…ένας νεαρός μαθητής που φοιτούσε σε μια από τις σχολές εκείνες που δεν έχουν κτίριο και οι δάσκαλοί τους δεν είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο, μεγάλοι καθηγητές πανεπιστημίων των ανθρώπων. Αλλά ήταν καλοί καθηγητές και έδειχναν να ξέρουν τη δουλειά τους ή τουλάχιστον να έχουν όρεξη να μάθουν το μικρό ό,τι ήξεραν. Γιατί είχαν δει ότι είχε όρεξη για μάθηση και θα ήταν κρίμα να πήγαινε χαμένος. Κι εκείνο το καημένο όμως δεν σπούδαζε απλά για να πει ότι σπούδασε, το ήθελε πραγματικά και άκουγε τους δασκάλους του και προσπαθούσε να κάνει ό,τι τον συμβούλευαν, ακόμη και αν πολλές φορές δεν τους καταλάβαινε. Θα ερχόταν η ώρα του, του είχαν πει και τους πίστευε περιμένοντας εκείνη την ώρα που έμοιαζε να αργούσε αφόρητα ώρες ώρες. Αλλά ένα από τα βασικά του μαθήματα, στο οποίο πολλές φορές είχε χαμηλούς βαθμούς, ήταν η Υπομονή κι επειδή είχε βάλει στόχο να αριστεύσει, έριξε όλες του τις προσπάθειες στο να κατανοήσει το μάθημα της Υπομονής, που ήταν και το μεγάλο του μειονέκτημα και εκτός της σχολής του. Λίγο λίγο, λοιπόν, στέρευαν τα «γιατί» και πλήθαιναν τα «μάλιστα» και αυτό ήταν πρωτοφανές για το χαρακτήρα του νεαρού μαθητή.
Κάποτε τον πήραν και τον πήγαν μπροστά σε μια τεράστια φιδογυριστή σκάλα. Του άφησαν και πολλά βιβλία δίπλα του, του έδωσαν την ευχή τους και του είπαν ότι θα έπρεπε να ανέβει τη σκάλα εκείνη μαζί με τα βιβλία. Θα ήταν από τον τρόπο που θα ανέβαινε τη σκάλα που θα τον βαθμολογούσαν και θα καταλάβαιναν πολλά και οι δάσκαλοι και εκείνος και έφυγαν και τον άφησαν μόνο του. Κοίταζε πότε τη σκάλα και πότε τα βιβλία. Έξυσε λίγο το κεφάλι του, καθώς σκεφτόταν. Δεν γινόταν να τα πάρει όλα μαζί και να ανέβει, ήταν πολλά και βαριά. Να τα κουβαλάει λίγα λίγα μέχρι τον τελευταίο όροφο και να ξανακατεβαίνει μετά του φαινόταν περιττός κόπος, ενώ το να ανεβάσει τα μισά ως το μεσαίο όροφο και να γυρίσει να πάρει και τα άλλα και αν συνεχίσει έτσι ως την κορυφή, το απέρριψε σχεδόν αμέσως.
Κάθισε τότε φαρδύς πλατύς στο πάτωμα του ισογείου. Αναποφάσιστος. Αισθανόταν πως όποια απόφαση κι αν έπαιρνε δεν θα ήταν σωστή. Προσπάθησε να φέρει στο μυαλό του όλα τα μαθήματα, να τα ξεψαχνίσει μήπως και κάπου βρισκόταν μια πληροφορία, κάτι χειροπιαστό για το πως θα έπρεπε να ανέβει, αλλά δεν βρήκε τίποτα. Το μόνο που του είχαν πει ήταν πως για κανένα λόγο δεν θα έπρεπε να παραμείνει στο ισόγειο ή να κατέβει στο υπόγειο, ενώ δεν θυμόταν αν επιτρεπόταν να γυρίσει μερικές φορές πίσω και να μαζέψει τα υπόλοιπα βιβλία. Μάλλον όμως ούτε και αυτό μπορούσε να το κάνει. Τι να έκανε;
Αυτό ήταν, δεν ήξερε τι να έκανε. Δεν ήθελε να απογοητεύσει τους δασκάλους του από τη μία και δεν ήθελε να καταστρέψει τις επιδόσεις του από την άλλη. Την αποτυχία σε κάθε περίπτωση θα την χρεωνόταν ο ίδιος, ούτε οι καθηγητές ούτε οι ασαφείς οδηγίες που πήρε. Αλλά και πάλι, ίσως ολόκληρη αυτή η ασάφεια να ήταν μέρος των μαθημάτων και της εκπαίδευσής του. Άλλωστε έλεγε «μάλιστα» κάθε φορά που τον κατηγορούσαν για πράγματα που δεν μπορούσε να καταλάβει και που αόριστα μόνο του εξηγούνταν, αν του εξηγούνταν δηλαδή. Ήξερε όμως καλά πως οι δάσκαλοί του τον αγαπούσαν και κακία μέσα τους δεν υπήρχε για εκείνον. Ίσως απλά να υπάρχει ένας κατάλληλος χρόνος που μπορούν να γίνουν όλα αυτά. Ίσως η ώρα του όντως να μην είχε έρθει ακόμα αλλά θα την περίμενε, έστω και αν την τελευταία φορά που τον είδα καθόταν ακόμη σε εκείνο το ισόγειο και περίμενε.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

7 responses »

  1. Ο/Η taburito λέει:

    ισως να πρέπει να επιλέξει ποιά από τα βιβλία είναι κατάλληλα για το κάθε σκαλί

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Κι αν δεν το ξέρει ούτε αυτό;

  3. Ο/Η taburito λέει:

    θα σκάψει βαθειά μέσα του φλογισμένος από επιθυμία να βρεί τη ξεχασμένη γνώση της ψυχής του. Η ακόμη πιό απλά ας αφήνει πίσω του ότι τον βαραίνει

  4. Ο/Η profusion λέει:

    Θα το κάνει…

  5. Ο/Η alma_de_silencio λέει:

    Μπορεί να κουράστηκε να προσπαθεί να βρει την λύση, και η υπομονή του να έχει εξαντληθεί…

  6. Ο/Η taburito λέει:

    το να συνεχίζεις άν και κουρασμένος αν και εξαντλημένος ίσως είναι το κριτήριο για τη γνώση που δεν είναι για όλους

  7. Ο/Η profusion λέει:

    Well, εγώ τα λέω αλλά… 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s