Κάπου όλα πήγαν λάθος. Δεν πρέπει να είχαν ξεκινήσει έτσι, γιατί αλλιώς μου τα λένε οι αναμνήσεις. Κάπου στρίψαμε λάθος, όμως.
Θα ταλαιπωρηθούμε περισσότερο προσπαθώντας να βρούμε το σωστό δρόμο. Ίσως οδηγηθούμε σε δρομάκια αδιέξοδα, ίσως κάπου να έχουν παρκάρει δεξιά και αριστερά και να μη μπορούμε να περάσουμε. Δεν πειράζει, θα γυρίσουμε πίσω εκεί που θυμόμαστε και θα οδηγήσουμε ξανά. Θα φτάσουμε, δε μπορεί.
Αυτός ο δρόμος μοιάζει να είναι ο σωστός. Είναι τόσο μεγάλος όσο πρέπει και πάνω από όλα είναι ευθύς. Η ευθεία οδός είναι η συντομότερη. Ναι, αυτός πρέπει να είναι, σε καλό δρόμο είμαστε.
Κοίτα να δεις, τώρα βρήκε ο σχολικός τροχονόμος να σταματήσει την κυκλοφορία… κι αυτά τα παιδάκια, αντί να διασχίσουν το δρόμο γρήγορα, πάνε με το πάσο τους. Βέβαια, αυτά δεν βιάζονται, είναι μικρά ακόμα. Εγώ όμως βιάζομαι, είμαι μεγάλος.
Δεν έφτανε η τόση καθυστέρηση, πρέπει να περιμένω και στο φανάρι τώρα. Και λες και το κάνει επίτηδες, έχει κολλήσει αρκετά λεπτά στο κόκκινο. Ή μήπως είναι χρόνια ολόκληρα που έχει κολλήσει;
Ευτυχώς, μπορεί να περίμενα τόση ώρα αλλά ο δρόμος και πάλι είναι ανοιχτός. Με λίγη παραπάνω ταχύτητα θα φτάσω στην ώρα μου. Ας πατήσω το γκάζι λίγο περισσότερο.
Μάλιστα. Η τροχαία δεν επιτρέπει το υπερβολικό τρέξιμο. Δεν με νοιάζει τόσο για την κλήση που μου έδωσε αλλά με καθυστέρησε και αν αργήσω αυτό θα είναι το πραγματικά χειρότερο.
Πάνω που είπα να χαρώ λίγο, βλέπω πίσω μου ένα ασθενοφόρο… πρέπει να κάνω στην άκρη όπως όλοι, να του ανοίξω το δρόμο, να περάσει πρώτο αυτό κι εγώ τελευταίος. Πάντα τελευταίος.
Ευτυχώς, έφυγε γρήγορα. Αλλά τώρα όλοι προσπαθούν να μπουν ξανά στη γραμμή και η ουρά μοιάζει ατελείωτη. Χτυπάω την κόρνα μερικές φορές αλλά σταματάω. Μάταιο είναι, άλλωστε. Μάλλον όταν θέλει ο Θεός ο ίδιος θα ξεκολλήσω από αυτή την ουρά. Και ο Θεός μοιάζει να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο εκτός από το εάν θα φτάσω εγώ στην ώρα μου ή όχι.
Να τη άλλη μια δυσκολία…μέχρι εδώ καλά θυμόμουν αλλά τώρα που να πάω, δεξιά ή αριστερά; Και οι δύο δρόμοι ίδιοι μου φαίνονται: ατέλειωτες ευθείες που με κάνουν να κουράζομαι και μόνο στη σκέψη πως θα πρέπει να επιλέξω μια από αυτές και να την ακολουθήσω.
Χμ, μάλλον τη σωστή διάλεξα, πάλι καλά. Όλα έχουν αρχίσει και μου μοιάζουν οικεία τώρα. Αλλά όσο περνάει η ώρα ο δρόμος στενεύει. Να δεις που θα έχει μποτιλιάρισμα παρακάτω.
Μπορεί να μην έχει μποτιλιάρισμα αλλά έχει λαϊκή αγορά. Και τώρα θα πρέπει πάλι να περιμένω να περάσει η καθεμία με το καρότσι της… βαρέθηκα πια να επριμένω. Έμοιαζε να είναι χωρίς προβλήματα ο δρόμος αυτός.
Πάλι καλά, πέρασε και αυτό το εμπόδιο. Ας είμαι προσεκτικός όμως τώρα, γιατί ο δρόμος έχει αρχίσει και γίνεται ανηφορικός λες και ανεβαίνει στα ίδια τα ουράνια.
Τέλεια.  Δεν μου έφτανε τόση ανηφοριά, κατεβαίνει και μια μεγάλη μπετονιέρα τώρα. Και πρέπει να κάνω όπισθεν, να βρω ένα άνοιγμα να χωθώ, για να περάσει αυτή. Τόσο πίσω που έκανα, όμως, δε λέει. Ας στρίψω δεξιά και μετά πάλι αριστερά, για να βρεθώ πιο πάνω από αυτή.
Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει. Έχουν παρκάρει και από τις δύο πλευρές σε αυτό το τόσο στενό δρομάκι και όσες μανούβρες κι αν κάνω, δεν μπορώ να περάσω. Και τα κατάφερα τόσο καλά που ούτε όπισθεν μπορώ να κάνω χωρίς να χτυπήσω πάνω στο άλλο αμάξι…
Δε με νοιάζει τόσο που γραντζούνισα το αμάξι μου. Φτάνει που πέρασα και βγήκα τώρα ξανά στον ανηφορικό δρόμο. Βέβαια οι γραντζουνιές δεν ήταν και λίγες, ενώ νομίζω πως πρέπει να έκανα και μερικά βαθουλώματα τελικά. Αλλά βρέθηκα στο δρόμο που ήθελα, αυτό έχει σημασία. Θα αγχωθώ αύριο που θα το πάω στο συνεργείο.
Πόση ώρα είναι που οδηγάω; Ατέλειωτος μοιάζει ο δρόμος. Ας σταματήσω εδώ στην άκρη να προσανατολιστώ.
Να ένας περαστικός! Ας τον ρωτήσω να με οδηγήσει. Όμως… τι να τον ρωτήσω και που να με συμβουλέψει να πάω;
Τελικά το πρόβλημά μου έχει εξήγηση: δεν θυμάμαι που θέλω να πάω…

Κι αν κανείς πιστέψει ότι αυτό το ταξίδι είναι εκείνο της ζωής, δεν θα έχει άδικο.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

2 responses »

  1. Ο/Η GordonGRr λέει:

    Ἄχ, γλυκέ μου Profusion, πόσον καιρὸ εἶχα νὰ σὲ διαβάσω; Δουλειές, τρεξίματα, ἄγχη… Δὲν πρέπιε νὰ μετανιώνουμε γιὰ τὶς λάθος στροφές, ἄλλωστε τὸ σωστὸ ἢ λάθος ἀποδεικνύεται πάντα ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅποιο προαίσθημα κι ἂν ἔχουμε. Σημασία ἔχει νὰ ‘μαστε καλὰ (ὅσο μποροῦμε) καὶ νὰ συνεχίζουμε νὰ προχωρᾶμε (ὅσο καὶ μὲ ὅποια ταχύτητα μποροῦμε). Ἄντε, ἔλα στὸ Pride νὰ σὲ δοῦμε. Φιλιά!

  2. Ο/Η mystique λέει:

    Αναρωτιεμαι τι κανεις. Μπαινεις σε ενα ταξι νομιζω και φιλοσοφεις το παραμικρο και γραφεις τετοια κορυφεα κειμενα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s