Σήμερα είπα να ξεφύγω λίγο από το πρόγραμμα που έχω καθιερώσει στον εαυτό μου, η αλήθεια χωρίς να ξέρω γιατί. Κι επειδή προφανώς κάποια πειθαναγκαστική συμπεριφορά κρύβεται πίσω από αυτό, σκέφτηκα πως αρκετά της έχω δώσει το επάνω χέρι. Σήμερα θα γινόταν εκείνο που ήθελα εγώ, έστω μόνο για μια φορά κι ας επέστρεφα από αύριο στα γνωστά μονοπάτια. Σήμερα, θα έφευγα από τη δουλειά στις επτά το πρωί όχι βιαστικός, όχι με τη χαρά του φαντάρου ότι μια ακόμη ημέρα της ζωής μας τελείωσε αλλά με τη χαρά του ότι μια ακόμη αρχίζει. Μια μέρα που είναι γεμάτη ήλιο σε όλα τα επίπεδα.
Λες και το σύμπαν αυτή τη φορά ήταν με το μέρος μου, οι συνάδερφοι ήρθαν στην ώρα τους, εγώ ήμουν έτοιμος στη δική μου, θέσεις για πάρκινγκ στο λιμάνι υπήρχαν άφθονες και η μοναδική φασαρία ήταν από τις καμπάνες της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου που καλούσαν τους πιστούς στο Ψυχοσάββατο. Λίγο αργότερα οι γριές θα ξαμολιούνταν στους δρόμους και θα μοίραζαν σιτάρι, κέηκ, βουτήματα και ό,τι άλλο είχαν στους περαστικούς «για να σχωρεθούν τα πεθαμένα τους». Δεισιδαιμονίες και προλήψεις θα τις όριζε κανείς όλες αυτές τις πρακτικές αλλά δεν θα είχε την κατανόησή μου ούτε και πολύ περισσότερο τη συμπαράστασή μου. Σήμερα τουλάχιστον μου φάνηκε όλη αυτή η τελετουργία πολύ τρυφερή και ανθρώπινη και με πολύ μεγαλύτερη σοφία από εκείνους που θα την έβλεπαν μόνο ρεαλιστικά. Αφήστε δε που ταίριαζε απόλυτα με τη γαλήνη της ώρας.
Σε αντίθεση με τους λιγοστούς θαμώνες, εμφανώς συνταξιούχους εφαπαξιματίες που είχαν πιάσει τους ζεστότερους εσωτερικούς χώρους, προτίμησα να καθίσω σε έναν καναπέ έξω και αυτή τη φορά να προτιμήσω έναν καφέ διαφορετικό από ότι συνηθίζω και να αφεθώ στη γαλήνη της θάλασσας. Οι μοναδικές στερεότυπες ενέργειες που δεν απαρνήθηκα, ήταν η ανάγνωση ενός βιβλίου και η λαγνεία ενός τσιγάρου. Με πόσο απλά πράγματα τελικά μπορεί κανείς να αποκτήσει μια ποσότητα ηρεμίας και μια αίσθηση πληρότητας που του λείπει…
Μετά από μια περίοδο αρκετών ανακατατάξεων, μετά από διάφορες δυσκολίες, μικρές μεν αλλά δυσκολίες, ο εαυτός ζητάει να ανακουφιστεί. Θέλει έστω και για λίγη ώρα να τον βγάλεις από τις φυλακές του και να τον αφήσεις να αναπνεύσει κι ας τον κλειδαμπαρώσεις μετά ξανά. Δεν είναι ανάγκη να πάμε Χαβάη για να είμαστε ευτυχισμένοι. Ας πάμε όπου πάει…
Σήμερα δεν θα πάω γυμναστήριο. Όχι πως δεν είναι μια καλή συνήθεια αλλά συνειδητοποίησα πως ακόμη κι αυτή την είχα διαστρέψει σε μια αγωνιώδη προσπάθεια βελτίωσης του εαυτού μου που ουσιαστικά τον επιδείνωνε. Απόψε το βράδυ δεν θα βγω γιατί δεν θέλω κι όχι γιατί φοβάμαι να κυκλοφορήσω. Αύριο θα πάω στη δουλειά όχι γιατί με υποχρεώνει κανείς αλλά γιατί μου αρέσει. Αν θελήσω θα κουραστώ, αν όχι θα αράξω κι ας με πουν γαϊδούρι που τρέχουν κι εγώ κάθομαι. Αρκετά έτρεξα από υποχρέωση κι από ανάγκη. Θα τρέχω όταν θέλω. Και να μου προτείνουν να πάω στη Χαβάη, αν νιώσω ότι το κάνω υποχρέωση, δεν θα πάω. Η Χαβάη είναι μέσα μας άλλωστε και όχι στον Ειρηνικό Ωκεανό, δεν το ξέρατε;

