Έξω από την ουρά στο Ολυμπιακό Στάδιο νόμιζες πως περνούσες το gay περιοδεύον. Τόση αδερφή μαζεμένη σε ένα χώρο δεν είχες ξαναματαδεί, εκτός ισως από τους πιο παλιούς τότε στον πρώτο παγκόσμιο που τις μάζευαν όλες μαζί, τους φορούσαν το ροζ σηματάκι και τις έβαζαν στο τρένο για το Νταχάου. Κανονικά οι διοργανωτές έπρεπε να είχαν ανοίξει κάποια ειδική είσοδο για να περνούν μόνο οι gay, κατά προτίμηση και για λόγους συμβολικούς μια από τις «πίσω» θύρες αλλά μετά σκέφτηκαν το συνωστισμό και το μαδομούνι που θα συνέβαινε και το μετάνιωσαν.
Στην ουρά εκείνη βίωνες την παγκοσμιοποίηση σε όλο της το μεγαλείο και την πολυπολιτισμικότητα, όχι επειδή θα τραγουδούσε σε λίγες ώρες το fashion idol αλλά επειδή έπρεπε να είχες βγάλει μερικά μαθήματα στις σχολές Καπάτου για να συνεννοηθείς. » Πολύ ντεγκραντέ δεν είναι;» άκουσα μια να λέει, «γούπι ντούπι» έλεγε μια άλλη και ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει, «ντεκαντάνς» αποκάλεσε μια άλλη το σκουπιδαριό, «πασέ» χαρακτήρισε μια κουτσομπόλα το ντύσιμο ενός παιδιού δυο γραμμές πιο μπροστά, μια αλλοπαρμένη διηγούνταν πως πριν έρθει στην ουρά καθόταν σε ένα Lounge καφέ στο Μαρούσι και τόσα άλλα που δεν θυμάμαι να σας πω γιατί είχε κόσμο και δεν μπορούσα να ενημερώνω το μπλοκάκι μου. Χαριτωμένα παιδιά, όμως, δεν σου έκανε καρδιά να τα κοροϊδέψεις. Μην κοιτάτε πόσα τους σούρνω, εγώ τις αγαπάω τις αδερφές, σαν αδερφές μου τις έχω.
Στο Στάδιο πάντως οι περισσότερες από αυτές ήταν κυρίες. Αν εξαιρέσεις εκείνη που, ντυμένη λες και πήγαινε σε ντεφιλέ, μουντζόπιασε τη φιλενάδα της επειδή φορούσε φόρμα. Ησύχασε κάπως όταν η καημένη τη διαβεβαίωσε πως ήταν Ντόλτσε Γκαμπάνα. Ένα άλλο αγοράκι που ήταν καθιστό λίγο πιο μπροστά, ήσυχο παιδάκι και ντυμένο απλά. Βέβαια φαινόταν όλος ο κώλος του και απορώ πως άντεχε μιας και οι υπόλοιποι κρύωναν αλλά θα μου πεις αν έχει βγάλει σπίθες όλη μέρα κι όλη νύχτα ο κώλος σου, λίγο κρύο το θέλεις για να μη γίνεις κόκκινος σαν της μαϊμούς τον κώλο.
Θέλετε να μάθετε πως κατόρθωσα και βρέθηκα τόσο μπροστά; Με τη γνωστή πονηριά της καλιαρντής φυσικά. Όταν έφτασα στο Στάδιο ήμουν μεν μπροστά αλλά ήθελα πιο πολύ. Σκεφτόμουν πως μπορούσε να γίνει, όταν το μάτι μου πήρε τη Μπουμπού!! Δεν την έλεγαν έτσι την κοπέλα, βέβαια, αλλά έμοιαζε με Μπουμπού και της το κόλλησα. Εκατόν πενήντα κιλά κρέας, 60 μέτρα τούλι γύρω από τη μεσούλα της, κολανάκι από κάτω και μπουστάκι από πάνω περπατούσε στην αρένα αποφασιστικά και έφευγαν όλοι από το δρόμο της και οι καθιστοί πανικόβλητοι σηκώνονταν, παίρνοντας άρον άρον τα τσιγάρα και τις μπύρες τους από κάτω. Παίρνω κι εγώ από πίσω τη Μπουμπού και τελικά κάθισα έναν κώλο πίσω της, αλλά κώλο Μπουμπούς υπόψην.
Μόλις άρχισαν να γεμίζουν οι πάνω κερκίδες, γέμισα ανησυχία για δυο λόγους. Πρώτον διότι φυσούσε λίγο και θα γέμιζα με τα ρίμελ και όλα τα σκατολοϊδια που σαν σκόνη σηκώνονταν από τις μακιγιαρισμένες αδερφές και μη και από την άλλη σκέφτηκα πως έτσι κι αυτές σεληνιαστούν με το candy shop, δεν το ‘χουν και σε τίποτα να μετατρέψουν το Στάδιο σε ένα απέραντο orgy και εμείς οι αποκάτω να φάμε στη μούρη τους χυμούς του πάθους τους. Τρόμαξα επίσης με τον καιρό, όχι ότι φοβόμουν μην βραχώ αλλά μήπως κι έρθει καμιά έμπνευσις στη θεότητα κι αρχίσει να τραγουδάει το «it’s raining men» και αφηνιάσουν οι αφορκισμένες και γίνει εκεί μέσα το πατείς με πατώ σε.
Δόξα τω Θεώ, όμως, όλα κύλησαν ομαλά και τα τύμπανά μου άντεξαν μια χαρά τα ουρλιαχτά και τις υστερίες μόλις βγήκε η Μαντόνα επί σκηνής αν και ομολογώ ότι ο πειρασμός του να κρατάω ένα γλυφιντζούρι και να το γλύφω με αθωότητα στο candy shop ήταν πολύ μεγάλος αλλά μικρές οι τσέπες μου για να χωρέσουν τα μπιλιετάκια με τα τηλέφωνα που θα μου έχωναν, εκτός από το χέρι που μου είχαν ήδη χώσει κανονικότατα.
Ιδιαίτερη απόλαυση όμως ήταν οι δημοσιογράφοι του STAR που έχουν και την αφέλεια ότι εκείνοι είναι οι μέντορες της σόουμπιζ στη χώρα μας. Με το που κάλυψαν το γεγονός της συναυλίας και τα παρελκόμενα, εκεί να δείτε υποτίμηση στους δικούς μας σταρ, έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο, ότι δηλαδή κατά βάθος τους σιχαίνονται και ότι πολλές φορές δεν κάνουν χιουμοράκι με τα φαρμακερά τους σχόλια, απλά εκφράζονται ελεύθερα τα παιδιά. Τώρα βέβαια που η Μαντόνα τελείωσε θα θυμηθούν ξανά τις λατρείες τους Έφη Θώδη, οικογένεια Πασχάλη Αρβανιτίδη, Ρούλα Βροχοπούλου και Τζούλια Αλεξανδράτου και θα μας τους σερβίρουν για να μας (ξανα)γυρίσουν τα άντερα από την ανάποδη.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s