Δεν θα ήμουν περισσότερο από εννέα με δέκα χρονών, όταν έφεραν δώρο σε μια ξαδέρφη μου ένα μικρό, παιδικό πιάνο, που οι γονείς της το έβαλαν στο σαλόνι και ούτε εκείνοι ούτε η κόρη τους ασχολήθηκαν ξανά μαζί του. Εγώ όμως, που έτσι κι αλλιώς πήγαινα στο σπίτι τους συχνά, άρχισα να τους επισκέπτομαι όλο και συχνότερα για να βλέπω το όργανο εκείνο που, ενώ ως τότε πιθανώς να μην είχα ακούσει ποτέ πιάνο, το θεωρούσα σχεδόν μαγικό. Γιατί είχε επάνω του αριθμούς και σε ένα μικρό βιβλιαράκι σου έδιναν μια μικρή αριθμητική ακολουθία που, αν τη σχημάτιζες στο πιάνο, μια υπέροχη μελωδία ξεχυνόταν από μέσα του. Και ήταν με δέος που παρακολούθησα την ξαδέρφη μου τότε να παίζει το frere Zaque. Ναι, ως τότε ήταν η πιο όμορφη μουσική που είχα ακούσει ποτέ μου.
Πέρασε καιρός όμως και το πιάνο έμεινε εκεί να σκονίζεται μέχρι που οι θείοι μου, βλέποντας πόσο μου άρεσε, μου το χάρισαν με τη σύμφωνη γνώμη της ξαδέρφης μου. Γιορτή έγινε στο σπίτι καθώς το βάλαμε στο δικό μας σαλόνι και πλέον δεν ξεκολλούσα από εκεί, προς μεγάλη λύπη της μάνας μου που φοβόταν μην της λερώσω το χαλί και τα πετσετάκια που με κόπο είχε πλέξει. Όμως εγώ ήμουν κατενθουσιασμένος, γιατί είχα μάθει τη μαθηματική ακολουθία απέξω και την έπαιζα τη θεϊκή εκείνη μουσική χωρίς να κοιτάζω το βιβλιαράκι. Μάλιστα είχα μάθει πλέον και τραγουδούσα «frere Zaque, frere Zaque, dormez – vouz?» Ο συνδυασμός της παιδικής φωνής με το διστακτικό ήχο των πλήκτρων μου φαινόταν ό,τι ωραιότερο υπήρχε ποτέ στη ζωή. Λίγο καιρό αργότερα άρχισα να πειραματίζομαι. Αντί, για παράδειγμα, να πατάω το 6, που αντιστοιχούσε στο ντο, εγώ πατούσα έναν άλλο αριθμό που αντιστοιχούσε σε άλλη νότα. Είχα «ανακαλύψει» τις «παραλλαγές» του θέματος και σταδιακά το κομμάτι έπαψε να θυμίζει τον υπναρά Αδερφό Ζακ που κοιμόταν ενόσω χτυπούσαν οι καμπάνες.
Δεν πέρασε πολύς καιρός που ένιωθα να δεσμεύομαι από τη μαθηματική ακολουθία. Ήταν και άδικο να μνημονεύω τον Ζακ που κοιμόταν του καλού καιρού συνέχεια, οπότε άρχισα, πρώτα με το αυτί κι έπειτα με το μολύβι, να φτιάχνω δικές μου ακολουθίες, να παράγω τη δική μου μουσική αλλά και νέους τρόπους εκτέλεσης στο πιάνο, μιας και ο ήχος που ήθελα να ακουστεί ήταν του 5/6 μαζί όμως και όχι ξεχωριστά. Ναι, με το μικρό μου κεφάλι είχα ανακαλύψει τη «σύνθεση» και δόθηκα με πάθος σε αυτό. Από τότε μου έχει μείνει η εντύπωση πως τα Χερουβείμ είναι οι πιο ευτυχισμένοι Άγγελοι, γιατί τραγουδούν για το Δημιουργό τους σε όλη την αιωνιότητα.
Τότε ήταν που άρχισαν και οι πρώτες γκρίνιες γιατί φαντάζεστε με τι κακούς ήχους γέμιζε όλο το σπίτι κάθε μέρα και πόσο ενοχλούνταν τα αυτιά των δικών μου. Εγώ, απτόητος όμως, συνέχιζα, όχι γιατί ένιωθα σπουδαίος αλλά γιατί η όλη διαδικασία ήταν πραγματικά μαγική, δεν βρίσκω άλλες λέξεις. Κάποτε, όταν οι αντοχές των δικών μου έφτασαν στο αμήν, μου είπαν με κάθε ειλικρίνεια την άποψή τους για τη μουσική μου: ήταν χάλια. Στενοχωρήθηκα, γιατί μόλις είχα μάθει πως όλο αυτό το πράγμα διδάσκεται σε ειδικά σχολεία όπου θα μπορούσα να φοιτήσω. Για μερικές μέρες παράτησα το πιάνο και καθόμουν και σκεφτόμουν πως η μαγεία κάποτε είναι μοιραίο να πάψει και καμιά βδομάδα αργότερα, όταν πλέον το είχα σκεφτεί καλά, αποφάσισα να παίξω για τελευταία φορά ένα αποχαιρετιστήριο κομμάτι και μετά να ζητήσω να πάρουν το πιάνο και να το πετάξουν. «Ελεγεία» θα μπορούσα να ονομάσω τώρα πια το κομμάτι που έπαιζα τότε, καθώς η μουσική του ήταν διστακτική, γεμάτη παύσεις σύντομες και μεγάλες, αργός ρυθμός και χαμηλές νότες. Προφανώς χάλια μαύρα ήταν κι εκείνο, όπως και όλα τα άλλα. Κατά σύμπτωση, όμως, τότε μας είχε επισκεφτεί η θεία μου η καλόγρια και έτυχε να με ακούσει να παίζω. «Είναι το πιο όμορφο κομμάτι που έχω ακούσει ποτέ», είπε ενθουσιασμένη. Φυσικά έλεγε ψέμματα αλλά από εκείνα που χωρίς να σου παίρνουν τα μυαλά αέρα, αποτελούν την απαραίτητη ώθηση για δράση.
Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω πως στην ουσία τίποτα δεν είναι άσχημο αν το επενδύσεις με αγάπη. Ακόμη και την άθλια μουσική μου και τη γαϊδουροφωνάρα μου μπορούσες να μπερδέψεις με το τραγούδι ενός Χέρουβ στον ουρανό. Και αυτό είναι μαγεία που δεν παύει ποτέ.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

One response »

  1. Ο/Η taburito λέει:

    λύρα καν το σώμα σου και χορδές τα νεύρα, νότες θεικές οι αισθήσεις σου
    και λυράρης εσύ, στην ορχήστρα του ουρανού, με το νου, για δοξάρι σου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s