Ήταν η αγαπημένη μου παραλία εκείνη. Όχι γιατί τα νερά της ήταν τα καθαρότερα που είχα συναντήσει, ούτε γιατί το τοπίο της ήταν το ομορφότερο από όσα είχα δει στη ζωή μου. Είχε όμως μια απαραίτητη μοναξιά, καθώς ήταν τεράστια παραλία, γεμάτη βουνά τριγύρω και δάση στην άκρη της και σου έδινε την ευκαιρία να απομονωθείς, είτε ήθελες να κάνεις το μπάνιο σου είτε απλά να πας για τρέξιμο ή για ηρεμία. Είχε κι ένα νησί στη μέση που ποτέ δεν επιχείρησα να κολυμπήσω ως τις βραχώδεις κι έρημες ακτές του.
Τις νύχτες η παραλία εκείνη γινόταν άντρο του έρωτα. Μιας και η ερημιά και η διακριτικότητα ήταν εξασφαλισμένες, αν πήγαινες τη νύχτα θα έβλεπες αρκετά αυτοκίνητα σταματημένα κάτω από τα δέντρα, με τη μούρη προς τη θάλασσα ή ακόμα και μικρές σκηνές στημένες για τα έργα του έρωτα, τους πιο καλοκαιρινούς μήνες. Φαντάζομαι ότι θα ήμουν από τους ελάχιστους, αν όχι ο μοναδικός, που πήγαινα εκεί για άλλους λόγους. Είχα βλέπετε την παιδαριώδη σκέψη ότι από εκείνη την παραλία τα αστέρια και το φεγγάρι φαίνονταν ομορφότερα από οποιοδήποτε άλλο μέρος. της Ελλάδας ή και του κόσμου ολόκληρου. Ο τόπος ασκούσε επάνω μου μια γοητεία περίεργη και ανεξήγητη και τις νύχτες, τότε που οι σκιές και το λιγοστό φως παίζουν παιχνίδια με το μυαλό σου, ένιωθα ένα συνδυασμό φόβου και ηδυπάθειας που με συγκλόνιζε. Τα αστέρια έδειχναν εκπληκτικά και τρομακτικά ταυτόχρονα, λες και περίμενες κάποιος ανομολόγητος φόβος να κατέβει από εκεί πάνω. Φόβος και γοητεία υπήρχε έξω συνάμα αλλά μέσα στο αμάξι οι σκέψεις μου ήταν πολυποίκιλες. Γιατί σητν παραλία εκείνη δεν πήγαινα τις νύχτες σαν τον τρελό για να δω τα αστέρια μόνο. Πήγαινα και κάθε φορά που ένιωθα μοναξιά, θλίψη και κάθε άλλο τέτοιο συναίσθημα. Λες και η ερημιά θα εξόρκιζε τη μοναξιά. Και ήταν από εκείνη την παραλία που οι προσευχές μου για λύσιμο των δεσμών και για συντροφικότητα ανέβαιναν στα ουράνια. Ποιός ξέρει αν κάποιος τις άκουγε ή αν χάνονταν κι αυτές ανάμεσα στα αστέρια μου…
Περνώντας ο καιρός ένιωσα πως όλη εκείνη η θλίψη που είχα στείλει ψηλά, είχε ποτίσει τον τόπο. Ταυτόχρονα όμως ένιωσα πως τον είχε με κάποιο τρόπο εξαγνίσει, έτσι η παραλία εκείνη έγινε ο τόπος που είχα αποφασίσει πως ποτέ δεν θα πήγαινα για να κάνω ό,τι έκαναν και τα άλλα αμάξια. Ποτέ δεν θα έκανα σεξ σε εκείνο το ιδανικό για αυτό το σκοπό μέρος. Η παραλία εκείνη θα ήταν κάτι σαν το ησυχαστήριό μου και το σώμα και οι ανάγκες του δεν θα είχαν καμιά θέση εκεί. Αλλά ήρθε κάποια στιγμή που ο ανείπωτος εκείνος όρκος πατήθηκε.
Παραδομένος στη μοναξιά και στις σωματικές ανάγκες, κάποια στιγμή, κάποια ευκαιρία δόθηκε και η παραλία εκείνη ήταν το μόνο μέρος που ακίνδυνα θα μπορούσα να συνευρεθώ για την απόλαυση μερικών λεπτών. Πηγαίνοντας να συναντήσω εκείνον, είχα μέσα μου την ελπίδα πως θα με έβλεπε και δεν θα του άρεσα. Πως θα μου ζητούσε να μην συνεχίσουμε και πως εγώ, μόνος μου πλέον, θα πήγαινα ξανά στην αγαπημένη μου παραλία και θα κοίταζα τα αστέρια. Γιατί δεν είχα δύναμη να του αρνηθώ εγώ εξ αρχής και να τελείωνε το ζήτημα. Όμως του άρεσα και η παραλία εκείνη ήταν η μόνη δυνατή επιλογή.
Πήγαμε, βρήκα ένα καλό σημείο για να παρκάρω το αμάξι και μετά την αμηχανία των πρώτων στιγμών, το πρώτο βήμα έγινε. Κοιτούσα έξω από το παράθυρο και διαπίστωσα πως βρισκόμουν ακριβώς απέναντι από την κεφαλή του Δράκοντα, καθώς βυθιζόμουν σε απολαύσεις σχεδόν ξεχασμένες. Έκρυψα την απουσία της συμμετοχής μου πίσω από τη δικαιολογία ότι μου αρέσει να τα κάνει όλα ο άλλος, παραμέρησα λίγο το κεφάλι του και κοιτούσα έξω, ψηλά τα αστέρια. Αυτό που γινόταν στο αμάξι ουσιαστικά δεν το ήθελα και δεν ήξερα και γιατί το έκανα. Ένιωσα ντροπή που παρέβαινα τον όρκο μου και ακόμη μεγαλύτερη ντροπή που έκανα κάτι που μόλις τότε κατάλαβα πως δεν είχα ανάγκη.
Μα ήταν όμορφος ο ουρανός και τα αστέρια του έτσι όπως με κοιτούσαν και βυθίστηκα στο φως τους έτσι αμυδρό όπως έφτανε και φώτιζε το αμάξι μου. Το σώμα συμμετείχε σε εκείνο που δεν είχα ανάγκη, εγώ δεν ήμουν εκεί, ήμουν στα αστέρια με το Νου μου, ένιωθα πως έτσι αν άπλωνα τα χέρια μου θα τα έπιανα. Το σώμα το είχα αφήσει στη γη να εκτονώνεται, στην αγαπημένη μου παραλία και ο Νους μου ήταν μακριά, ψηλά, πέρα από όλα εκείνα που τον δένουν, πέρα από τέτοιου είδους απολαύσεις. Κρατούσα την κεφαλή του Δράκοντα στα χέρια του Νου μου, γιατί τα χέρια του σώματος κρατούσαν κάποιον που δεν ήξερα. Χάιδευα την Κόμη της Βερενίκης, γιατί στο αμάξι χάιδευα ένα κεφάλι άγνωστο, που την επόμενη μέρα δεν θα έβλεπα ξανά. Η Βερενίκη και ο Δράκοντας όμως θα ήταν εκεί όλα τα βράδια και, να σας πω και κάτι; Έτσι όπως ήμουν ανάμεσα στη συντροφιά τους, νιώθω ότι τελικά δεν μου κράτησαν και τόσο μεγάλη κακία που είχα πατήσει τον όρκο μου…

