«Ταξιδιώτες, γιατί βιάζεστε πάνω στο δρόμο σας; Από που το πεπρωμένο σας, προς τα που ο σκοπός σας; Οι ταξιδιώτες προχωρούν. Πιό κοντά είναι ο σκοπός».
 
Το ωραίο με τις μεγάλες ρήσεις, όπως με την παραπάνω, είναι ότι τα λόγια αυτά βρίσκουν εφαρμογή τόσο σε σημαντικά, παγκόσμια ζητήματα όσο και στην καθημερινότητά μας που ενδεχομένως να μην είναι τόσο σπουδαία. Ολόκληρη η ζωή μας είναι ένας δρόμος με ανηφόρες και κατηφόρες, στροφές και μεγάλες ευθείες, αλλού φωτισμένος και ασφαλτοστρωμένος κι αλλού χωματόδρομος σκοτεινός με επικίνδυνες παρακάμψεις.
Μέσα στο ταξίδι μας αυτό στο χρόνο δεν υπάρχει σήμανση. Η έννοια της ελπίδας μας δόθηκε ως πυξίδα να ακολουθεί τα βήματά μας, όχι να τα κατευθύνει. Γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που ελπίζουμε προς λάθος κατεύθυνση, όπως δεν είναι σπάνιο και να μην ξέρουμε σε τι να ελπίσουμε, όταν βλέπουμε το δρόμο να μην τελειώνει και κανένα πανδοχείο να μην προσφέρεται για την ξεκούρασή μας. Πόσο να ελπίζει κανείς στο ανώτερο όταν οι καθημερινές του ανάγκες, οι απλές, ανθρώπινες ανάγκες δεν ικανοποιούνται; Όταν παραμένει πεινασμένος με κάθε έννοια, στερημένος από εκείνα που θα έπρεπε να θεωρούνται βασικά;
Σε κάθε μας ταξίδι παίρνουμε ως αποσκευή τις ελπίδες μας μαζί. Ανάλογα με το που θα μας ρίξει η μοίρα τις ξεφορτώνουμε, βρίσκουμε το καλύτερο σημείο στον τοίχο και τις καρφώνουμε για να τις βλέπουμε κάθε μέρα, να μας θυμίζουν πως στο κομμάτι αυτό της γης βρεθήκαμε επειδή κάτι ελπίσαμε παλιότερα και μας δόθηκε. Κι όταν διαπιστώσουμε ότι δεν μας κάνει το κομμάτι αυτό της γης που μας ορίστηκε, μεμφόμαστε την ελπίδα που είχαμε, την κατεβάζουμε από τον τοίχο, την πακετάρουμε ξανά και τη γυρίζουμε σπίτι μας, για να την καρφώσουμε στον τοίχο που κρεμόταν για χρόνια και περιμένουμε και πάλι ελπίζοντας.
Μέχρι την επόμενη φορά που στο σπίτι θα έχετε γιορτή, καθώς μια νέα ελπίδα θα έχει καρποφορήσει και ένα νέο κομμάτι γης θα σου έχει οριστεί. Γεμάτος νέο άγχος για το άγνωστο που ξανά απλώνεται μπροστά σου θα ξεκρεμάσεις τις κορνίζες από τον τοίχο, θα τις πακετάρεις και πάλι και θα τις πάρεις μαζί, για να τις κρεμάσεις στο νέο σου τοίχο, σε ένα ξένο κομμάτι γης που θα εύχεσαι να γίνει δικό σου, σαν να γεννήθηκες εκεί.
Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s