Το παιδί εκείνο δεν χάλασε χατήρι στη μητέρα του. Για πολλά χρόνια έδειχνε πως ξέχασε εκείνο που είχε διαβάσει στον τοίχο και παρακολουθούσε με προθυμία και τακτικότητα τα μαθήματα αυτο-νόητου στο τρομερό εκείνο σχολείο. Όμως η ανάμνηση μέσα του εξακολουθούσε να υπάρχει και με υπόγειες διαδρομές, σαν το νερό που ανοίγει δρόμο ανάμεσα στα σκληρά πετρώματα, έτσι κι εκείνη έθετε σε κίνηση τις εξελίξεις μέσα στην ψυχή του που θα οδηγούσαν σε αντίδραση, όταν ερχόταν ο κατάλληλος χρόνος. Το παιδί σπούδασε αυτο-νόητο και κινούμενο από τη Μοίρα οικοδόμησε γερά θεμέλια στο χώρο της πολιτικής. Γιατί πίστεψε πως δεν έφτανε μόνο η γνώση για να γκρεμίσει το αυτο-νόητο αλλά και η εξουσία. Και όταν έγινε μεγάλος στη γνώση και μεγάλος στην πολιτική, άρχισε με το κύρος που του έδιναν οι δυο του εξουσίες να αμφισβητεί το αυτο-νόητο που γενιές ολόκληρες είχαν οικοδομήσει.
Συγκέντρωσε γύρω του πολλούς υποστηρικτές που γοητεύτηκαν από το δόγμα της κατάργησης του αυτο-νόητου που είχε επιβληθεί και της επιστροφής στις ρίζες του Αυτο-νόητου, που είναι αφ’ εαυτού κατανοητό. Και όταν η εξουσία των καθηγητών και των αρχόντων στράφηκε εναντίον του, εκείνος ανταπάντησε με την ανατροπή της πολιτικής εξουσίας και την αντικατάσταση από τη δική του. Το άλλοτε μικρό παιδί που διάβασε το μήνυμα εκείνο στον τοίχο, τώρα είχε γίνει ο απελευθερωτής, εκείνος που επανέφερε τη σχολή στην αρχική της αποστολή, ως τον τόπο που όλοι ελεύθερα διαλογίζονταν πάνω στο Αυτο-νόητο. Και με μεγάλη ευχαρίστηση χιλιάδες κόσμου έρεαν στο κτίριο εκείνο και δόξαζαν το όνομα του νέου τους άρχοντα.
Όμως, υπήρχαν αρκετοί που δεν είδαν τις αλλαγές με καλό μάτι. Το αυτο-νόητο ήταν σε εκείνους γερά ριζωμένο και αρνούνταν να συμμετάσχουν στους διαλογισμούς και προτιμούσαν να είναι συσπειρωμένοι γύρω από τους παλιούς σεβαστούς καθηγητές τους και να κάνουν τα μαθήματα ιδιωτικά. Ο άρχοντας τότε οργίστηκε και όρισε νόμους αυστηρούς για εκείνους που δεν θα συμμετείχαν στο διαλογισμό. Και όσο ο καιρός περνούσε και κάποιοι συνέχιζαν να αντιστέκονται, οι φυλακίσεις και οι εξορίες έδωσαν τη θέση τους σε διωγμούς και εκτελέσεις και τρόμος βασίλευσε πάνω από τη χώρα εκείνη που γίνεται αντιληπτή με την άκρη του ματιού. Αλλά, παρά τη λατρεία του Αυτο-νόητου και την επιστροφή στις ρίζες, οι υποσχέσεις του άρχοντα για την ανάκτηση του παλιού μεγαλείου δεν πραγματοποιήθηκαν. Η χώρα συνέχιζε να βαδίζει στην παρακμή κι εκεί που οι διαλογισμοί ήταν ελεύθεροι, σιγά σιγά, με την ανοχή και υποστήριξη της  εξουσίας, έκαναν την εμφάνισή τους νέοι δάσκαλοι και τίποτα δεν άλλαξε στη χώρα εκείνη, παρά μόνο τα ονόματα. Ούτε και το Αυτο-νόητο μιλούσε όπως παλιά απευθείας στους ανθρώπους και πάλι οι δάσκαλοι απέκτησαν την παλιά τους αίγλη.
Το άλλοτε αθώο παιδί που κάποτε διάβασε το σύνθημα στον τοίχο είχε γίνει τώρα ένας γηραιός δικτάτορας σαν εκείνους που είχε ανατρέψει που μια φορά, περπατώντας στους δρόμους της πόλης με τη συνοδεία των φρουρών του -γιατί φοβόταν για τη ζωή του σοβαρά τώρα- είδε έναν τοίχο χορταριασμένο που κάτι του θύμιζε. Έστειλε ένα φρουρό να ανασηκώσει λίγο τη βλάστηση και είδε ξεβαμμένο πια το παλιό σύνθημα: «καταργείστε το αυτονόητο». Και είδε ξανά τη μητέρα του έντρομη να τον αγκαλιάζει και να τον βάζει να ορκιστεί πως θα ξεχάσει εκείνο που διάβασε. Κι εκείνος, από την μεγάλη του αγάπη, της κούνησε το κεφάλι καταφατικά αλλά πίσω από την πλάτη της έπλεξε το δείκτη και το μέσο δάχτυλο, σαν σημάδι μιας υπόσχεσης που δεν θα τηρούνταν.
Πήρε τη φρουρά του και πήγε στο σχολείο. Χιλιάδες μαθητές ξανά, όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών τάξεων παρακολουθούσαν τα κενά μαθήματα, αυτή τη φορά με την παρουσία αστυνομικών που μετρούσαν τις απουσίες. Μπήκαν όλοι μαζί μέσα, κλείδωσαν τις τεράστιες πόρτες και ασφάλισαν κάθε έξοδο. Και ο άρχοντας έδωσε από έναν πυρσό σε κάθε φρουρό του. Ήταν εννέα οι φρουροί κι εννέα πυρσούς τους έδωσε. Και όλοι μαζί, δέκα στον αριθμό μαζί με τον άρχοντα, έβαλαν φωτιά στο σχολείο και κανείς δεν μπόρεσε να ξεφύγει. Κάηκαν όλοι την ώρα που παρακολουθούσαν μαθήματα Ααυτο-νόητου και κανείς δεν σώθηκε. Μόνο που από τη φωτιά κάηκαν τα χορτάρια στον τοίχο και αποκαλύφθηκε ξανά το παλιό εκείνο σύνθημα.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

4 responses »

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    ίσως εμείς οι άνθρωποι να χρειαζόμαστε εναν σκληρό πυρήνα αυτο-νόητου στη ζωή μας.

    γιατί ο πολύς ο πλουραλισμός φέρνει μαζί του και πανικό μερικές φορές….ειδικά αν είσαι γκέι και κοντεύεις τα 35!! εγώ δεν είμαι 35 βέβαια, 22 είμαι απλά ετσι το λέω!!

  2. Ο/Η isisveiled λέει:

    Οπως κατάλαβες μικρέ μου, η θυμαπάτη μπορεί να κρύβεται ακόμα και στις πιο αγνές προθέσεις..

  3. Ο/Η profusion λέει:

    Το κατάλαβα, Ίσιδά μου, το κατάλαβα… 😉

  4. Ο/Η A λέει:

    Όσο το διάβασα, μου θύμιζε
    στην αρχή διηγημα του Ντοστογιέφσκυ Το όνειρο ενός τρελού
    μετά κάτι άσχημο
    μετά Dogville
    και στο τέλος δεν κατάλαβα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s