Προσωπικά η Άννα Βίσση μου άρεσε πάντα. Τη θεωρούσα και τη θεωρώ ως μια από τις μεγαλύτερες ελληνίδες ερμηνεύτριεςκαι στο είδος της μουσικής που έχει επιλέξει είναι μοναδική. Δεν μπαίνω σε ανόητες συγκρίσεις που κάνουν όλοι εκείνοι που μιλούν για την Αλεξίου, τη Μαρινέλλα και άλλες. Η καθεμία στο είδος της είναι εξαιρετική και μοναδική και όλες μαζί αντιπροσωπεύουν την ελληνική μουσική στα διάφορα είδη της.
Η Άννα, όντας 30 και πλέον χρόνια στην ερμηνεία, έχει τραγουδήσει τα περισσότερα είδη. Από τα «χρόνια της υπομονής» και το «περιστέρι μου» έως την «Κραυγή» και το «Nylon» πρέπει να της αναγνωριστεί ότι είναι μια καλλιτέχνης που μας έχει συνηθίσει σε μεταμορφώσεις κι εξελίξεις. Όταν είσαι η Άννα Βίσση, με την εμπειρία που διαθέτεις και το αναμφισβήτητο ταλέντο, έχεςι τη δυνατότητα να μετατρέψεις τραγούδια όχι και τόσο «καλά» σε μεγάλες επιτυχίες – και αυτό από μόνο του είναι δείγμα για το ότι οι καλλιτέχνες αυτοί «παίρνουν το τραγούδι πάνω τους», όταν αυτό δεν αποτελεί και τη σπουδαιότερη σύλληψη του δημιουργού του.
Η Άννα έχει συνδέσει την πορεία της με τον Καρβέλα. Υπήρξε η μούσα του και μαζί μας έδωσαν δυνατά τραγούδια με ακόμη δυνατότερες ερμηνείες. Το «Δώδεκα» και τόσα άλλα είναι ανάμεσά τους και είναι από τα τραγούδια που έχουν χαράξει τη δική τους ιστορία. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι από τους θαυμαστές της, νοσταλγούμε εκείνες τις εποχές και κατά κάποιο τρόπο τις απαιτούσαμε από την Άννα, η οποία με μοναδική άνεση κινούνταν από το απόλυτα εμπορικό, πιστό στο ύφος της εποχής στυλ έως τις ροκ όπερές της και περισσότερο ιδιαίτερα κομμάτια.
Η στιγμή αυτή πλέον ήρθε με την κυκλοφορία του «Απαγορευμένου», που αποτελεί την τελευταία της απόπειρα μεταμόρφωσης. Και ήταν εντυπωσιακή. Ένας δίσκος που δεν έχει δημιουργηθεί από τον Καρβέλα ( ο οποίος αναμφίβολα της ταίριαζε), ένας δίσκος που κινείται σε διαφορετικές από τις έως τώρα κατευθύνσεις, μακριά από την καθιερωμένη παράδοση του τσιφτετελιού, του «λαϊκομπιτ» (όπως έχει χαρακτηριστεί) και των ζεϊμπέκικων που απαραίτητα συνοδεύουν ένα δίσκο. Η φωνή της Άννας και η συνολική ερμηνεία της δείχνουν ότι αυτό το διαφορετικό από τα καθιερωμένα της ύφος, της ταιριάζει απόλυτα και ίσως (αναφορικά με τις ερμηνευτικές της ικανότητες), οι επιλογές της την αδικούσαν φωνητικά και ερμηνευτικά, διότι απλά μπορούσε πολύ περισσότερα από όσα είχε ήδη κάνει.
Άσχετα με το εάν αρέσει ή όχι το διαφορετικό αυτό στυλ, η Άννα δεν έχει πια τίποτα να ρισκάρει. Δεν είναι ερμηνεύτρια που τώρα κάνει τα πρώτα της βήματα. Είναι φτασμένη και μπορεί ακόμη και τώρα να παίρνει τα ρίσκα της και να επιχειρεί μονοπάτια καινούρια με μεγαλύτερη ασφάλεια από ότι μια συνάδελφός της που τώρα ξεκινάει. Ο δίσκος συνολικά μου άρεσε και από τα κομμάτια ξεχώρισα το «Απαγορευμένο», το «Παρελθόν», το «Αλήτισσα Ψυχή» (που τη θεωρώ ίσως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου), την «Ανακωχή», το «Κάνε κάτι», ενώ θεωρώ λιγότερο επιτυχημένη τη διασκευή του «πέντε χρόνια δικασμένος».
Όπως είπα και παραπάνω, δεν μπαίνω σε ανόητες συγκρίσεις, γιατί δεν έχουν σημασία. Η Βανδή δεν μου αρέσει (στα περισσότερα τραγούδια της) όχι επειδή «προσπαθεί να αντιγράψει» τη Βίσση αλλά απλά επειδή δεν μου αρέσει. Κατά τα άλλα, γούστα είναι αυτά και καταλαβαίνω ότι σε κάποιους άλλους μπορεί να αρέσει πολύ. Εγώ την Άννα την έχω παρακολουθήσει πολύ τόσο δισκογραφικά όσο και στις εμφανίσεις της και, πέρα από τα όσα είπαμε έως τώρα, θεωρώ ότι οι εμφανίσεις της συγκαταλέγονται πάντοτε μέσα στις καλύτερες της Αθήνας, παρά το γεγονός ότι σαφώς και υπάρχουν και άλλοι καταξιωμένοι καλλιτέχνες. Το φαινόμενο του να ξεσηκώνονται ταυτόχρονα άνθρωποι που καλύπτουν μεγάλο ηλικιακό φάσμα, ομολογώ ότι το έχω δει μόνο στις εμφανίσεις της Άννας και του Τερζή σε τόσο μεγάλο βαθμό.
Πιστεύω λοιπόν ότι στο νέο της δίσκο ο καθένας μπορεί να βρει τουλάχιστον ένα τραγούδι που να τον εκφράζει και να του αρέσει ως στίχος και ως ύφος. Η Άννα είναι πιο ώριμη αλλά ταυτόχρονα πιο φρέσκια από ποτέ κμαι ελπίζω οι συνεργασίεςτης με διαφορετικούς δημιουργούς να συνεχιστεί αν και ομολογώ ότι δεν θα ήθελα να αποκλειστεί ο Καρβέλας ολοκληρωτικά.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

