Ο δεύτερος πιο συνηθισμένος τρόπος διασκέδασης των συμμετεχόντων στο chat του gaydar είναι ο καβγάς ενώ τα πρωτεία εξακολουθούν να κρατούν οι συνεννοήσεις για real dates. Όταν μιλάμε όμως για καβγά, τον εννοούμε με όλη τη σημασία της λέξης, διότι όταν πει η αδερφή να πλακωθεί, θα πλακωθεί, θα γίνει το μαδομούνι πραγματικά. Βέβαια, μιας και ο καβγάς είναι διαδικτυακός, δεν παίζει μαλλιοτράβηγμα, όπως θα γινόταν στην πραγματικότητα και εκ του σύνεγγυς αλλά δεν πειράζει, την ίδια πλάκα έχει κι αυτός. Παρακάτω σας έχω μαζέψει μερικές αιτίες καβγάδων, καθώς και το περιεχόμενό και μερικά χαρακτηριστικά τους.
Η χρήση του θηλυκού γένους. Στους πουστροκαβγάδες το «μωρή», το «κούκλα μου» και το «αγάπη μου» δίνει και παίρνει, καθώς και το θηλυκό γένος γενικότερα. Μη φανταστείτε βέβαια πως το «αγάπη μου» χρησιμοποιείται κυριολεκτικά αλλά κατ’ ευφημισμόν. Πως λέμε τη Μαύρη Θάλασσα Εύξεινο Πόντο για να μη δείξουμε τι σκυλοπνίχτρα είναι; Ένα τέτοιο πράμα κάνει και η αδερφή, όχι φυσικά ότι την εννοεί ως αγάπη της αλλά πολύ ευχαρίστως θα ήθελε να της φάει τον καρίντζαφλο για να μάθει να είναι αυθάδης.
Ο αριθμός των φαγωθέντων πούτσων. Σημαντικό σημείο του κατηγορητηρίου είναι το πόσες ψωλές έχει καταναλώσει η αντίπαλος. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί πως η κατήγορος επισημαίνει ότι η αντίζηλός της έχει πάρει τα φύλλα και τα δέντρα, σε αντίθεση με αυτή που είναι νοικοκυροκόριτσο, δακτυλοδεικτούμενη και παντάξια σε όλα, που έχει σκάσει η γειτονιά ολάκερη με το πόσο αστραφτερή μπουγάδα έχει, ενώ η άλλη η άχρηστη ξεχωρίζει το μπρος – πίσω των βρακιών από το χρώμα: το κίτρινο μπροστά το καφέ πίσω. Σε αυτή την περίπτωση ισχύει το «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα», διότι κανείς κατηγορεί τον άλλο για κάτι που ο ίδιος δεν έχει κάνει. Αγνοεί η κατήγορος λοιπόν ότι και η ίδια δεν είναι καλύτερη, καθόσον όταν η θάλασσα είναι παγωμένη σαν ψωλή, η ίδια μπαίνει με τον κώλο. Αφήστε δε που την παρθένα δεν την κάνει το ότι έχει δοκιμάσει λιγότερα από 3.000 καβλιά αλλά η απουσία ακόμη και ενός από δαύτα. Και δεν τη σώζει το γεγονός ότι τώρα μπορεί και να αποφάσισε να μαζευτεί, ενώ στα νιάτα της ήτο γνωστή πουρναροπηδήχτρα διότι, ακόμη και αν έχει να φάει ψωλή από τον καιρό της βασιλείας του Σημίτη, αν κλάνει κι ακόμη εκτοξεύεται DNA πανταχού, παρθένα δεν τη λες.
