Αυτή. Μου δίνεις την εντύπωση σήμερα, από την ώρα κιόλας που μπήκες στο ιατρείο, ότι η συζήτησή μας δεν θα γίνει σε κλίμα ηρεμίας.
Εγώ. Ναι, δεν θα γίνει. Είμαι οργισμένος αλλά πιο πολύ από όλα είμαι κουρασμένος.
Αυτή. Κουρασμένος…θέλεις να μου εξηγήσεις λίγο περισσότερο;
Εγώ. Η κούρασή μου, ψυχική και σωματική, προέρχεται από το γεγονός ότι εδώ και μήνες δεν βλέπω καμία βελτίωση.
Αυτή. Ξέρεις πολύ καλά, όμως, ότι πάντοτε σε μια θεραπεία υπάρχει και η υποτροπή, η επιδείνωση.
Εγώ. Ξέρω επίσης πολύ καλά ότι πριν την υποτροπή υπάρχει κάποιου είδους βελτίωση, έστω και μικρή. Το κακό στην περίπτωσή μου είναι ότι η υποτροπή κρατάει εδώ και χρόνια, σε αντίθεση με τη βελτίωση που πια την ξέρω μόνο ως όρο και όχι ως πραγματικότητα.
Αυτή. Χρειάζεται υπομονή και τίποτε άλλο. Θα δεις πως όλα θα φτιάξουν.
Εγώ. Η αλήθεια είναι πως σχεδόν 5 χρόνια είναι μια αρκετά καλή περίοδος για να έχει κανείς υπομονή. Μπαίνουμε στον έκτο χρόνο, όμως και νομίζω πως μια έλλειψη υπομονής δικαιολογείται πλέον.
Αυτή. Στο έχω ξαναπεί, όμως, ότι υπερβάλεις στον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο μεγάλο όσο νομίζεις, μιλώντας πάντα από την πλευρά της επιστήμης.
Εγώ. Και εγώ σου έχω ξαναπεί ότι τον κόσμο μέσα από τα δικά μου μάτια τον βλέπω, όμως. Ούτε μέσα από τα δικά σου ούτε μέσα από της επιστήμης τα μάτια. Και δεν είμαι καθόλου διατεθειμένος να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο. Το πρόβλημά μου έχει μια συγκεκριμένη αιτία, την οποία σου έχω δώσει στο πιάτο, δεν σε άφησα καν να αναρωτηθείς και να ψάξεις. Εάν η συγκεκριμένη αιτία εκλείψει, τότε κι εγώ θα είμαι μια χαρά ως προς όλα. Το λάθος που κάνετε όλοι εσείς είναι ότι, ενώ σαφέστατα έχετε την καλύτερη διάθεση να βοηθήσετε, δεν σας είναι εύκολο να βάλετε τον εαυτό σας στη θέση του ασθενή. Δεν μπορείτε να βιώσετε το πρόβλημά του ούτε και προσπαθείτε να «μπείτε» στη λογική του. Πιστεύω πως αν το κάνατε θα κατανοούσατε το πως νιώθει και η προσέγγιση στο πρόβλημά του εκ μέρους σας θα ήταν διαφορετική.
Αυτή. Αυτό σημαίνει ότι φταίω που δεν αντιμετωπίζεται το πρόβλημά σου;
Εγώ. Καθόλου. Το πρόβλημα είναι καθαρά δικό μου και η αλήθεια είναι πως έχεις κάνει το ανθρωπίνως δυνατό. Λέω απλά ότι δεν είναι δυνατό να ζητάς από κάποιον που σου παρουσιάζει από μόνος του ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα να το αγνοήσει ή να το επενδύσει διαφορετικά, πόσω μάλλον όταν σου ξεκαθαρίζει πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει.
Αυτή. Αν σου ζητούσα δηλαδή να μου περιγράψεις το δρόμο που διανύεις τώρα, πως θα τον περιέγραφες;
Εγώ. Σαν ένα μονοπάτι μέσα σε ένα ποτάμι. Είναι νύχτα και ομίχλη ή πάχνη έχει πέσει επάνω στο ποτάμι και δεν σε αφήνει να δεις που πατάς. Ευτυχώς το ποτάμι δεν κατεβάζει πολύ νερό, για την ακρίβεια μάλλον είναι απλά ένα αβαθές ρυάκι. Προσπαθώ να περπατήσω επάνω στις πέτρες για να μη βραχώ. Όμως δεν βλέπω που είναι οι πέτρες, η ομίχλη τις έχει καλύψει και πηγαίνω ψάχνοντας με την άκρη του ποδιού μου, οπότε μοιραία δεν μπορώ να αποφύγω το βρέξιμο και τα παπούτσια μου πρώτα και μετά τα πόδια μου βρέχονται.
Αυτή. Είναι τόσο κακό που βρέχονται τα πόδια σου;
Εγώ. Κακό είναι μόνο επειδή δεν το επιθυμώ τη συγκεκριμένη στιγμή. Ειδάλλως θα έβγαζα τα παπούτσια μου και θα περπατούσα ξυπόλυτος.
Αυτή. Πιστεύεις ότι θα μπορούσες ποτέ να τα βγάλεις και να περπατήσεις έτσι ξέγνοιαστος;
Εγώ. Ας πούμε ότι προτιμώ να φοράω τα παπούτσια μου συνήθως.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

One response »

  1. Ο/Η isisveiled λέει:

    Φυσικά και είσαι διατεθειμένος να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, γιατί το κάνεις ήδη με επιτυχία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s