Από παλιά είχα έναν προβληματισμό που ίσως να μην ταίριαζε στις αναζητήσεις που «θα έπρεπε» να είχα στην ηλικία εκείνη. Ο προβληματισμός μου είχε να κάνει με το τι είχε οδηγήσει τους ανθρώπους των σπηλαίων να ζωγραφίσουν το εσωτερικό τους, μέσα σε συνθήκες ελλειπούς φωτισμού. Και αργότερα, όταν βγήκαν από την Αλταμίρα και τα άλλα σπήλαια, τι ήταν εκείνο που τους ώθησε να συνεχίσουν και να εξελίξουν την τέχνη εκείνη, ταυτόχρονα με την εμφάνιση μιας άλλης τέχνης, της γραφης;
Συνήθως λέγεται ότι ήταν η επιθυμία του ανθρώπου να μείνουν στην αιωνιότητα οι σκέψεις, οι αγωνίες και οι ελπίδες του αλλά αναρωτιέμαι ποιός του είπε άραγε ότι εκείνες οι σκέψεις, οι αγωνίες και οι ελπίδες αξίζουν τον κόπο να μείνουν για πάντα παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. Εύκολα θα μου απαντήσει κανείς ότι, εάν σκέπτονταν έτσι, δεν θα είχαμε τα έπη του Ομήρου ή τις αρχαίες τραγωδίες και τόσα και τόσα αριστουργήματα δεν θα μας είχαν μείνει ως τις μέρες μας και περισσότερο ακόμη. Φαντάζομαι πως όταν κανείς γράφει, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει απόλυτα αν γράφει ένα αριστούργημα ή μια χαζομάρα. Από την άλλη, μερικές φορές ο ίδιος γνωρίζει την αξία των γραφομένων του αλλά η εποχή του δεν του το αναγνωρίζει και περνούν γενιές ολόκληρες μέχρι η αξία του να αποδειχτεί και σε κάποιες άλλες περιπτώσεις η εποχή του τον στεφανώνει με δάφνες αλλά εκείνα που γράφει δεν επιβιώνουν στο χρόνο. Σε κάθε περίπτωση από τις παραπάνω, πάντως, υπάρχει μια δημιουργική ορμή μέσα στον κάθε άνθρωπο, άσχετα με την ποιότητα εκείνων που γράφει, που τον κάνει να θέλει να γράφει ακατάπαυστα, είτε το κοινό είναι με το μέρος του είτε εναντίον του. Μαζί με την ορμή εκείνη, υπάρχει και η επιθυμία του να δείχνει τα γραπτά του στον κόσμο και να μη μένουν κλειδωμένα στα συρτάρια του μυαλού του. Οι λόγοι που επιθυμεί κάτι τέτοιο είναι πολλοί.
Εγώ ξεκίνησα το ιστολόγιο αυτό περισσότερο από πλάκα. Στην πορεία η πλάκα σοβάρεψε κάπως και εκεί που ασχολήθηκα αρκετά με gay ζητήματα, εδώ και καιρό τα έχω περιορίσει, διότι διαπίστωσα πως, αν και πολλοί από τους gay αναγνώστες θέλησαν να ασχοληθούν με άλλα ζητήματα, ουσιαστικά το μόνο που μπορεί να ενδιαφέρει το μεγαλύτερο μέρος των gay μας, είναι το σεξ και τα γυμνά κορμιά. Αν τους δώσεις τέτοια στα κείμενά σου, τότε τους κέρδισες. Δεν με ενδιαφέρει να τους κερδίσω με τέτοιο τρόπο, δεν με ενδιαφέρει να κερδίσω τίποτα. Το ιστολόγιο έως τώρα χρησίμευε περισσότερο ως μια ιδιότυπη δημόσια ψυχανάλυση και το σκοπό αυτό τον πέτυχε.
Όμως, επειδή μου αρέσει να είμαι ειλικρινής, δεν κρύβω ότι είχε μέσα του άφθονα στοιχεία ματαιοδοξίας. Μιας ματαιοδοξίας που δεν θα εκτονωνόταν με το να μου λένε όλοι ότι είμαι Θεός και πόσο συμφωνούν μαζί μου ή ότι γράφω ικανοποιητικά αλλά μέσα από τον αμοιβαίο προβληματισμό, ακόμα και μέσα από τη διαφωνία που θα ερχόταν μέσα από ένα διάλογο, ο οποίος δεν θα περιστρεφόταν γύρω από τους κοιλιακούς του καθενός ή από τις καταστάσεις που έζησε στη σάουνα που πήγε. Τα πιπεράτα κείμενα δεν πρέπει να γράφονται για να εξυπηρετούν τις ηδονοβλεπτικές τάσεις μας αλλά για να γίνονται αφορμή για σκέψεις σε ανώτερο επίπεδο.
Τώρα έχουν όλα αρχίσει να αλλάζουν. Φαίνεται πως η ψυχοθεραπεία απέδωσε καρπούς έστω και αν ο ασθενής δεν είναι απόλυτα υγιής. Θα γίνει όμως. Τώρα που είναι αρκετά καλύτερα, αναλογίζεται γύρω από τη ματαιοδοξία της διαδικτυακής γραφής και αναρωτιέται για ποιό λόγο εξακολουθεί να γράφει, τώρα που το Vanitas Vanitatis από τον Εκκλησιαστή το βιώνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. Ξέρει πως την ίδια αναρώτηση την είχε και παλιότερα αλλά τώρα έχει αλλάξει η ποιότητά της.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

3 responses »

  1. Ο/Η Equilibrium λέει:

    Καιρό τώρα ακροβατώ στο δίλημμα του χάους και της ισορροπίας. Κι όσο γράφω συνεχίζω να περπατώ στο τεντωμένο σκοινί. Ματαιοδοξία είναι ένας επιπλέον λόγος δεν το κρύβω. Να’σαι καλά…

  2. Ο/Η GordonGR λέει:

    Νά σοῦ πῶ ἕνα μυστικό; Ἡ ψυχοθεραπεία δὲν τελειώνει ποτέ. Τὴ στιγμὴ ποὺ σταματᾷς νὰ μιλᾷς/γράφῃς (δημόσια ἢ ἰδιωτικὰ) ἀρχίζεις καὶ πέφτεις. Γι’ αὐτό… keep on writing. Τώρα γιὰ τὴ ματαιοδοξία, τί νὰ πῶ· ὅλοι τὴν ἔχουμε λίγο μέσα μας. Ἀλλά, ξέρεις, δὲν εἶναι κακή. Κακὸ εἶναι νὰ νομίζουμε πώς, ἐπειδὴ εἴμαστε δημοφιλεῖς, εἴμαστε καὶ καλύτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, πρᾶγμα ποὺ δὲν ἔχω δεῖ στὸ ἱστολόγιό σου ὣς τώρα. 🙂

  3. Ο/Η profusion λέει:

    Δεν ανήκω στους δημοφιλείς βλόγερς και ίσως αυτό να με έχει συγκρατήσει από το να γίνω ψωνάρα 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s