Το κατηγορητήριο του Γκαζιού. Όταν πλακώνονται δυο λούγκρες είθισται να κατηγορεί η μία την άλλη ότι είναι θαμών του Γκαζιού και να νομίζει κι από πάνω ότι της έκανε τα μούτρα κρέας. Καταρχήν, δεν υπάρχει λούγκρα που έστω και για μια φορά να μην έχει κάνει προσκύνημα στο Ναό της Αδελφοσύνης των Λαών. Από την άλλη, ως γνωστόν, πουστρομάγαζα και σάουνες δεν υπάρχουν μόνο στο Γκάζι και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω το κατηγορητήριο. Μπορεί κανείς να κατηγορήσει το ψάρι ότι ζει μόνο στη θάλασσα; Είναι ρατσιστικό να μέμφεται κανείς το ζώο επειδή επιθυμεί να ζει στο ορισμένο του οικοσύστημα και η αδερφή θα ψοφήσει αν βρεθεί εκτός Γκαζιού, κατά το «στη στεριά δεν ζει το ψάρι ούτε αετός στην αμμουδιά».
Τα προσωπικά δεδομένα. Σημεία των καιρών κι αυτά. Τσακώνεσαι με μια χαζή κι εκείνη πιάνει και δημοσιεύει τα κινητά σου τηλέφωνα, τα σταθερά σου, τη διεύθυνσή σου και το τηλέφωνο της γιαγιάς σου της Σουμέλας. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι είναι μούφα τηλέφωνα αυτά, αφού ακόμη κι αν τα καλέσεις θα βγει συνήθως το Γραφείο Τελετών η Εγνατία Οδός ή το Εκκενώσεις Βόθρων ο Μπούλης.
Το blogoξεφτίλισμα. Επειδή ως γνωστόν η αδερφή είναι γκατζετού και παιδί των νέων τεχνολογιών, έχει βρει ένα νέο τρόπο ξεκατινιάσματος για τις περιπτώσεις που είναι πολύ κυρία για να καθίσει και να στην πει στα chatrooms. Φτιάχνει λοιπόν ένα blog και σε κράζει από ‘κει μέσα, φροντίζοντας να σε περιγράψει διακριτικά, π.χ «ο τάδε που μπαίνει με το nickname που παραπέμπει σε γνωστό, παραδοσιακό ελληνικό φαγητό, που έχει φωτογραφία το δεξί του κωλομέρι χυμένο, την παπαρδέλα του κατάμαυρη από το πολύ τράβηγμα και έχει παρθεί με τον τάδε, τον τάδε και τον τάδε, γιατί αγνοούσαν οι δόλιες πως έχει aids, σύφιλη, βλενόρροια και σκουλαμέντρα, που την είχε κολλήσει στο ναύσταθμο όταν τον πήραν νουμεράντζα το μισό παλάσκα στη βραδιά του ναύτη και που ζει σε μια περιοχή που παραπέμπει στον τόπο κατοικίας του γνωστού εντόμου «μέλισσα» και μάλιστα στη δεύτερη κάθετο όπως ανεβαίνεις την Αγίου Μελετίου, ακριβώς πάνω από ένα κατάστημα με στρινγκάκια για παχουλές».
Ο σωματότυπος. Μια εξαιρετικά συνηθισμένη μομφή είναι το ότι δεν είσαι κορμάρα αλλά μουλάρα και πως κρέμονται τα πατσοκοίλια σου σαν αυγουστιάτικα σταφύλια Νεμέας. Τα βυζιά σου χλοάζουν πάνω σου κρεμασμένα σαν αβγά τηγανητά που είναι και το μοναδικό φαγητό που συνήθως δεν καις ενώ γάμπα και μπούτι πάνω σου δεν ξεχωρίζουν γιατί το λίπος έχει καλύψει το γόνατό σου. Ενώ αυτές είναι σαν λαμπάδες της αναστάσεως, ευθυτενείς, με μούσκουλα και φέτες κοιλιακούς, κουκλάκια ζωγραφιστά. Που πας λοιπόν να τους αντιμιλήσεις κι από πάνω, που περπατάς και τα κωλομέρια σου σκουπίζουν τα πεζοδρόμια σαν φρόκαλα Ξάνθης που σαράντα πήχες σίδερο, σαράντα πήχες σίδερο σου φτιάξανε μια βράκα, σου φτιάξανε μια βράκα, η όμορφή σου βράκα που κάνει τρίκι τράκα και σιέσαι και λυγίζεσαι και πορπατείς στη στράτα; Γύρνα λοιπόν στον ωκεανό σου, φάλαινα, που θα της αντιμιλήσεις κιόλας.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s