Οι πραγματικοί ήρωες, δυστυχώς, ποτέ δεν τιμούνται όπως πρέπει και κανείς δεν μαθαίνει την ιστορία τους γιατί οι πράξεις τους είναι αφανείς αλλά αλλάζουν το μέλλον όλων. Έτσι κι εγώ υπήρξα αφανής ήρωας των χθεσινών, τρομακτικών επεισοδίων της πρωτεύουσας κι όμως κανένα κανάλι δεν με έδειξε και κανείς δεν αναφέρθηκε στο όνομά μου, παρά το ότι έσωσα τόσο κόσμο και μια ολόκληρη περιοχή από τον αφανισμό. Θα πω την ιστορία μου, γιατί οι γενναίες πράξεις πρέπει να λέγονται.
Με το που έμαθα πως γίνονται πορείες στο κέντρο της Αθήνας, κατέβηκα κι εγώ. Τέτοιες ευκαιρίες να δεις τόσα τεκνά μαζεμένα, δεν πρέπει να τις χάνεις και μάλιστα τεκνά όλων των κατηγοριών: κοινωνικά ευαισθητοποιημένα (λέμε τώρα), δημοσιογράφους – μαχητές της αλήθειας (ποιός ήρθε;), αλβανοπακιστανοαναρχικά στοιχεία (πες τα και τεκνά ιντερνάσιοναλ), ματ – μπατσάκια (φιλιά στο μπατάλιον στη γωνία των οδών Ντροπής και Αίσχους που μου έδωσε φωτιά να ανάψω την πίπα μου) και γενικά κάθε λογής τεκνά που μετέτρεψαν την Αθήνα στο πιο μαζικό και καυτό (κυριολεκτικά αυτό) parade όλων των εποχών. Διότι μη σας ξεγελάει η μάσκα, το τι αδερφή ήταν εκεί μαζεμένη το φαντάζεστε.
Κατέβηκα λοιπόν κι εγώ επειδή σπίτι από τη βαρεμάρα είχε νυστάξει ο κώλος μου (τον άκουγα που ροχάλιζε μακρόσυρτα και ενίοτε κοφτά κι απανωτά σαν μυδραλιοβόλο). Προσπάθησα να πάρω τηλέφωνο στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης να τους χιλιοπαρακαλέσω να συγκρατήσουν τα ΜΑΤ μη και κάνουν ντου πριν βρω γκόμενο αλλά δυστυχώς το έπαιρνα και μίλαγε, έχοντάς με στην αναμονή. Πάλι καλά που τουλάχιστον είχαν καλή μουσική στο περίμενε (το «θέλω να πίνω τα υγρά σου» της Βέρας Λάμπρου). Τελοσπάντων, πήγα με την ψυχή στο στόμα γιατί είχα βάψει και το μάτι και φοβόμουν μην από τα δακρυγόνα χαλάσει η μάσκαρα αλλά τι να έκανα, το καθήκον(το ποιό;) με καλούσε.
Το τι γινόταν εκεί να μη σας το λέω, το είδατε άλλωστε. Εκείνο που δεν είδατε είναι το πόσες μολότωφ γλιτώσατε εξαιτίας μου, γιατί με το που έβλεπα τεκνό πεταγόμουν πάνω του, του κόλλαγα σαν τη βδέλλα και του κρατούσα το χέρι, έτσι δεν μπορούσε να πετάξει τη βόμβα. Αμέ. Μάλιστα είμαι εκείνος που έτρεψε σε άτακτο φυγή ένα ολόκληρο γκρουπ πίσω από το Πολυτεχνείο γιατί ήταν όλα μανάρια ένα ένα και με το που με είδαν να τρέχω με την τσάντα μούφα Λουί Βιτόν στον αγκώνα κατά πάνω τους, κάνουν μπραφ και χάθηκαν στα στενά των Εξαρχείων. Έτσι είναι οι ήρωες, πάντα πρώτοι στην πρώτη γραμμή φυσικά.
