Δεν είναι ότι δεν εκτιμώ το συναίσθημα, το εκτιμώ και το έχω περί πολλού. Απλά χρειάζεται να βρίσκεται σε ισορροπία με τη Λογική και, δυστυχώς, σε εμένα για πάρα πολύ καιρό δεν βρισκόταν, μόνο το άφηνα να έχει τον καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις και στη ζωή μου εν γένει. Κακό αυτό, πολύ κακό και είναι η εμπειρία που το έδειξε.
Διότι, όταν μου δόθηκαν ευκαιρίες να ανοίξω τα φτερά και τους ορίζοντές μου, πάντοτε έβαζα θέματα ήσσονος σημασίας στην εμπροσθοφυλακή. Να έφευγα; Και που να πήγαινα; Έπρεπε να απολαύσω τα ανήψια μου να μεγαλώνουν, έπρεπε να είμαι κοντά για να προσέχω τους φίλους μου, να είμαι μέσα στα πόδια τους γιατί με χρειάζονταν και δεν έπρεπε να είμαι απών. Και τώρα τα ανήψια μου μεγάλωσαν, γιατί θα μεγάλωναν είτε ήμουν εδώ είτε όχι. Οι φίλοι μου αξιοποίησαν τη βοήθειά μου και τραβάνε το δρόμο τους ένας ένας τόσο που νιώθω σχεδόν παρείσακτος στις ζωές τους πλέον. Άραγε έτσι γίνεται στις φιλίες, είναι αυτός ο φυσιολογικός δρόμος; Νομίζω πως δεν είναι ώρα να φιλοσοφηθεί αυτό το ερώτημα.
Σημασία έχει πως αφέθηκαν πίσω ευκαιρίες που δεν θα έπρεπε. Εντάξει, δεν είναι το τέλος του κόσμου η απώλεια μιας ευκαιρίας, πάντοτε πίστευα πως στη ζωή μας δίνονται πολλές εναλλακτικές και μια τέτοια υπάρχει στη ζωή μου αυτό τον καιρό. Όλοι πλέον με συμβουλεύουν να μην επιλέξω με βάση το συναίσθημα και ξέρω ότι έχουν δίκιο. Δεν μπόρεσαν, βέβαια, να μην περάσουν από το μυαλό μου σκέψεις ότι πιθανώς και άλλα ανήψια να γεννηθούν και άλλοι φίλοι να προκύψουν και να χρειάζονται τη βοήθειά μου. Ερινύες του παρελθόντος που πρέπει να βγάλουν κι αυτές τις τελευταίες τους κραυγές. Ας τις βγάλουν. Σε έναν κόσμο που γύρω μου αλλάζει ταχύτατα, πάντοτε θα μένουν σκιές του παρελθόντος να μας θυμίζουν τα όσα πέρασαν. Αλλά, έστω και αν αποφασίσουμε να ρίξουμε μια τελευταία ματιά πίσω μας, οφείλουμε να γυρίσουμε ξανά το κεφάλι για να κοιτάξουν μπροστά τα μάτια μας.
Για αυτούς τους λόγους, νομίζω πως ήρθε πλέον η ώρα κι εγώ να αντιμετωπίσω τις φοβίες και τους δισταγμούς μου, «να πάρω τα ρίσκα μου», που λέει και η φράση αυτή που δεν μου αρέσει καθόλου αλλά τη χρησιμοποιεί ο κόσμος. Έχει έρθει η ώρα, για μια ακόμη φορά, των ανακατατάξεων και της τακτοποίησης του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Διότι, όλα κύκλους (ή σπείρες) κάνουν και την περίοδο της ομαλότητας διαδέχεται η ανακατάταξη. Αυτό είναι Εξέλιξη και όχι η τελμάτωση σε μια κατάσταση νοσηρής ηρεμίας.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

2 responses »

  1. Ο/Η TheDiarist® λέει:

    Have faith..! Ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγές… Και ειδικά τώρα που, όπως λες, όλες σου οι «έννοιες» έχουν πάρει το δρόμο τους… Ρίσκαρέ το..!

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Ναι, νομίζω πως τώρα είναι η ώρα για πολλά. Σε ευχαριστώ για το σχόλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s