” είπε καθώς το αγκάλιαζε σφιχτά. “Πες μου ότι ποτέ σου δεν θα το λάβεις υπόψη!”. Το παιδάκι, καταλαβαίνοντας την αγωνία της μητέρας του, την αγκάλιασε κι εκείνο. “Υποσχέσου το μου, δώσε μου όρκο!” συνέχισε η μητέρα πανικόβλητη και το παιδάκι, που δεν ήθελε να τη βλέπει να υποφέρει, κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. Όμως, πίσω από την πλάτη της, είχε το δείκτη και το μέσο δάχτυλο πλεγμένα, σημάδι μιας υπόσχεσης που δεν θα τηρούνταν.
Το παιδί εκείνο δεν χάλασε χατήρι στη μητέρα του. Για πολλά χρόνια έδειχνε πως ξέχασε εκείνο που είχε διαβάσει στον τοίχο και παρακολουθούσε με προθυμία και τακτικότητα τα μαθήματα αυτο-νόητου στο τρομερό εκείνο σχολείο. Όμως η ανάμνηση μέσα του εξακολουθούσε να υπάρχει και με υπόγειες διαδρομές, σαν το νερό που ανοίγει δρόμο ανάμεσα στα σκληρά πετρώματα, έτσι κι εκείνη έθετε σε κίνηση τις εξελίξεις μέσα στην ψυχή του που θα οδηγούσαν σε αντίδραση, όταν ερχόταν ο κατάλληλος χρόνος. Το παιδί σπούδασε αυτο-νόητο και κινούμενο από τη Μοίρα οικοδόμησε γερά θεμέλια στο χώρο της πολιτικής. Γιατί πίστεψε πως δεν έφτανε μόνο η γνώση για να γκρεμίσει το αυτο-νόητο αλλά και η εξουσία. Και όταν έγινε μεγάλος στη γνώση και μεγάλος στην πολιτική, άρχισε με το κύρος που του έδιναν οι δυο του εξουσίες να αμφισβητεί το αυτο-νόητο που γενιές ολόκληρες είχαν οικοδομήσει.
Συγκέντρωσε γύρω του πολλούς υποστηρικτές που γοητεύτηκαν από το δόγμα της κατάργησης του αυτο-νόητου που είχε επιβληθεί και της επιστροφής στις ρίζες του Αυτο-νόητου, που είναι αφ’ εαυτού κατανοητό. Και όταν η εξουσία των καθηγητών και των αρχόντων στράφηκε εναντίον του, εκείνος ανταπάντησε με την ανατροπή της πολιτικής εξουσίας και την αντικατάσταση από τη δική του. Το άλλοτε μικρό παιδί που διάβασε το μήνυμα εκείνο στον τοίχο, τώρα είχε γίνει ο απελευθερωτής, εκείνος που επανέφερε τη σχολή στην αρχική της αποστολή, ως τον τόπο που όλοι ελεύθερα διαλογίζονταν πάνω στο Αυτο-νόητο. Και με μεγάλη ευχαρίστηση χιλιάδες κόσμου έρεαν στο κτίριο εκείνο και δόξαζαν το όνομα του νέου τους άρχοντα.
Όμως, υπήρχαν αρκετοί που δεν είδαν τις αλλαγές με καλό μάτι. Το αυτο-νόητο ήταν σε εκείνους γερά ριζωμένο και αρνούνταν να συμμετάσχουν στους διαλογισμούς και προτιμούσαν να είναι συσπειρωμένοι γύρω από τους παλιούς σεβαστούς καθηγητές τους και να κάνουν τα μαθήματα ιδιωτικά. Ο άρχοντας τότε οργίστηκε και όρισε νόμους αυστηρούς για εκείνους που δεν θα συμμετείχαν στο διαλογισμό. Και όσο ο καιρός περνούσε και κάποιοι συνέχιζαν να αντιστέκονται, οι φυλακίσεις και οι εξορίες έδωσαν τη θέση τους σε διωγμούς και εκτελέσεις και τρόμος βασίλευσε πάνω από τη χώρα εκείνη που γίνεται αντιληπτή με την άκρη του ματιού. Αλλά, παρά τη λατρεία του Αυτο-νόητου και την επιστροφή στις ρίζες, οι υποσχέσεις του άρχοντα για την ανάκτηση του παλιού μεγαλείου δεν πραγματοποιήθηκαν. Η χώρα συνέχιζε να βαδίζει στην παρακμή κι εκεί που οι διαλογισμοί ήταν ελεύθεροι, σιγά σιγά, με την ανοχή και υποστήριξη της  εξουσίας, έκαναν την εμφάνισή τους νέοι δάσκαλοι και τίποτα δεν άλλαξε στη χώρα εκείνη, παρά μόνο τα ονόματα. Ούτε και το Αυτο-νόητο μιλούσε όπως παλιά απευθείας στους ανθρώπους και πάλι οι δάσκαλοι απέκτησαν την παλιά τους αίγλη.
Το άλλοτε αθώο παιδί που κάποτε διάβασε το σύνθημα στον τοίχο είχε γίνει τώρα ένας γηραιός δικτάτορας σαν εκείνους που είχε ανατρέψει που μια φορά, περπατώντας στους δρόμους της πόλης με τη συνοδεία των φρουρών του -γιατί φοβόταν για τη ζωή του σοβαρά τώρα- είδε έναν τοίχο χορταριασμένο που κάτι του θύμιζε. Έστειλε ένα φρουρό να ανασηκώσει λίγο τη βλάστηση και είδε ξεβαμμένο πια το παλιό σύνθημα: “καταργείστε το αυτονόητο”. Και είδε ξανά τη μητέρα του έντρομη να τον αγκαλιάζει και να τον βάζει να ορκιστεί πως θα ξεχάσει εκείνο που διάβασε. Κι εκείνος, από την μεγάλη του αγάπη, της κούνησε το κεφάλι καταφατικά αλλά πίσω από την πλάτη της έπλεξε το δείκτη και το μέσο δάχτυλο, σαν σημάδι μιας υπόσχεσης που δεν θα τηρούνταν.
Πήρε τη φρουρά του και πήγε στο σχολείο. Χιλιάδες μαθητές ξανά, όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών τάξεων παρακολουθούσαν τα κενά μαθήματα, αυτή τη φορά με την παρουσία αστυνομικών που μετρούσαν τις απουσίες. Μπήκαν όλοι μαζί μέσα, κλείδωσαν τις τεράστιες πόρτες και ασφάλισαν κάθε έξοδο. Και ο άρχοντας έδωσε από έναν πυρσό σε κάθε φρουρό του. Ήταν εννέα οι φρουροί κι εννέα πυρσούς τους έδωσε. Και όλοι μαζί, δέκα στον αριθμό μαζί με τον άρχοντα, έβαλαν φωτιά στο σχολείο και κανείς δεν μπόρεσε να ξεφύγει. Κάηκαν όλοι την ώρα που παρακολουθούσαν μαθήματα Ααυτο-νόητου και κανείς δεν σώθηκε. Μόνο που από τη φωτιά κάηκαν τα χορτάρια στον τοίχο και αποκαλύφθηκε ξανά το παλιό εκείνο σύνθημα.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s