Απογοητευμένος, παράτησα ένα μαλακισμένο που είχα βουτήξει. Είχαν προηγηθεί οι απεγνωσμένες μου προς αυτό εκκλήσεις ( έλα μανάρι μου, μην πετάξεις τη βόμβα, πυρπόλησε καλύτερα εμένα με τη βομβάρα σου Κανάρη μου να επαναλάβουμε το ’21) αλλά τελικά ούτε εμένα πυρπόλησε αλλά ευτυχώς ούτε και το περίπτερο που είχε βάλει σημάδι. Κατευθύνθηκα προς την Πειραιώς, ικέτευσα έναν υψηλόβαθμο αξιωματικό να με αφήσει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου και να λυθεί το πρόβλημα σε δυο ώρες. Το σχέδιο ήταν απλό. Οι αστυνομικές δυνάμεις αντί να επιτεθούν με δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες, να έτρεχαν και να ξεβράκωναν όσους πιο πολλούς διαδηλωτές. Εγώ με το που θα έβλεπα μπουτάκια έξω θα σεληνιαζόμουν και θα όρμαγα πάνω τους σαν το τσουνάμι στην παραλία, ενώ παράλληλα από τα μεγάφωνα της αστυνομίας, ως μέρος του ψυχολογικού πολέμου θα ακουγόταν: «σας ενημερώνουμε ότι έχει να παρθεί εδώ και μήνες». Αλλά δεν με άκουσαν και ήρθαν τα χειρότερα. Διότι με το σχέδιό μου και οι ταραξίες θα είχαν διαλυθεί και ίσως είχα βρει και γαμπρό.
Κάπου εκεί στη γωνία Πειραιώς με Ιερά Οδό, ένα συνεργείο της τηλεόρασης προσπαθούσε να εξαντλήσει το ζουμ της κάμερας προς την Ομόνοια για αν δείξει ότι και καλά βρίσκεται μέσα στη δίνη των γεγονότων. Από αυτούς έμαθα για το «φτάνει πια» που είπε ο Γιωργάκης και θαύμασα την αυτοκριτική πιστεύοντας πως τόσο αυτός όσο και όλοι οι συνάδελφοί του ανεξαιρέτως θα πάνε να πέσουν στη θάλασσα, στα ανοιχτά της Μουνυχίας. Μετά όμως κατάλαβα ότι εκείνος ζούσε στιγμές Γαλλικής Επανάστασης, πίστευε δηλαδή πως όλο αυτό ήταν μια εξέγερση στην κυβέρνηση και μόνο και πως θα μπορούσε να την εκμεταλλευτεί. Και τότε κατάλαβα καλά πως όλοι αυτοί μας έχουν γραμμένους στη Μουνυχία τους. Είδα επίσης τον άλλο το χοντρούλη να βεβαιώνει πως δεν θα επιτρέψει τις ζημιές στις περιουσίες και σκέφτηκα πως αν τον πηγαίναμε στη Μανωλίδου, θα είχε εκραγεί ο υπολογιστής από τα ψέμματα. Είδα τον Καρατζαφέρη να λέει τα δικά του και σκέφτηκα πως αν του δίναμε την εξουσία σε τέτοια επεισόδια θα ξεπάγωνε τον μαρμαρωμένο βασιλιά και θα τον έντυνε ρόμποκοπ. Είδα τον Αλαβάνο με κάτι μούτρα μέχρι εκεί κάτω να θλίβεται για την κατάσταση και δάκρυσε κι ο κώλος μου μαζί με αυτόν, για να πηγαίνει ασορτί με την του κώλου θλίψη. Την Αλέκα κουράστηκα λίγο να τη δω γιατί είναι και κοντοστούπα η έρ΄μη αλλά την είδα τελικά και είπε τα γνωστά. Ότι πρέπει να γίνουν διαμαρτυρίες και πορείες. Εν μέσω πορείας καλούσε σε πορεία, δηλαδή. Εκτός κι αν από το 1,45 της μέχρι το 1,88 μου υπάρχει χρονοκαθυστέρηση στην αντίληψη. Βασικά οι δημοσιογράφοι μου ζήτησαν να κάνω τον λυπημένο, τον εξοργισμένο, τον αγανακτισμένο στο φακό (μου τα ‘χαν γράψει κιόλας μην κουραστώ) και τους το έκανα το χατήρι γιατί ήταν και ωραία τεκνά. Βέβαια κάναμε πολλά κατ στο σημείο που έπρεπε να πω για τους πολιτικούς «που να πνιγούνε όλοι στη φαλκονέρα». Όσο είχα τους δημοσιογράφους απέναντί μου δεν κρατιόμουν και χρησιμοποιούσα το δεύτερο πρόσωπο έτσι που φαινόταν ότι το έλεγα για τη δική τους φάρα. Που για αυτή το έλεγα, δηλαδή.
