Ελπίζω να μη μου κρατήσει μούτρα η φίλη μου Ίσιδα που δανείστηκα ένα βίντεο δικό της, όμως ήθελα να δείξω ότι ολόκληρη η πλάση γιορτάζει σήμερα που γιορτάζω. Διότι σαν σήμερα, πριν από τριάντα ολόκληρα χρόνια, τα μάτια μου είδαν το φως της ημέρας, καθώς γεννήθηκαν στη ζωή αυτή.
Μόλις βγήκα έξω, βρεγμένος, κρυωμένος και γεμάτος αίματα, κοίταξα δεξιά, κοίταξα αριστερά και τους είπα «εντάξει, το είδαμε κι αυτό, αφήστε με να γυρίσω πίσω τώρα». Φαίνεται όμως ότι δεν καταλάβαιναν τη γλώσσα των μωρών, γιατί με αγνόησαν επιδεικτικά. Με πέταξαν πάνω σε ένα τραπεζάκι, με σκούπισαν, με έπλυναν, μου κάρφωσαν και μια ένεση στο μπούτι, με φάσκιωσαν σαν το κρεμμύδι και με έδωσαν σε μια κυρία που χρόνια αργότερα κατάλαβα ότι ήταν η μαμά που μου είχε οριστεί για αυτή τη ζωή. Καλή κυρία, δεν μπορώ να πω, όπως κι εκείνος ο κύριος που μου είπαν ότι ήταν ο πατέρας μου. Ό,τι ήθελα, θυσία γίνονταν για να μου το δώσουν αν και για μερικούς μήνες το μόνο που ζητούσα ήταν λίγο γάλα, λίγη στοργή και προδέρμ.
Μετά μεγάλωσα και έπεισα τον εαυτό μου ότι ήμουν εξωγηινόπουλο, γιατί όσο κι αν προσπαθούσα δεν καταλάβαινα τον κόσμο αυτό. Και να πεις πως δεν προσπάθησα; Προσπάθησα ο έρμος, μέχρι που γράφτηκα και σε μια ομάδα μπάσκετ, για να μη χαθεί το ταλέντο του μπαμπά που είχε διαπρέψει στο ποδόσφαιρο. Αλλά το έβρισκα χαζό να τρέχω πίσω από μια μπάλα και να προσπαθώ να τη χώσω σε ένα καλάθι και γρήγορα τα παράτησα προς λύπη όλων. Αντ’ αυτού, η βιβλιοθήκη μου γέμιζε σιγά σιγά, πρώτα με Ιούλιο Βερν και μετά με Καζαντζάκη. Όλοι θυμάμαι τότε είχνα πανικοβληθεί, διότι το να διαβάζει ένα Δημοτικό την Ασκητική, όσο να ‘ναι δεν το λες και εντελώς ισορροπημένο. Και να σου λέει και από πάνω ότι καταλαβαίνει τι ήθελε να πει ο συγγραφέας! Ολόκληρη επιχείρηση στήθηκε για να με πείσουν να μη γίνω Μοναχός, γιατί φαντάστηκαν πως η Ασκητική είναι το μάνιουαλ του καλού Αγιορείτη. Όταν μπήκαν στον κόπο και διάβασαν ένα απόσπασμά της, το τροπάριο και το βιολί άλλαξε και πλέον προσπαθούσαν να με πείσουν να μη γίνω Σατανιστής και άθεος. Διότι μπορεί να μην είχαν σκίσει τα πανώ στο σινεμά που έπαιζε τον Τελευταίο Πειρασμό αλλά ήταν και είναι καλοί χριστιανοί.
Κι εγώ εξακολουθούσα να μεγαλώνω, οπότε μόλις άκουσαν για πρώτη φορά να βάζω Μπαχ στο στερεοφωνικό, έχασαν κάθε ελπίδα. Με άφησαν να μένω μόνος μου στο δωμάτιο, να διαβάζω όσο Καζαντζάκη ήθελα και να ακούω Μπαχ νυχθημερόν, αδιαφορώντας για τα «φυσιολογικά» παιδιά που έπαιζαν έξω στην αλάνα. Όταν ξυρίστηκα για πρώτη φορά, ανακουφίστηκαν κάπως γιατί σου λέει δεν ξυρίζεται όποιος πάει για Μοναχός. Όταν άρχισαν να ακούν τις απόψεις μου, κάπως πιο προχωρημένες τόσο για το συντηρητικόν της οικογένειας όσο και της συγκεκριμένης κοινωνίας, κατάλαβαν ότι ο δρόμος για το μοναστήρι είχε κλείσει οριστικά για μένα. Ο Μοναχισμός είχε γλιτώσει την τελευταία στιγμή… Ούτε του παπά να μην το πουν!
Αλλά εγώ συνέχισαν να μεγαλώνω, μέχρι που διαπίστωσαν πως τα γονίδια των παπούδων μου ήταν ισχυρότερα από τα δικά τους, γιατί πλέον έφτανα σχεδόν το 1,90 και είχα ένα δεξί χέρι που δεν τολμούσαν να του δώσουν χειραψία. Ήδη έπιανα το μικρό μου αδερφό από το λαιμό όταν με νευρίαζε ώρες ώρες και τον σήκωνα μισό μέτρο από τη γη, οπότε με έστρεψαν προς το γυμναστήριο, μην πάει χαμένη όλη εκείνη η δύναμη. Κι έτσι η ζωή μου κυλούσε μεταξύ γυμναστηρίων και διαβασμάτων μέχρι που ήρθε και πρήστηκε και το σώμα και το μυαλό. Πέρασα στις εξετάσεις μου, σπούδασα, πήγα στρατό, γύρισα, δούλεψα αλλά εξακολουθούσα να μην καταλαβαίνω τον κόσμο. Δεν ξέρω αν όντως έχω εξωγήινη ή όχι καταγωγή, αλλά ένιωσα μια απίστευτη έλξη για άλλους κόσμους και βρέθηκα κάπου ανάμεσα στους δύο. Τότε η εκκεντρικότητά μου άρχισε να αναπτύσσεται εκθετικά, ώσπου σταμάτησαν το κήρυγμα περί γάμου και με άφησαν να δουν σε τι θα εξελιχθώ. Αγόρασαν μερικές ακόμη βιβλιοθήκες και θήκες για τους δίσκους μου, έπαψε να τους κάνει εντύπωση ο Μπαχ, ο Μότσαρτ και τα άλλα παιδιά, δεν έδωσαν σημασία στο ότι τα ρούχα μου πλέον επιλέγονταν βάσει των σκοτεινών περιοχών του φάσματος. Το μόνο κουσούρι που τους ψιλοέμεινε είναι ότι ανατριχιάζουν ακόμη με το περιεχόμενο μερικών βιβλίων μου και ακόμη περισσότερο με κάποιες από τις απόψεις μου. Ούτε λίγο ούτε πολύ, νομίζουν ότι έχουν σπίτι τους τον Παράκελσο ή τον Ντέμιαν στη χειρότερη περίπτωση. Αλλά η Αγάπη είναι μια μεγάλη δύναμη του Σύμπαντος και όλα τα χωράει.
Και έφτασα να είμαι τριάντα χρονών, σήμερα ακριβώς, ηλικία που για πολλούς θεωρείται σημαδιακή ή έστω κομβική. Από εδώ και πέρα, προφητεύω ότι η μουρμούρα περί γάμου θα επανέλθει, ήδη διακριτικά έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της. «Ξύπνα βρε, ΤΡΙΑΝΤΑ χρονών και κοιμάσαι ακόμα; Να δω άμα παντρευτείς και κάνεις κανένα παιδί, θα κοιμάσαι τόσο αργά;» Σημειωτέον, η ώρα είναι 9 το πρωί που μου το λένε. Τελικά λένε ότι τα τριακοστά γενέθλια σου προκαλούν έτσι λίγο περίεργα συναισθήματα. Μάλλον λάθος πιστεύουν, διότι το μοναδικό άγχος που γίνεσαι τριάντα το έχουν οι άλλοι και απλά στο μεταδίδουν.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

