Μου είναι συμπαθείς οι θηλυπρεπείς, δε λέω, δεν έχω τέτοιους ρατσισμούς, διότι κατανοώ σε μεγαλύτερο βαθμό από όσο δείχνω τις ιδιαιτερότητες αλλά κάτι που δεν μπορώ ούτε για τους άλλους ούτε για τον εαυτό μου, είναι το να προσπαθεί κανείς να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλο του χεριού του και να παρουσιάσει μια εικόνα του εαυτού του που ελάχιστα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Διότι χρυσή μου, πως να το κάνουμε, δεν μπορεί να είσαι καρακαηδόνα ολκής και να μου παρουσιάζεσαι ως νταβραντισμένος μπρουτάλ αλβανός και να ‘χεις και την απαίτηση από πάνω να το καταπιώ, ε όχι.
Κάποτε, σε μια σχετική συζήτηση με ένα άτομο, μου είπε πως αποκλειστική προϋπόθεση για να γνωριστεί με κάποιον είναι να είναι απόλυτα αρρενωπός διότι, ως χαρακτήρας απεγχθανόταν τους θηλυπρεπείς. Κατανοητό και σεβαστό. Η λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά, όμως, ήταν πως ο ίδιος ήταν τόσο άντρας σε ό,τι είχε να κάνει με τη συμπεριφορά όσο ταλέντο στην υποκριτική έχει η Κατερίνα Παπουτσάκη, δηλαδή καθόλου. Διότι δεν μπορεί να απαιτείς από τον άλλο να είναι Σάκης ο υδραυλικός και εσύ να μοιάζεις πολύ στα Καλουτάκια όταν ήτανε μικρά και χαρωπά, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να μας ζητάς να πιστέψουμε στην αυταπάτη σου ότι είσαι ο Κόναν ο Βάρβαρος, ενώ ουσιαστικά μόνο η ομπρέλα σου λείπει για να μοιάζεις με τη Μαίρη Πόπινς.
Πολλοί από αυτούς, μάλιστα, έχουν πάει ένα βήμα παρακάτω. Για να σε πείσουν, σου λένε ότι κανείς δεν έχει καταλάβει τις επιλογές τους, ούτε καν η οικογένειά τους, διότι αυτές δεν φαίνονται, με άλλα λόγια γιατί δεν είναι θηλυπρεπείς. Όταν όμως πηγαίνεις στο ραντεβού και βλέπεις να σε περιμένει η Μισιρλού, μαγική, ξωτική ομορφιά, τότε αναρωτιέσαι τι σόι στραβομάρα έχει η οικογένειά του. Μην έχει γλαύκωμα, μην έχει καταρράκτη, μην έχει κρεατοειδές μεγάλο σαν αχλάδι; Δεν μπορεί, αγάπη μου να μην έχει καταλάβει το παραμικρό η οικογένειά σου όταν έχεις βάλει τόσο γκλίτερ για την έξοδο του Σαββάτου στο Γκάζι που περπατάς κι ο κόσμος νομίζει πως χιονίζει γύρω σου μικρές αστραφτερές νιφάδες. Ούτε μπορεί να είναι τόσο ζώον η μάνα σου που να νομίζει πως σπας λεκάνη και γοφό στο περπάτημα επειδή μόλις γεννήθηκες είχες συγγενές εξάρθρημα ισχίου. Απλά κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της η γυναίκα, διότι και σένα δεν θέλει να φέρει σε δύσκολη θέση η δόλια μάνα αλλά και τον άντρα της που κοκορεύεται στο καφενείο πως την ξεπάτωσε ο άντρας της την πρώτη νύχτα για να αποκτήσει γιό. Σου λέει, γιατί να στερήσω τη χαρά στο στεφάνι μου που μου έλεγε πως δεν σου κάνω άλλα παιδιά διότι είναι τόσο δυνατό το σπέρμα μου κατά την εκτόξευση που φοβάμαι μη σου τρυπήσω τη μήτρα; Απλά είδε κι απόειδε ο άνθρωπος, σου λέει μην το κουράζω, πήγα μια φορά για γιό κι έβγαλα την Ηλιοστάλακτη, δεύτερη δεν χρειάζεται διότι άμα μου τύχει πάλι κάτι τέτοιο θα παίζω τζένγκα με τα κουτιά των αντικαταθλιπτικών.
Είναι και μερικές άλλες, όμως, ακόμη πιο προκλητικές. Αυτές που προσπαθούν και καλά να κρύψουν την ιδιαιτερότητά τους πίσω από ένα δήθεν lifestyle. Σου λέει δεν βάφω το μαλλί και δεν φοράω τα χρώματος μπουρμπουλί ρούχα επειδή είμαι πουστάρα αλλά επειδή έτσι είναι η μόδα. Δηλαδή, θέλουν ντε και καλά να πιστέψουμε πως αν η μόδα γύριζε και ήταν να φοράς το σακάκι στον ώμο, σαν τους βαρύμαγκες τότε και να έχεις μουστάκα κωλοκοτρωνεϊκη, αμέσως θα γίνονταν σαν τον καπετανάκη που ‘χει ντουγκλα στο μουστάκι. Αυτοί συνήθως άλλον άντρα δεν βλέπουν, εκτός από την πάρτη τους αλλά κάνουν ένα τόοοσο δα μικρό λαθάκι, αρκετό για να τους καταλάβει κανείς: λανθασμένη χρήση των υποκοριστικών. Διότι αυτά τα τελευταία υποδηλώνουν κάτι μικρό, κάτι που βρίσκεται σε μικρή ποσότητα, ποιότητα και τα τοιαύτα. Όπως λοιπόν το «αρχιδάκι» υποδηλώνει τον μικρό σε μέγεθος γεννητικό αδένα αφενός αλλά και το ανάξιο λόγου άτομο (πχ «ίσα ρε αρχιδάκι που θα μου το παίξεις και μάγκας»), έτσι και το να αυτοπροσδιορίζονται ως «μαγκάκια» ή «αντράκια» μου φέρνουν στο νου τη Βουγιουκλάκη τη σχωρεμένη, στην οποία και ουσιαστικά μοιάζουν. Ακόμη και το δίχρονο το ανηψάκι μου το ξέρει αυτό, που το ρωτάς τι είναι και σου απαντάει «άνταθ», εννοώντας προφανώς το άντρας. Μπορεί λοιπόν να το παίζουν Οδυσσέας Ανδρούτσος για να σου πουλήσουν και καλά μούρη αλλά μόλις τις πας στο Γκάζι, αίφνης μεταμορφώνονται σε νεράιδες λες και κάτι έχει ο αέρας εκεί κάτω ή, όπως λέει και η Madonna, «there’s something in the air in Gaziwood».
Δεν αμφιβάλω ότι οι θηλυπρεπείς είναι και γαμώ τα παιδιά και έχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με εμένα και με όλους. Δεν μπορώ όμως την υποκρισία και την προσπάθειά τους να αντιστρέψουν την πραγματικότητα. Δεν είπε κανείς να κλειδωθούν σπίτι τους ή να νιώθουν μειονεκτικά. Να είναι περήφανοι για τον εαυτό τους και να κάνουν περήφανους και τους άλλους, σύμφωνοι αλλά όχι να προσπαθούν να προβάλουν το δικό τους χαρακτηριστικό πάνω στους άλλους.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

One response »

  1. Ο/Η TheDiarist® λέει:

    Δείξε στον φίλο σου αυτό..! Και θα αλλάξει άποψη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s