5 responses »

  1. Ο/Η ethanandthecity λέει:

    Αν και ανήκω σε αυτούς που την κράζουν κατά κόρον και με κάθε ευκαιρία, οφείλω να παραδεχτώ ότι στο Απαγορευμένο έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Επιτέλους μια Βίσση που μπορούμε να ακούσουμε

  2. Ο/Η Μάρα Μπάρα λέει:

    Ίσως ο καλύτερος δίσκος που έχει κυκλοφορήσει ποτέ η Βίσση. Πολύ ολοκληρωμένη δουλεία και πραγματικά πολύ διαφορετικά τα ακούσματα του δίσκου, νομίζω ότι φέρνει έναν φρέκσο αέρα που έλειπε απο την ελληνική μουσική βιομηχανία ειδικά τα τελευταία χρόνια, που το μόνο που ακούμε έιναι άθλια τραγουδάκια να συνοδεύονται απο πολύ ακουσμένα μουσικά σχήματα. Πολύ καλός δίσκος, απλά.

  3. Ο/Η profusion λέει:

    Ας υπενθυμίσω ότι κανείς έχει δικαίωμα να του αρέσει ή όχι η Βίσση και οι μουσικές επιλογές του καθενός. Σε αυτό το ιστολόγιο όμως δεν έχει δικαίωμα να αποκαλεί περιθωρειακούς εκείνους που αρέσκονται σε είδη που σε εκείνον δεν αρέσουν ούτε και να μιλάει και να γράφει όπως του γουστάρει, διότι τέτοια σχόλια δεν εγκρίνονται και δεν δημοσιεύονται και σε όποιον αρέσει. Σε όποιον δεν αρέσει ας πάει να τον παίξει πουθενά αλλού γιατί δεν θα το κάνω εδωμέσα τοίχο για να πετάτε τη μαλακία που βαράτε ασύστολα.

    (μήνυμα σε όλους εκείνους που διαγράφτηκαν λόγω της κακοήθειας που τους χαρακτηρίζει πατόκορφα)

  4. Ο/Η Nikos λέει:

    mporei apla k na ta spaei??i m fainetai?:D

  5. Ο/Η profusion λέει:

    Για μένα πάντως φίλε Νίκο, ΤΑ ΣΠΑΕΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑΑΑΑΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s