Κοίτα να δεις με τι απορία ξύπνησα σήμερα. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί οι αδερφές χρησιμοποιούν συνέχεια τη λέξη «έλεος»; Έχω κάποιες σκέψεις και θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας. Πρώτη πιθανή εξήγηση: επειδή είναι αδερφές του ελέους και η λέξη αυτή αποτελεί το σύνθημά τους, το motto τους αλλά θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως ο τίτλος αυτός αποκτήθηκε λόγω της εμμονής τους με τη λέξη «έλεος» άρα δεν είναι παρά το αποτέλεσμα και όχι η αιτία της εμμονής.
Η δεύτερη εξήγηση είναι κάπως πιο psycho άρα έχει περισσότερες πιθανότητες να ισχύει. Χρησιμοποιούν, λοιπόν τη λέξη αυτή για τον εξής λόγο. Όταν κανείς κάνει κάτι κακό αλλά δείχνει μεταμέλεια και προσπαθεί να επανορθώσει, τότε επικαλείται την επιείκια του άλλου και την κατανόησή του και όχι το έλεος, το οποίο δείχνεται από κάποιον προς κάποιον άλλο, χωρίς απαραίτητα ο τελευταίος να έχει δείξει μετάνοια ή πράξη επανόρθωσης. Δείχνω έλεος σημαίνει σε συγχωρώ έστω και αν δεν έκανες τίποτα προκειμένου να διορθώσεις το κακό που έκανες.
Κι επειδή η ελληνίδα αδερφή είναι παθητική μέχρι του σημείου να περιμένει τη συγχώρεση και τη διόρθωση μιας κακής πράξης χωρίς η ίδια να κάνει τίποτα για αυτό, να γιατί επικαλείται συνεχώς το «έλεος». Με πιάνετε;
Έπειτα, είναι και ο φόβος στη μέση, δεινό που δεν ταλαιπωρεί φυσικά μόνο τους gay αλλά όλο τον κόσμο. Ο gay φοβάται τα εξής πράγματα:

  • να σκεφτεί
  • να αγαπήσει
  • να τολμήσει
  • να εμπιστευτεί

Φοβάται να σκεφτεί: στην πραγματικότητα εννοώ να σκεφτεί λίγο περισσότερο από το πως να γαμηθεί με τρόπο που μόνο εκείνος θα περάσει καλά. Αν είναι για πήδημα, η αδερφή επιδεικνύει iq ισάξιο με εκείνο του Αϊνστάιν και είναι ικανή να βρίσκει λύσεις στα αδιέξοδα με τρόπο σχεδόν σατανικό, τόσο που λες ότι αυτά δεν γίνονται ούτε στο σινεμά. Εάν πάλι της πεις να σκεφτεί πριν να πράξει τρόπους ώστε να μην ξεφτυλίζει τη φύση της, τότε ο δείκτης νοημοσύνης πέφτει αυτόματα σε επίπεδα Βέρας Λάμπρου.
Φοβάται να αγαπήσει: μη φανταστείτε πως εννοώ μόνο το να δείξει αγάπη προς τους άλλους. Μην τη βλέπετε που ντύνεται σαν τη λατέρνα, ενίοτε και σαν την Ξανθή Περάκη και συμπεριφέρεται στον πληθυσμό σαν να είναι η βασίλισσα του Σαβά. Δεν είναι η ντίβα της γειτονιάς ούτε η Γκρέτα Γκάρμπο του 21ου αιώνα, όσο και αν αυτό δείχνει. Κατά βάθος δεν είναι αυτάρεσκη, απλά σας δουλεύει μέσα στην απόγνωση να πείσει τους άλλους (και τον εαυτό της τον ίδιο) ότι αγαπάει τη μορφή της. Ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα αδερφές αγαπούν τον εαυτό τους και περιμένετε να αγαπήσουν εσάς; Κανείς που δεν αγαπάει λιγουλάκι τον ίδιο δεν μπορεί να αγαπήσει τους άλλους και είναι τον ίδιο της τον εαυτό που τρέμει να αγαπήσει και όχι τόσο εσάς.
Φοβάται να τολμήσει: σαφώς και δεν αναφέρομαι στη σεξουαλική τόλμη διότι εκεί δεν έχει κανένα πρόβλημα, μην κοιτάτε τι λέει για να το παίξει αθώα κορασσίς. Δεν πα’ να ‘χεις ανάμεσα στα πόδια σου τον κολοσσό της Ρόδου και τον Πύργο των Αθηνών, δεν την πτοούν κάτι τέτοια, διότι αλλού είναι που στερείται τόλμης: στο να τολμήσει να καταργήσει όλα εκείνα που μετέτρεψε σε Αυτονόητα και, εν τέλει, φοβάται να τολμήσει να δώσει αξιοπρέπεια κι αγάπη στη ζωή της και σεβασμό στον εαυτό και στο σώμα της. Η μεγάλη προσκόλλησή της στην εξωτερική εμφάνιση και σε πράγματα που είναι πεπερασμένα ή θα αποβούν ως τέτοια αποτελεί τη γραμμή μαζινό της.
Φοβάται να εμπιστευτεί: Αυτό το «στα ‘δωσα όλα», όταν αναφέρονται σε μια σχέση, ειλικρινά το ακούω βερεσέ διότι δεν το εννοούν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία και αν τους ζητήσετε να το ορίσουν πως το εννοούν, δεν ξέρουν να σας απαντήσουν. Θα έπρεπε με ειλικρίνεια να αναφέρουν ότι πάνω από όλα είναι τον ίδιο τους τον εαυτό που δεν εμπιστεύονται άρα πως να εμπιστευτούν εσένα, εμένα, τους άλλους; Αφήστε δε που το περίφημο «στα ‘δωσα όλα» προϋποθέτει μια ανιδιοτέλεια που κανείς μας δεν έχει: όσο μας αγαπάνε τους αγαπάμε. Όποιος αγαπάει χωρίς απαραίτητα να τον αγαπούν ή χωρίς να έχει λαμβάνειν κάτι, είναι Άγιος.
Οι παραπάνω τέσσερις εκφάνσεις του φόβου στην ουσία είναι ένας βασικός: ο φόβος στην Αγάπη. Επειδή δεν αγαπάμε, δεν σκεφτόμαστε, δεν τολμάμε και δεν εμπιστευόμαστε. Και εξαιτίας αυτών των φόβων δεν τολμάμε καν να επιδιώξουμε τη διόρθωση των κακώς κειμένων, πράξη που, έστω και αν δεν γινόταν σωστά ή ολοκληρωμένα, θα εφέλκυε την κατανόηση και τη συγχωρητικότητα εκ μέρους των άλλων στις υποθέσεις που μας αφορούν. Για αυτό και, παθητικά όπως η ίδια η φύση μας, επικαλούμαστε διαρκώς και επί ματαίω το Έλεος. Για αυτό μας λένε «αδερφές του ελέους»… 😉

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s