f_darkangelsam_4637f17.gif

Ένα καλό που έχουν οι παρέες που διαλέγω είναι ότι ώρες ώρες τους πιάνει μια απίστευτη μαλακία, τόση που λες «κρίμα είναι, επιστήμονες άνθρωποι». Το στερεότυπο όμως των σοβαροφανών επιστημόνων που σαν χαρτογιακάδες περιφέρουν τα μεταπτυχιακά επάνω στις σφραγίδες τους, το έχουμε ξεπεράσει. Αντί αυτού, προτιμάμε να είμαστε επιστήμονες στη δουλειά μας και σούργελα όταν είμαστε μεταξύ μας.
Έτσι λοιπόν την Κυριακή που μας πέρασε, η βόλτα μας ξεκίνησε με έναν ωραιότατο καφέ, κατά τη διάρκεια του οποίου καταθάψαμε τον κόσμο. Συνεχίσαμε με ταβέρνα, στην οποία βγάλαμε τον ντεκορατέρ καραπουστάρα, μιας και θεωρήσαμε ότι η διακόσμηση δεν είχε καμία σχέση με το μαγαζί. «Πιστεύω ότι η επιλογή πινάκων με ιδιαίτερα μεγάλα λουλούδια χρώματος κόκκινου πουτανί υποδηλώνει τη λανθάνουσα καταπιεσμένη επιθετικότητα του δημιουργού, η οποία πηγάζει από το γεγονός ότι ο καλλιτέχνης δεν αποδέχεται ότι τον παίρνει» ήταν η ψυχανάλυση του κώλου που έκανα την ίδια στιγμή που η φίλη μου δίπλα καταβρόχθιζε μια γεμιστή μελιτζάνα και ο συνάδελφος παραντίπ μια μπριζόλα διαστάσεων παϊδακίου δεινοσαύρου ή T Bone επί το ελληνικότερον.
Η αλήθεια είναι ότι στις ταβέρνες ξυπνάει μέσα μου ο καλιαρντοφρόυντ αλλά δεν θα με προβληματίσει αυτό τούτη εδώ τη στιγμή. Συνεχίσαμε μιλώντας περί σχέσεων και συμπλεγμάτων κατωτερότητας οπότε και είπα «στην πραγματικότητα αυτό που κάνεις είναι να χρησιμοποιείς τον άλλο ως δεκανίκι για τον πληγωμένο σου εγωισμό»  και η ομύγηρις ξέσπασε σε χειροκροτήματα όχι επειδή κατάλαβαν τι έλεγα αλλά επειδή λέει τους άρεσε η έκφρασις. Αφού η φιλενάδα έντρομος μας αποκάλυψε ότι είχε καταπιεί την ελιά μαζί με το κουκούτσι και ο φίλος ότι η γκοργκοντζόλα του θύμιζε έναν παλιό του έρωτα, αποφασίσαμε να φύγουμε για να κάνουμε κάτι που νομίζω πως όλες οι φυσιολογικές παρέες το κάνουν: κυνήγι φαντασμάτων. Ναι, καλά ακούσατε, αποφασίσαμε να κάνουμε βόλτα με το αμάξι σε μέρη που έχουμε ακούσει ότι βγαίνουν φαντάσματα και ξωτίκια. Κι επειδή είμαστε ατρόμητοι εμείς, κλειδώσαμε τις πόρτες καλού κακού και βγάλαμε τους σταυρούς έξω από τα ρούχα μας.
Τζίφος, ωστόσο. Λένε πως οι ψυχές ξυπνούν τις Κυριακές αλλά μάλλον οι δικές μας ήταν πολύ μουλάρες και τον γλυκοέπαιρναν, γιατί δεν είδαμε κανένα φάντασμα, δυστυχώς. Οπότε, μια άλλη σατανικοτέρα ιδέα ξύπνησε μέσα μας. Αποφασίσαμε όλο χαρά να πάμε βόλτα με το αμάξι σε γνωστούς υπαίθριους γαμηστρώνες της περιοχής. Πρώτο στη σειρά ήταν το κάστρο της πόλης. Ανεβήκαμε και, προς μεγάλη έκπληξη του φίλου που δεν είναι από τα μέρη μας και δεν ξέρει τι παίζει, υπήρχε ο απίστευτος συνωστισμός. Παρακάτω σας παραθέτω έναν μικρό και ενδεικτικό διάλογο, στον οποίο θα διαπιστώσετε τι είδους σούργελα είμαστε και κουβαλάμε και την προσωπική του τρέλα ο καθένας στις βόλτες μας.
Φίλος. Σιγά μην έχει κόσμο…(μετά από λίγο)
Εγώ. Όπως βλέπεις, η τροχαία σκέφτεται να βάλει και τροχονόμο εδώ πάνω στην ερημιά. Γαμονόμο θα τον λένε, βέβαια..
Φίλη. Πάντως απαίσιο χρώμα το κίτρινο για αμάξι. Κοιτάξτε χάλια.
Φίλος. Καλέ, δεν φοβούνται που έχουν παρκάρει άκρη άκρη στο γκρεμό; (γνωστός για την υψοφοβία του)
Εγώ. Το ότι έχει ένα μέτρο μάντρα το αγνοείς προφανώς. Άσε που από όσο βλέπω όλα τα αμάξια πάνε πάνω κάτω, άρα το πολύ πολύ να ανοίξουν γούβα στο δρόμο, όχι να πέσουν στο γκρεμό.
Φίλη. Εκείνος εκεί είναι μόνος του πάντως. Δεν έχει συνοδηγό.
Εγώ. Μα καλά, χαζή είσαι; Αφού η άλλη του κάνει κλαρίνο, πως να τη δεις; Την είδα όταν ερχόμασταν που έσκυψε προς το μέρος του και φαντάζομαι όχι για να πιάσει κάτι που της έπεσε.
Φίλη. Τι στο διάλο, δεν την έπιασε η μέση της; Όλες συλφίδες είναι εκτός από μένα;
Φίλος. Α μπράβο, αυτός με την bmw είναι έξυπνος. Πάρκαρε το αμάξι στο πλάι της μάντρας και όχι με τη μούρη. Δεν πρόκειται να πέσει στο γκρεμό…

