Το τηλεφώνημα ήταν σαφές: ζαλίστηκε, δεν μπορεί να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά και η πίεση του ήταν 100 με 60. Μια μικρή υπόταση για κάποιον που η πίεσή του ήταν συνήθως στο 130/80 και λίγο παραπάνω. «Δώστε του λίγο αλατόνερο κι έρχομαι» η απάντηση και το αμάξι κάνει στροφή στο πρώτο άνοιγμα του δρόμου και γυρίζει πίσω. «Μάλλον θα είναι από τη νηστεία που κακώς κάνει, πάρτε του ένα ζάχαρο στο δάχτυλο και αν είναι χαμηλό να μου πείτε…στο δρόμο είμαι σου λέω, δεν θα κάνω πάνω από δέκα λεπτά…95 σάκχαρο είναι εντάξει, να πιεί το αλατόνερο…» Το αμάξι τώρα τρέχει με 100, τα αλάρμ αναμμένα και η κόρνα ειδοποιεί τους άλλους οδηγούς να κάνουν στην άκρη. Πρέπει να τον βοηθήσουμε τον άλλο όμως πρώτα από όλα δεν πρέπει να τρακάρουμε κι εμείς οι ίδιοι.
Δεν αργεί περισσότερο από δέκα λεπτά να φτάσει, κι όμως μέσα σε εκείνο το διάστημα, ολόκληρη η Παθολογία και οι Πρώτες Βοήθειες περνούν από το μυαλό του σε ένα πρωτοφανές ταχύρυθμο μάθημα. Εντωμεταξύ έχει ήδη λάβει ένα ακόμη τηλεφώνημα. «Αρτηριακή Πίεση 80 με 60 και συνεχίζει να πέφτει!» Δεν μπορεί, κάποιο λάθος κάνουν, κάποιο λάθος κάνουν! Φτάνει στο σπίτι και τον βλέπει σωριασμένο στην καρέκλα. Προσπαθεί να στηρίξει το κεφάλι του και δεν μπορεί, είναι χλωμός και μοιάζει συγχυτικός. Δεν είναι εικόνα μιας υπότασης αυτό το πράγμα. Του ξαναπαίρνει την πίεση κι όσο περιμένει, ανοίγει τα παράθυρα και τους απομακρύνει όλους από πάνω από το κεφάλι του. Κάνει υπερβολική ζέστη εκεί μέσα. Σκέφτεται μήπως η εξέλιξη του καρκίνου των πνευμόνων ήταν τόσο ραγδαία αλλά ούτε και αυτό το πιστεύει. Σαν από ένστικτο του σηκώνει τη μπλούζα και βλέπει δυο πατς κολλημένα επάνω του. Ξέρει ότι είναι fentanyl. Με οργή του τα ξεκολλάει και ρωτάει θυμωμένος ποιός του κόλλησε εκείνη την υπερβολική δόση. Μόνος του είναι η απάντηση, μάλλον θα έκανε λάθος. Η πίεση είναι ακόμα 80/60, πρέπει να πάνε νοσοκομείο αλλά ο ίδιος ο ασθενής αρνείται. Νομίζει πως είναι το τέλος του και θέλει να πεθάνει ήρεμος σπίτι του. Εμφανίζει ήδη δυσκολία στην αναπνοή και ταχυσφυγμία. Τον πιάνει από τους ώμους και άλλοι τρεις τον σηκώνουν μαζί. Αλλά ένας άνθρωπος 60 κιλών σε αυτή την κατάσταση είναι ασήκωτος. Επικρατεί πανδαιμόνιο για το πως να τον κατεβάσουν, μερικοί ρίχνουν και κανα δυο χριστοπαναγίες. Τους φωνάζει να σκάσουν και να τον κατεβάσουν. Με τα χίλια ζόρια τον βάζουν στο δίπορτο αμάξι. Τι σκατά τα παίρνουν τα δίπορτα, μπορείς να μου πεις; Του κλείνει την πόρτα και κάνει να πάει στο δικό του αμάξι αλλά υστερικές φωνές τον καλούν πίσω: έχει καταπιεί τη γλώσσα του! Γυρίζει πίσω ψύχραιμος, του πιάνει το σαγόνι και εκείνη τη στιγμή βγαίνει η μασέλα του. Δεν είχε γυρίσει η γλώσσα…