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

6 responses »

  1. Ο/Η silia λέει:

    Μου θύμισες , το … γιατί ΔΕΝ πάω διακοπές το καλοκαίρι ….
    Και επίσης , πόσο πολύ … θυμώνω , όταν ΔΕΝ καταλαβαίνουν (αυτοί που με ρωτάνε) το γιατί .

  2. Ο/Η alma de silencio λέει:

    Είπα και γω σαν άνθρωπος να σπάσω το πρόγραμμα μου και να κάνω κάτι διαφορετικό.έτσι αποφάσισα να ξεφύγω μια εβδομάδα διακοπές.Τι το ήθελα;;;έκτος του ότι το συννεφάκι που με ακολουθεί(ναι ναι είναι αυτό της γκαντεμιάς)αποφάσισε να γίνει συννεφάρα και να ρίξει καρεκλοπόδαρα για όσες μέρες ήμουν σε «διακοπές» και εκτός του ότι ο Αίολος αποφάσισε ότι με έχει λησμονήσει και έκανε περισσότερο από αισθητή την παρουσία του( όχι τίποτα άλλο αλλά την ομπρελά μου με το αξέχαστο moto: it´s a great day to be a duck πολύ την αγαπούσα και μιλάω στο παρατατικό γιατί τώρα βρίσκεται χωμένη κάπου σε κάποιο σκουπιδοτενεκέ των Βρυξελλών)η τροφική δηλητηρίαση έκανε την εμφάνιση της.Αποτέλεσμά;να περάσω τις μισές μέρες μου αγκαλιά με την τουαλέτα του ξενοδοχείου και όχι με το συντριβάνι σοκολάτας που είδα σε ένα μαγαζί και πολύ μου άρεσε. Τελικά μερικοί άνθρωποι δεν το έχουν, πρέπει να stuck to the plan-programm at all times otherwise….by the way πολύ χαίρομαι profusion που σε εσένα η φυγή από το πρόγραμμα σου είχε άλλα αποτελέσματα τουλάχιστον χάρηκε κάποιος!.

  3. Ο/Η profusion λέει:

    Σίλια, δεν είναι ανάγκη να θυμώνεις…μπορείς απλά να τους γειώνεις (κάνει και ομοιοκαταληξία)
    Alma, έχεις ακουστά για τις αυτοεκπληρούμενες προφητείες;;

  4. Ο/Η alma de silencio λέει:

    Όχι αλλά πολύ θα ήθελα να μάθω αν έχεις το χρόνο γιατί κάτι μου λέει ότι σχετίζονται με το «δράμα» μου.χαχαχα.

  5. Ο/Η alma de silencio λέει:

    Επειδή το τσέκαρα τον ορισμό οφείλω να ομολογήσω μετά πάσης ειλικρίνειας, που με διακατέχει ως ον( τώρα τι ον ακριβώς θα σας γελάσω, η επιστήμη στο συγκεκριμένη ερώτηση δεν έχει ακόμα την απάντηση) ,ότι εγώ σε αυτό το ταξιδάκι πήγα με τις καλύτερες διαθέσεις!Αλλά δεν…..Συνεπώς αγαπητέ δεν φταίει η αρνητική σκέψη φταίει το γεγονός ότι αν βγω απο το πρόγραμμα όλα θα πάνε στραβά!και δεν το λέω εγώ αλλά τα ίδια τα γεγονότα.Δεν πείθω ε;;

  6. Ο/Η profusion λέει:

    Γουέλ, ας μας απαντήσουν και οι υπόλοιποι αν πείθεις αγαπητέ μου ή όχι…;) εμένα πάντως δεν με πολυέπεισες, οφείλω να ομολογήσω. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s