Με το που τελείωσε η συνέντευξη και συνέχισα το δρόμο μου, έξαφνα ακούω ποδοβολητό λες και εκατοντάδες γόβες να έτρεχαν ταυτόχρονα στα πεζοδρόμια. Πλησιάζω και τι να δω; Μια ομάδα νεαρών αναρχικών πλησίαζε με άγριες διαθέσεις το Γκάζι!! Ε, αυτό δεν θα το ανεχόμουν. Κάψανε που κάψανε την Αθήνα, το Γκάζι δεν θα επέτρεπα να πάθει το παραμικρό. Όπως η Ελβετία έχει το άσυλο λόγω των παγκόσμιων χρηματικών αποθεμάτων, έτσι και το Γκάζι θα έπρεπε να είναι προστατευμένη ζώνη γιατί τόσες αδερφές μαζί ανά τετραγωνικό μέτρο δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.
Έτρεξα γρήγορα και στάθηκα στη μέση του στενού με τα πόδια ανοιχτά και τη γόβα να γυαλίζει στο φως των λαμπτήρων (ο αγώνας αγώνας αλλά και η coquette coquette). Πίσω μου οι αδερφές τρομαγμένες, σε πανδαισία του ροζ και μπροστά μου τα αναρχικά στοιχεία μες στα μαύρα και τα πασέ παρτάλια γενικότερα.
«You shall not pass» είπα με φωνή που δεν δεχόταν αμφισβήτηση. Έσφιξαν στα χέρια τους τις μολότωφ και τις σιδηρογροθιές, έσφιξα στο χέρι μου διπλωμένο ένα συλλεκτικό, χοντρό τεύχος του Μαντάμ Φιγκαρό.
«Είμαι κάτοχος της χειμερινής κολεξιόν του Οίκου Βερσάτσε, εξουσιαστής της σειράς περιποίησης σώματος της Γκαρνιέ Παρί, το κιτσαριό σας δεν θα σας ωφελήσει, σκύλες της λύσσας!»
«Γυρίστε πίσω στη Σκιά» είπα και για μερικά λεπτά με κοίταξαν, γνωρίζοντας πως δεν τους παίρνει να μου κάνουν τσαμπουκάδες. Γιατί στο τσαντάκι μου είχα ένα σωρό κλοπιμαία από πλιάτσικο σε καταστήματα καλλυντικών, που επίτηδες δεν σας ανέφερα από την αρχή για να αυξήσω τη δραματικότητα της διήγησης στο τέλος. Και, σαν τρομαγμένο κοπάδι το έβαλαν στα πόδια καθώς δέχονταν βροχή στα κεφάλια τους τα άη λάηνερ, τα ρίμελ, τους αφρούς για πολύ δυνατό κράτημα και φιξάρισμα, τις ενυδατικές, τις αντιρυτιδικές και όλα όσα είχα τσουρνέψει στο πλιάτσικο.
Έτσι σώθηκε το Γκάζι και στήθηκε ολονύχτιο πάρτυ προς τιμή μου. Αλλά αυτά κανένα κανάλι δεν τα έδειξε και καμία ιστορία δεν θα τα γράψει. Και προειδοποιώ όλους τους ταραξίες

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

One response »

  1. Ο/Η truth is λέει:

    Μα κι εσυ να ορμάς πάνω στους Αφγανούς και τους Πακιστανούς?
    Τέτοιοι ξενόφερτοι ήταν οι περισσότεροι »αντιεξουσιαστές»
    [το ‘πε και η Αλέκα]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s