Ένα από τα χειρότερα φαντάζομαι είναι να συμμετάσχεις στα shopping therapies των άλλων, μιας και εσύ δεν έχεις χρήματα για να κάνεις την ίδια «θεραπεία». Έτσι λοιπόν σήμερα, έπειτα από πρόσκληση φίλου μου, τον συνόδευσα για να αγοράσει μερικά πράγματα που του έλειπαν: ένα ρολόι, ένα πουκάμισο και ένα ζευγάρι γυαλιά. Από τα τρία, μόνο το μεσαίο και όχι απαραίτητα μακρύτερο, το έχω σε αφθονία. Η γκαρνταρόμπα μου περιλαμβάνει κυριολεκτικά δεκάδες από δαύτα. Μερικά είναι καινούρια και κάποια άλλα, μάλλον τα περισσότερα, είναι από δεύτερο χέρι, από ξαδέρφια κυρίως που δεν τα ήθελαν άλλο ή δεν τους έκαναν. Εγώ όμως δεν έχω πρόβλημα να τα φοράω, ποτέ δεν είχα, ούτε καν τις εποχές που ήμουν θύμα της μόδας.
Το ρολόι που πήρε έκανε 300 ευρώ και δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ότι κόστιζε όσο το μισό μου μηνιάτικο. Άπό γυαλιά δεν βρήκαμε τίποτα της προκοπής, οπότε το απόγευμα θα κοιτάξουμε και αλλού. Και, φυσικά, θα πάω κι εγώ μαζί, γιατί μου το ζήτησε.
Όταν, λοιπόν, πας για ψώνια μαζί με κάποιον άλλο, ο οποίος αμοίβεται δυο φορές όσο εσύ, είναι αναπόφευκτο να μη νιώσεις μια μικρή έστω στενοχώρια, γιατί εσύ κάθε μήνα κάνεις πολύπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς ώστε να τα φέρεις βόλτα. Έχεις ήδη κόψει τους καφέδες και τις εξόδους, έχεις μήνες να αγοράσεις ένα ρούχο και περιμένεις να γίνουν κουρέλια εκείνα που φοράς πριν τα αλλάξεις, έχεις ελαττώσει το κάπνισμα ώστε με 2,5 ευρώ να περνάς περίπου 2 ημέρες και αποφεύγεις να πηγαίνεις σε γιορτές και γενέθλια, διότι δεν σου βρίσκονται χρήματα να πάρεις δώρο. Με άδεια χέρια πάλι να πας, δεν είναι σωστό, ντρέπεσαι. Και πάλι, όμως, δεν βγαίνεις και αναρωτιέσαι τι στο διάολο άλλο να κόψεις πια. Να, τώρα που έρχεται Πάσχα, ας πούμε, έβαλες τον εαυτό σου να δουλεύει την Κυριακή και τη Δευτέρα, ώστε να έχεις μια καλή δικαιολογία για να μη βγεις και να μην ξοδέψεις λεφτά. Άσε που και οι άλλοι κατανοούν τις ιδιαιτερότητες της δουλειάς σου και δεν θα σε πιέσουν, αφού δουλεύεις και δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Για τα γενέθλιά σου πάλι, το Σάββατο του Λαζάρου, καλά τη σκαπούλαρες. Είναι νηστεία, οπότε δεν θα χρειαστεί να τους βγάλεις για φαγητό. Από την άλλη, είναι και τα χρέη που έχεις. Κάθε μήνα ντρέπεσαι να ζητάς από την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας σου να κάνει λίγη ακόμη υπομονή γιατί θα τα πάρει τα λεφτά της, έστω και με καθυστέρηση. Την ίδια υπομονή θα χρειαστεί να κάνουν και μερικοί άλλοι, ενώ ντρέπεσαι να σε βλέπει το ΑΤΜ να κάνεις κατάθεση 10 ευρώ για την εξόφληση της κάρτας σου. Και είναι με τρόμο που φαντάζεσαι πως, την επόμενη φορά στην οθόνη θα βγει η ένδειξη «είσαι γύφτος αγόρι μου», επειδή έχεις φτάσει στο σημείο να καταθέτεις και 5 ευρώ, για τα μάτια της υπαλλήλου που σε έχει πάρει τηλέφωνο ότι πέρασε η ημερομηνία και πρέπει να βάλεις ένα οποιοδήποτε ποσό.
Θα μου πεις, εντάξει ρε profusion, δεν είσαι ο μόνος. Φυσικά και δεν είμαι και έχω και πλήρη γνώση του ότι υπάρχουν και πολύ χειρότερα. Άλλωστε, η κατάσταση αυτή επικρατεί σε εμένα εδώ και μερικά χρόνια και πλέον την έχω συνηθίσει. Πριν λίγο καιρό, ένιωθα τόσο πνιγμένος που χρειάστηκε να κάνω κάτι με τις κρίσεις πανικού και το άσθμα που με έπιανε. Η υπέρταση αντιμετωπίστηκε επιτυχώς με φάρμακα και η κατάθλιψη με αντικαταθλιπτικά και ψυχοθεραπεία, αν και τα χρέη δεν ήταν ο μοναδικός λόγος της εμφάνισής της. Χρειάστηκε ένα απλό πρωινό ξύπνημα, μια μέρα πριν από αρκετούς μήνες, για να καταλάβω ότι τίποτε από αυτά δεν θα έπρεπε να με κάνει να χαλάσω κι άλλο την υγεία και την ψυχική μου ισορροπία. Θα μπορούσα άνετα να είμαι ευτυχισμένος ακόμα και αν δεν βγαίνω για έναν καφέ παρά μόνο σπάνια ή αν δεν έχω να αγοράσω γυαλιά ηλίου και βολεύομαι με εκείνα που είχα αγοράσει πριν από 6 ή 7 χρόνια. Κι επειδή ο μεσημεριανός ύπνος δεν πρέπει να κόβεται, κλείνω το κινητό μου όταν κοιμάμαι και οι τράπεζες, που έχουν την κακή συνήθεια να σου τηλεφωνούν από τις 3 έως τις 4 το μεσημέρι, δεν μπορούν να με ταράξουν. Σιγά σιγά κι αυτές, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, προσαρμόστηκαν στο ότι μπορεί να αργώ δυο τρεις ημέρες αλλά τα λεφτά τους τα παίρνουν. Οι φίλοι κατάλαβαν ότι το να καθίσουμε μέσα στο σπίτι και να δούμε ένα dvd που κοστίζει ένα με δυο ευρώ είναι μια καλή διασκέδαση και πάνω από όλα οικονομική για όλους. Κι εγώ κατάλαβα ότι σημασία έχει τα ρούχα σου να είναι καθαρά και περιποιημένα.
Εδώ και μερικούς μήνες που έχω εφαρμόσει αυτή την ευλογημένη «απάθεια», είμαι πολύ καλύτερα και μπορώ να κοιμηθώ μεσημέρια και βράδια, ενώ ως τώρα έμενα ξάγρυπνος από τα χρέη. Μερικές φορές, μάλιστα, το ρίχνω κι έξω, κάνοντας μικρά έξοδα χωρίς να σκέφτομαι ότι μετά θα μείνω χωρίς λεφτά. Να, ας πούμε, σήμερα λέω να πάω να αγοράσω μια ωραία ζαρντινιέρα μικρή και να τη φυτέψω με λουλούδια για το μπαλκόνι μου. Αλλά αυτό θα είναι το θέμα ενός άλλου κειμένου…