8 responses »

  1. Ο/Η George Le Nonce λέει:

    Σοῦ εὔχομαι ὅ,τι ἀκριβῶς ἐπιθυμεῖς, ὅ,τι καὶ ὰν εἶναι, νεαρέ μου!

  2. Ο/Η alma de silencio λέει:

    Καλημέρα!! Ποτέ δεν ήμουν καλός στις ευχές οπότε θα πω απλά ένα χρόνια πολλά και ευτυχισμένα, γεμάτα υγεία και ελεύθερη ψυχή.

  3. Ο/Η Νάρκισσος λέει:

    Χρόνια καλά και πολλά!

    Παρεμπιπτόντως, μ’ έκανες και γέλασα με τα περί «Ασκητικής» γιατί θυμήθηκα τα δικά μου αντίστοιχα κατορθώματα:Απέκτησα αμετάκλητα τη φήμη του προβληματικού στα παιδάκια της γειτονιάς στο δημοτικό, γιατί με φώναζαν να παίξουμε μήλα κι εγώ δεν έβγαινα γιατί διάβαζα, η άθλια, τους «Αθλίους»…Στα 11, δε, κόντεψα να μάθω απ’ έξω το «Πεθαμένο λικέρ» και τα «Μηχανάκια», κι εκεί υποθέτω πείστηκαν ότι χρειαζόμουν επειγόντως ψυχίατρο…

    Όσο για την κλασική μουσική, σου έχω (μιας και έχεις τα γενέθλιά σου σήμερα) μια εξαιρετική πρόταση: τι θα έλεγες να υιοθετήσεις τη μαμά μου; Θα ακούτε παρεούλα και θα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι: κι εγώ θα γλιτώσω από τα κοντσέρτα και τις άριές της, κι εκείνη θα γλιτώσει από την Amanda Palmer μου…

    Μη σου πω, δηλαδή, ότι αν θέλεις θα σου στείλω πακέτο και τον μέλλοντα σύζυγο, που ναι μεν ακούει Offspring μαζί μου, αλλά ενίοτε δαιμονίζεται και με φλομώνει στον Μπαχ και το Βιβάλντι. Με απειλεί, μάλιστα, ότι θα με πάει και στο Μέγαρο Μουσικής! Και μετά εγώ χρειάζομαι ένα τρίωρο therapy-session με Ίγκυ για να ξεπεράσω το τραύμα…:)

  4. Ο/Η drinking_vinyl λέει:

    Xρόνια πολλά.
    Καλή δύναμη..

  5. Ο/Η isisveiled λέει:

    It’s nice to be green 😉

  6. Ο/Η GordonGR λέει:

    Χρόνια καλὰ κι ἀπροβλημάτιστα. Que sera, sera.

  7. Ο/Η profusion λέει:

    Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας. Να είστε καλά και να με αγαπάτε 🙂

  8. Ο/Η revqueer λέει:

    😉

    Χρόνια Πολλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s