Θυμάμαι κάποτε έναν καθηγητή μου στο μάθημα της Παθολογικής Ανατομίας που μόνο αυτό δεν μας δίδασκε, μόνο μιλούσε και αναπολούσε, πότε γελώντας και πότε μη διστάζοντας να δακρύσει, τα σχεδόν εξηνταπέντε χρόνια που ζούσε σε αυτή τη ζωή. Ανάμεσα σε φλύαρες διαλέξεις για τη σημασία του φυλλικού οξέος, το οποίο θεωρούσε ένα από τα σπουδαιότερα φάρμακα που υπάρχουν, σε όχι και τόσο διακριτικό φλερτάρισμα των συμφοιτητριών και σε άφθονη φιλοσοφία του καφενείου, μας έλεγε ότι η σπουδαιότερη φιλοσοφία της ζωής είναι να αφιερώνουμε ένα οκτάωρο την ημέρα στον ύπνο. «Χέσε το Λάκη και τον κάθε μαλάκα, μην αναρωτιέσαι γιατί δεν σε πήρε τηλέφωνο ή σου στραβομίλησε. Το οκτάωρο που θα κοιμάσαι γράψτα όλα στο αντίστοιχο των όρχεων που δεν διαθέτεις αδένα σου», έλεγε σε μια φοιτήτρια η οποία χασκογέλαγε κάτω από το χάλια βάψιμο που της είχε αφήσει ως κατάλοιπο η καταγωγή της από ένα απομακρυσμένο χωριό της Ηπείρου.
Δεδομένου ότι το μάθημα παραδινόταν στις τρεις το μεσημέρι, μέσα σε ένα εργαστήριο που βρωμούσε αρχαιότητα και την άσχημα ερεθιστική μυρωδιά της φορμόλης, ήταν αδύνατο να προσέξουμε τον καθηγητή ή να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία σε όσα έλεγε, πόσω μάλλον όταν σπανίως αναφερόταν στο μάθημα και όταν αποφάσιζε να το κάνει, μας υπαγόρευε κατεβατά λες και ήμασταν παιδιά του Δημοτικού. Εγώ άλλωστε ποτέ δεν φημιζόμουν για τις καλές μου σχέσεις με τον ύπνο, αφού θα έπρεπε να είμαι πολύ άρρωστος για να κοιμηθώ το μεσημέρι ή για να συμπληρώσω οκτάωρο το βράδυ και μιας και αρρωσταίνω εξαιρετικά σπάνια, γίνεται κατανοητό ότι ο Μορφέας έπαιρνε με μεγαλύτερη ευχαρίστηση στην αγκαλιά του άλλους και όχι εμένα.
Ο ύπνος, όμως, δεν είναι αποκλειστικά και μόνο μια βιολογική λειτουργία αλλά τελικά πρέπει να είναι και μια βαθιά ψυχική ανάγκη, η οποία και επηρεάζεται από την κατάσταση της ψυχικής σφαίρας από την οποία και εφορμάται. Όταν, πριν από λίγα χρόνια έθεσα τη ζωή μου σε μια τεράστια και μακροχρόνια διαπραγμάτευση, παρατήρησα ότι ο ύπνος δεν είχε τόση σχέση με τη σωματική κούραση όσο νόμιζα. Παρατηρούσα, ας πούμε, τον πατέρα μου, ο οποίος εκτελώντας βαριές σωματικές εργασίες, μιας και τέτοια ήταν για χρόνια η φύση της δουλειάς του, μπορούσε άνετα να κοιμηθεί μέσα σε ένα λεπτό, παρά το γεγονός ότι τον απασχολούσαν δεκάδες προβλήματα. Αρχικά το απέδιδα στην κούραση αλλά μου πήρε λίγο χρόνο για να καταλάβω ότι στην πραγματικότητα έκανε το ίδιο ακριβώς που συνιστούσε ο καθηγητής. Αντίθετα εγώ, αν για παράδειγμα τσακωνόμουν με κάποιον μου ήταν αδύνατο να κοιμηθώ, σε αντίθεση με εκείνον.
Όταν λοιπόν όλα αυτά και άλλα πολλά έγιναν κατανοητά, οι αλλαγές ήταν ζήτημα χρόνου. Πλέον για κανέναν πούστη και για κανένα πρόβλημα δεν θα θυσίαζα τον ύπνο που τόσο είχα στερηθεί. Τώρα πια ας στενοχωρηθεί και κανείς άλλος και όχι μόνο εγώ. Αν με χρειάζεται κανείς στο κινητό μπορεί να με βρει και μόλις το ανοίξω, έχοντας ξυπνήσει από το μεσημεριανό μου ύπνο και όχι διακόπτοντάς με την ώρα που βλέπω το καλό το όνειρο. Δεν κόβω τον ύπνο μου ούτε καν για να ακούσω ότι με αγαπάνε, γιατί ακόμα κι αυτό μπορεί να περιμένει…

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s