Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα, ίσως μάλιστα το πιο δύσκολο, είναι να δείχνεις την αγάπη σου έμπρακτα. Ή μάλλον όχι απλά να τη δείχνεις αλλά να αφήνεις την καρδιά και όλο σου το είναι να ξεχειλίζει από αυτή τόσο που τίποτε άλλο να μην έχει νόημα. Να αγαπάς εκεί που δεν σου δίνουν σημασία καμία ή πιο πολύ ακόμα εκεί που δεν σε αγαπούν.
Δύσκολο εξίσου είναι να κρατήσεις τις αρχές σου σε έναν κόσμο που πλέον κατά πλειοψηφία δεν διακατέχεται από αυτές. Να είσαι ειλικρινής, ευσυνείδητος, εργατικός, πιστός και τόσα άλλα.
Σήμερα επέλεξα ξανά την ευσυνειδησία παραπάνω από το ατομικό όφελος. Έβαλα την υγεία και την εξυπηρέτηση των άλλων πιο πάνω από τη δική μου ξεκούραση. Δεν το λέω για να ζητήσω τον στέφανο της δόξης ούτε για να ακούσω το ευχαριστώ αλλά ούτε και ως δήλωση της ψυχολογίας του «Μάρτυρα». Το λέω διότι για μια ακόμη φορά εάν εξασκούσα το δικαίωμά μου του να σχολάω στην ώρα μου και του να εκτελώ μόνο εκείνα για τα οποία σπούδασα και να μην ψάχνω να βρω λύσεις για τα προβλήματα των άλλων, παρακάμπτοντας μηχανισμούς με τους οποίους έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να τα βάλω (διότι είναι φτιαγμένοι κατ’ αυτό τον τρόπο), τότε και κανείς δεν θα μπορούσε να μου πει το παραμικρό, αφού το χρέος μου θα το είχα κάνει αλλά και θα ήμουν σε πολύ καλύτερη κατάσταση τώρα, από αυτή που σας γράφω. Η διαφορά είναι πως το ένα είναι το χρέος σε ό,τι έχει να κάνει με το νόμο το γραπτό και το άλλο είναι το άγραφο χρέος της ψυχής. Διάλεξα το δεύτερο ξανά, εκείνο που «ευχαριστώ» δεν ακούει από τον κόσμο και που πολλές φορές σε κάνει να έχεις μπλεξίματα που δεν υπολογίζεις και που κανείς δεν θα δεχτεί την προσήλωσή σου στο άγραφο χρέος ως ελαφρυντικό. Είναι αυτό το χρέος τώρα που με έχει κάνει να είμαι σε υπερένταση ολόκληρη την ημέρα, να μην έχω ξεκουραστεί και να μην έχω όρεξη να δω, να μιλήσω ή έστω καν να φανταστώ άλλον άνθρωπο.
Γκρινιάζω, ναι, το ξέρω και είστε και συνηθισμένοι σε αυτό. Γκρινιάζω αλλά όσο και να γκρινιάζω, όσο και να αναρωτιέμαι, ξέρω πως πάντα αυτό το χρέος θα διαλέγω όσο κι αν ξεπροβάλει δελεαστικός ο πειρασμός της υπακοής στο χρέος των ανθρώπινων νόμων και κανονισμών. Και, ναι, αναφέρομαι στο Δημόσιο και στο πως λειτουργεί. Για να μην περιγράψω δηλαδή το ασάλιωτο πήδημα που συνοδεύει την κάθε μου ημέρα. Άντε μετά να αγαπήσεις. Αλλά αγαπάς τον κόσμο, γαμώτο!

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s