Εάν φημιζόταν για κάτι η παραλία που προτιμούσα ήταν για το ότι μάζευε μαμάδες, μπαμπάδες και παιδάκια, μαζί με παππούδες, γιαγιάδες και κάθε λογής αλαλάζοντα όντα. Όμως ήταν τόσο ωραίο το τοπίο και τόσο εκπληκτικά τα νερά της που δεν μπορούσα να πάω πουθενά αλλού για αυτό, προκειμένου να αποφύγω όλους αυτούς πήγαινα περίεργες ώρες και ποτέ σαββατοκύριακα, γιατί τα αυτιά μου πλήρωναν τις αταξίες του Γιαννάκη, που δεν το είχε σε τίποτα η μαμά του να αρχίσει να ουρλιάζει μέσα στον κόσμο. Και μπορεί η συγκεκριμένη παραλία να είναι στην Πελοπόννησο, όταν όμως μαζεύονταν μερικές δεκάδες τέτοιες μαμάδες με «άτακτα» παιδιά, οι φωνές τους ακούγονταν μέχρι την Κρήτη.
Έχοντας να πάω έναν ολόκληρο χρόνο αποφάσισα να κατηφορίσω την προηγούμενη Κυριακή, γνωρίζοντας καλά πως δεν θα άντεχα περισσότερο από μία ώρα διότι, εκτός των άλλων, ανακατεύομαι και μόνο στη σκέψη του να έχει κατουρήσει στη θάλασσα ο κάθε άτακτος Γιαννάκης, η υστερική μαμά του, ο αδιάφορος μπαμπάς του και η γιαγιά του το σάψαλο που ‘χει και ουρικό οξύ και επομένως αποκλείονται οι βουτιές.
Κατηφορίζοντας, όμως, ήρθα αντιμέτωπος με μια ευχάριστη – στην αρχή – έκπληξη. Είδα ότι στην αγαπημένη μου παραλία είχαν ξεφυτρώσει δυο μπαράκια και αυτό σήμαινε ότι οι οικογένειες θα απομακρύνονταν από αυτά ή θα άλλαζαν εντελώς επιλογή θάλασσας. Πράγματι, κατεβαίνοντας από το αμάξι και ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά είδα ότι τέρμα δεξιά είχαν μαζευτεί οι οικογένειες χωραφά, ενώ γύρω από το ένα μπαράκι, επιτέλους, ήταν μόνο νέοι άνθρωποι.
Πλησίασα, με πετσέτα και αντηλιακά στα χέρια και κατά σύμπτωση έπαιζε το τραγούδι του βίντεο. Τη στιγμή που μπήκα στο μπαρ ήταν η ώρα που έβγαινε η Παπαρίζου και λες και ήταν όλοι συνεννοημένοι, γύρισαν και με κοίταξαν για να συνειδητοποιήσω ότι σε ένα πλήθος περίπου εκατό ατόμων, μόλις πέντε ή έξι ήταν οι γυναίκες. Παράξενο αυτό αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι η μεγάλη πλειοψηφία ήταν gay φανεροί και κρυφοί. Διότι, αν μη τι άλλο, τη λούγκρα την καταλαβαίνεις στην παραλία από ένα σωρό πράγματα. Καταρχήν τα τραπεζάκια δίπλα τους ήταν γεμάτα αντηλιακά, κρέμες, αξεσουάρ, ipod, περιοδικά και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Ούτε οι μαμάδες που κουβαλάνε αυγά βραστά, τυρί και κάθε κλαπατσίμπανο δεν έχουν τόση πραμάτεια. Αλλά ο gay θέλει άλλη κρέμα για τη μούρη, άλλη για το σώμα, άλλη για τον κώλο και άλλη για το στήθος που έχει επιμελώς ξυριστεί ή αποτριχωθεί τόσο που όταν όλοι αυτοί μπαίνουν στη θάλασσα την κάνουν έτοιμη για τηγάνισμα με τόσο λάδι που επιπλέει.