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

7 responses »

  1. Ο/Η Equilibrium λέει:

    «Το σώμα συμμετείχε σε εκείνο που δεν είχα ανάγκη, εγώ δεν ήμουν εκεί..»

    Γιατί το έκανες τότε αν δε σε εξέφραζε;

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Γιατί πολλές φορές κάνουμε πράγματα που ούτε μας εκφράζουν ούτε και μας κάνουν να είμαστε περήφανοι.

  3. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Τσα!Σας έλειψα;;είναι που μπήκα από νωρίς στα βάσανα…Τι το θέλα και γώ;anyway πάλι ξέφυγα!
    Και ‘γώ έχω κάνει πράγματα που μετανιώνω, ή μετανιώνω για πράγματα που δεν έκανα αλλά αυτό είναι μέρος της θνητής μας φύσης(μεταξύ μας όμως το πάω για to the next level έπειτα από συνεννόηση με τον Πανάγαθο). Το θέμα είναι να μαθαίνεις και με κάθε «χαστούκι», «λάθος» μαθαίνεις…Αυτή είναι η ταπείνη μου γνώμη.Καληνύχτα!

  4. Ο/Η alma de silencio λέει:

    Τσα!Σας έλειψα;;είναι που μπήκα από νωρίς στα βάσανα…Τι το θέλα και γώ;anyway πάλι ξέφυγα!
    Και ‘γώ έχω κάνει πράγματα που μετανιώνω, ή μετανιώνω για πράγματα που δεν έκανα αλλά αυτό είναι μέρος της θνητής μας φύσης(μεταξύ μας όμως το πάω για to the next level έπειτα από συνεννόηση με τον Πανάγαθο). Το θέμα είναι να μαθαίνεις και με κάθε «χαστούκι», «λάθος» μαθαίνεις…Αυτή είναι η ταπείνη μου γνώμη.Καληνύχτα!

  5. Ο/Η profusion λέει:

    Alma dear, η φραση «μπήκα από νωρίς στα βάσανα» μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως 😉
    Ελπίζω να μπήκες σε χαρούμενα βάσανα…

  6. Ο/Η alma de silencio λέει:

    Define το χαρούμενο βάσανο αγαπητέ profusion και θα σου πω αν μπήκα ή όχι! Τώρα θα μου πεις τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα όπως και το που κολλάει η παροιμία με το θέμα. Η απάντηση είναι ότι δεν έχει καμία σχέση απολύτως με το θέμα αλλά επειδή εδώ και λίγη ώρα είναι η ώρα του παιδιού( κοινώς η ώρα της βλακείας είπα να την πω και εγώ την δική μου)Σωστός ο γύφτος; Σωστός!Βtw δεν είμαι γύφτος,όχι ότι έχω τίποτα με τους γύφτους απλά λέω. anywayzzz, πάλι ξέφυγα τι συνήθεια και αυτή, οπότε λέω να αποχωρήσω με ότι αξιοπρέπεια μου έχει απομείνει! Είχα δεν είχα πάλι ρεζίλι έγινα. Να δω πότε θα μάθω να βάζω τις φατσούλες.Δεν μου λες πώς το κάνεις;

  7. Ο/Η GordonGR λέει:

    Ὅλοι μετανιώνουμε, καὶ γι’ αὐτὰ ποὺ κάναμε καὶ γι’ αὑτὰ ποὺ δὲν κάναμε. Συμφωνῶ πάντως ὅτι εἶναι καλύτερο τὸ πρῶτο ἀπὸ τὸ δεύτερο. Δὲν βαριέσαι. Σκατοζωή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s