Μπαίνουν όλοι στα αμάξια τους και πάνε στο νοσοκομείο. Εκείνος ξέρει πως θα του δώσουν το Narcan και θα πάει καλά, οι άλλοι δεν το ξέρουν ακόμα. Φτάνει στο νοσοκομείο λίγο μετά τον ασθενή και σιγά σιγά όλοι μαζεύονται έξω από τα Επείγοντα. Λίγο αργότερα, έχει πάρει το αντίδοτο και νιώθει πολύ καλύτερα. Όλοι όμως είναι αναστατωμένοι: η γυναίκα του ήρθε άρον άρον από τη δουλειά, ο γαμπρός του δεν πρόλαβε να μπει σπίτι και είδε τον πεθερό του σε μια θορυβωδώς άσχημη κατάσταση, οι κόρες του επέστρεψαν το ίδιο πανικοβλημένες, η μάνα μου από την Εκκλησία που μόλις σχόλασε είδε τα αμάξια μας να τρέχουν κι εγώ γύρισα πίσω από τη βόλτα μου, όταν έλαβα το τηλεφώνημα για την πίεση. Ίσα που πρόλαβα να τηλεφωνήσω στη γιαγιά, ώστε να προσέξει τα μωρά που μες στην αναμπουμπούλα είχαμε αφήσει μόνα τους στο σπίτι.
Δεν θα ήταν εκείνη η τελευταία ημέρα του. Ήταν απλά ναρκωμένος με υπερδιπλάσια δόση του οπιούχου και βρισκόταν σε κατάσταση περίπου νάρκωσης, για αυτό είχε εκείνη την τρομερή εικόνα. Οι εξετάσεις έδειξαν μια πτώση των ηλεκτρολυτών του, τον έπιασε και μια διάρροια, που μάλλον ήταν από τη χημειοθεραπεία. Αλλά τώρα είναι εντάξει. Κάθομαι στο παγκάκι και καπνίζω ένα τσιγάρο. Έρχονται και με ευχαριστούν για τη βοήθεια αλλά σιγά, δεν έκανα και κάτι. Μια ώρα αργότερα βρίσκομαι στο αμάξι μου και επιστρέφω σπίτι αλλά από την πιο μακρινή και έρημη διαδρομή. Θέλω να ηρεμήσω λίγο. Σκέφτομαι πως όλοι γερνούν, όλοι μεγαλώνουν και ότι από εδώ και πέρα θα πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι θα αρρωσταίνουν κιόλας. Ήδη αυτό το λούκι το πέρασα πριν από 2 χρόνια με τον πατέρα μου, τότε που έπαθε το εγκεφαλικό κι εγώ βρισκόμουν στη μέση του Αιγαίου σε διακοπές, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι. Από τότε, μια ο παππούς με την καρδιά, μια η γιαγιά με κάτι γυναικολογικά ψιλοπροβλήματα, τώρα εκείνος με τον καρκίνο και την υπερβολική δόση, η μάνα μου με τα δικά της προβλήματα και κάτι άλλα περιστατικά, κατέληξα πολλές φορές να δουλεύω το πρωί στο νοσοκομείο και το βράδυ να ξαναβρίσκομαι σε αυτό. Γερνάνε και όσο γερνάνε θα αρρωσταίνουν κι εμείς οι υπόλοιποι θα τρέχουμε. Και θα ζητάνε βοήθεια από τον «γιατρό της οικογένειας» και αυτός θα τα παίρνει όλα επάνω του, μέχρι εκεί που μπορεί. Γερνάνε και όλα αλλάζουν και γίνονται διαφορετικοί από ότι τους θυμόμαστε. Ήδη η μάνα μου, χωρίς να είναι γριά παρά μόλις 50 χρονών, έχει αρχίσει και ξεχνάει έντονα. Και ο άλλος με τον καρκίνο μόλις 60 χρονών είναι, έστω κι αν έχει παιδιά κι εγγόνια. Δεν θα αργήσει πολύ ακόμα να αλλάξει η εποχή. Ήδη έχει αρχίσει να αλλάζει και προσπαθούμε να εγκλιματιστούμε. Θα τα καταφέρουμε; Ελπίζω πως ναι…

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

2 responses »

  1. Ο/Η Ελπίδα λέει:

    Η μοίρα του γιατρού!
    Καλή ανάσταση να έχεις και κοίτα να ξεκουράσεις μυαλό και σώμα.
    Φιλιά!!! 🙂

  2. Ο/Η GordonGR λέει:

    Καλὲ τί περιγραφὴ ER ἦταν αὐτή; Ἄναψα λολολ. Καλὴ διασκέδασι στὶς διακοπές!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s