Έπειτα, γίνεται άτυπος διαγωνισμός Lifestyle όπου μαζεύονται λούγκρες. Διότι δεν μπορεί η αδερφή που σέβεται τον εαυτό της να μην έχει επώνυμα μαγιώ, πετσέτες και όλα τα λοιπά αξεσουάρ. Εξαιτίας τους πρέπει να βγει νέος όρος της μόδας, το «βραδινό θαλάσσης», ενδύματα δηλαδή που θα σας επιτρέπουν να είστε κοκέτα στην πλαζ και να σκάνε οι οχτροί σας.
Έπειτα, αν είστε λίγο πιο παρατηρητικοί, θα παρατηρήσετε ότι με το που βγαίνει η λούγκρα από τη θάλασσα, ακολουθεί την εξής σειρά στερεότυπων κινήσεων: στέκεται λίγο ορθία με τα νερά, για να την πάρουν μάτι και να πάρει μάτι κι αυτή, μετά φοράει τα γυαλιά για να εστιάσει καλύτερα στο τεκνό που στάμπαρε χωρίς να γίνει ρόμπα, μετά ξαπλώνει με τόση προσοχή μη και τσαλακωθεί η πετσέτα και μετά παίρνει το κινητό ανά χείρας για να δώσει αναφορά στις φιλενάδες που εκείνη την ώρα δουλεύουν. Όλο αυτό γίνεται με μια αίσθηση αδιαφορίας και φυσιολογικότητας που είναι τόσο μα τόσο χτυπητή που πρέπει να είσαι εντελώς βλάκας για να μην καταλάβεις ότι είναι επιτηδευμένη.
Ξάπλωσα κι εγώ σε μια ξαπλώστρα, σε εκείνη που είχε τον κόσμο σε μεγαλύτερη απόσταση και άρχισα να διαβάζω ένα βιβλίο που εξαιτίας του τίτλου του το παίρνω πάντα μαζί όταν θέλω να με αφήνουν ήσυχο και να μην κάθονται κοντά μου. Τουλάχιστον δέκα άτομα τριγύρω μιλούσαν στα κινητά και το μοναδικό θέμα συζήτησης ήταν τα εισιτήρια της Madonna. Ήταν τέτοια η θέρμη τους που καταλάβαινες αμέσως με τι είχες να κάνεις. Κι ενώ ρουφούσα άπληστα τον freddo espresso που είχα παραγγείλει, μια σατανική ιδέα ξύπνησε μέσα μου. Πήρα το κινητό, το έβαλα στη δόνηση μη και χτυπήσει και γίνω ρόμπα και άρχισα να κάνω ότι δήθεν μιλούσα. » Έλα ρε, σε πήρα τηλέφωνο γιατί μου έχουν περισσέψει δυο εισιτήρια των 90 ευρώ για τη Μαντόνα. Τα πήρα για τον… και την… αλλά τελικά δεν θα έρθουν και τα έχω χρεώσει στην πιστωτική μου τώρα. Μήπως έχεις κανέναν που ενδιαφέρεται; Οκέι, πάρε με να μου πεις». Επανέλαβα το δήθεν τηλεφώνημα πέντε έξι φορές, υποτίθεται σε διαφορετικά άτομα και ξάπλωσα αδιάφορος ξανά. Μέσα από τα μαύρα μου γυαλιά διαπίστωσα κινητικότητα τριγύρω μου. Σιγομουρμούριζαν και κοίταζαν προς την πλευρά μου και τα κινητά πήραν για μια ακόμη φορά φωτιά.
Σηκώθηκα και περπάτησα προς τη θάλασσα, ρίχνοντας μια απολαυστική και θεαματική βουτιά…

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

6 responses »

  1. Ο/Η Anilikos λέει:

    Πάλι καλά που υπάρχουν και τέτοια ποστ και χαμογελάει λίγο το χειλάκι μας 🙂

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Μου αρέσει να χαμογελάτε και να φταίω εγώ για αυτό 😉

  3. Ο/Η isisveiled λέει:

    μμμ πραγματικά σατανική ιδέα..

  4. Ο/Η profusion λέει:

    Χμ, μπορώ και καλύτερα όμως… 😉

  5. Ο/Η isisveiled λέει:

    ναι, θα μπορούσες… και δε γελάω καθόλου

  6. Ο/Η profusion λέει:

    Ελπίζω η Ίσιδά μου να μην έχασε το χιούμορ της… 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s