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

5 responses »

  1. Ο/Η GordonGR λέει:

    Join the poverty club! Ὅσο γιὰ τὰ τσιγάρα, σοῦ προτείνω καπνό. Ἐδῶ καὶ ἕνα χρόνο ποὺ καπνίζω στριφτὰ ἔχω κάνει τεράστια οἰκονομία!

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Χεχε, είναι μια καλή σκέψη αλλά έχω κάνει στριφτό και δεν μου αρέσει!

  3. Ο/Η Νάρκισσος λέει:

    Ε, σ’ αυτό το club είμαι γραμμένη κι εγώ!

    Και καλά, εσείς έχετε μόνο τα τσιγάρα! Εμείς οι άμοιρες που έχουμε και τα καλσόν, τι να πούμε;!

    Έχετε ιδέα τι καταραμένο έξοδο είναι τα καλσόν και οι γυναικείες κάλτσες ; Το φθηνότερο κοστίζει περί τα 4 ευρώ, και είναι μίας χρήσης, άντε δύο το πολύ, ενώ για να πάρεις κάτι αξιοπρεπές (δεν εννοώ τίποτα σπέσιαλ)θέλεις τουλάχιστον 7-8 ευρώ. Εάν θεωρήσουμε ότι σου αρέσει να φοράς συχνά φορέματα και φούστες, το συνολικό κόστος αγοράς καλσόν γίνεται δυσβάσταχτο…

    Το κόστος αυτό, σε συνδυασμό με την τραγική ευκολία με την οποία τα εν λόγω είδη τείνουν να καταστρέφονται, προκαλεί στις γυναίκες συμπτώματα όπως ο περίφημος «πόνος του πόντου». Ο όρος αυτός περιγράφει την οδύνη που κατακλύζει μια γυναίκα όταν, μία ώρα μετά που πλήρωσε δέκα ευρώ για κάλτσες, το γατί της τρίβεται στα πόδια της ή το φερμουάρ της μπότας της ακουμπά λιγάκι στο άλλο πόδι και, ω συμφορά, οι κάλτσες της μόλις καταστράφηκαν.

    Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι άναρθρες κραυγές που αφήνουν τα θηλυκά όντα σε τέτοιες καταστάσεις παραμένουν ένα μυστήριο για τα αρσενικά, που αδυνατούν να καταλάβουν προς τι ο τόσος σπαραγμός. Εξαιρείται η περίπτωση που το αρσενικό ον έχει κατά τύχη πληρώσει για τις κάλτσες!

    Εγώ πάντως το σκέφτομαι σοβαρά να υιοθετήσω το στυλάκι Σάρα-Τζέσικα Πάρκερ και να κυκλοφορώ ξεκάλτσωτη στο χιονιά, γιατί αλλιώς δε βγαίνει το πράγμα… :Ρ

  4. Ο/Η IΣIΔΩPOΣ λέει:

    Δίκιο έχεις και εγώ αγόρι είμαι και θέλω να φοράω γυναικεία ρούχα θέλω να αγοράσω ένα καλσόν με τα λεφτά μου (που δεν εχω και πολλά)πρέπει να να δίνω 10€ για να αγοράσω ένα καλσόν (από κρυφά βέβαια).

  5. Ο/Η profusion λέει:

    Ελπίζω να ξυρίζεις τα πόδια σου τουλάχιστον. Διαφορετικά θα το θεωρούσα ως υπερβολή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s