Συνεχίσαμε τη βόλτα μας και αυτή τη φορά κατευθυνθήκαμε προς μια παραλία, περισσότερο ερημική από το κάστρο.
Φίλη. Πάντως έχει χάλια θάλασσα. Εγώ είχα κάνει μπάνιο εδώ και με είχε πιάσει κολπίτιδα.
Φίλος. Είναι και πολύ βαθιά κι επικίνδυνη (γνωστός θαρραλέος)
Εγώ. Θα σκάσετε με τα άσχετα τόση ώρα; Δείτε εκείνη τη σκηνή με το φως… τη βλέπετε εκείνη που τον έχει καβαλήσει; Ε, δεν του κάνει μασάζ λοιπόν.
Φίλη. Ιιιιιιι…καλά, δεν σκέφτονται να κλείσουν το φως για να μην τους παίρνουν μάτι;
Εγώ. Ε, δεν φαντάστηκαν βλέπεις πως εδώ, στην εξορία του Αδάμ θα έρχονταν τρεις μαλάκες νυχτιάτικα.
Φίλος. Ώστε για αυτό με ξυπνάνε μέσα στα άγρια μεσάνυχτα και μου ζητάνε συνταγή για το χάπι της επόμενης μέρας;
Εγώ. Μισό λεπτό, έρχομαι…(ενώ οι άλλοι με πνιχτές φωνές μου ζητάνε να μην φύγω. Πλησιάζω στη σκηνή στις άκρες των ποδιών μου, κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα. Επιστρέφω στο αμάξι)
Φίλοι. Καλά, τι πήγες να κάνεις;
Εγώ. Πήρα από την τσάντα μου ένα…(λέω το εμπορικό όνομα του χαπιού της επόμενης ημέρας) και τους το άφησα έξω από τη σκηνή μαζί με ένα σημείωμα για το πως να το πάρουν.
Φίλος. Α, είσαι τελείως τρελός εσύ.
(βάζουμε μπρος και πηγαίνουμε παρακάτω)
Φίλη. Δε μου λες, τι δουλειά έχουν εκείνοι οι τρεις μαζί γύρω απο τη φωτιά;
Φίλος. Σατανιστές θα είναι! Πάμε να φύγουμε!
Εγώ. Ψυχραιμία. Ή παρτούζα θα κάνουν ή ό,τι κι εμείς οι τρεις.
Φίλη. Πάντως έχω ακούσει ότι σε εκείνο εκεί το σημείο στο βράχο, υπάρχουν δρομάκια αδιέξοδα που πηγαίνουν ζευγαράκια με το αμάξι.
Εγώ. Ναι, αλλά είναι χωματόδρομοι και είναι άσχημοι για το αμάξι. Άσε που δεν μπορείς να κάνεις αναστροφή εύκολα και να φύγεις, αν δεν έχει παρκάρει κάποιος φυσιολογικά.
Φίλη. Όχι, στρίβεις, γιατί κάτι θέλει να κάνει ο Δήμος εκεί και μπολντόζες έχουν φάει το βουνό και είναι μια χαρά.
Εγώ. Ναι αλλά δεν έχουν απομακρύνει τα μπάζα, οπότε είναι δύσκολο σου λέω.
Φίλος. Συγγνώμη, που τα ξέρετε αυτά;
Φίλη. Δεν πάμε να φύγουμε καλύτερα;

Συνεχίζουμε και σειρά τώρα έχει ένα παλιό ελικοδρόμιο, στην κορυφή του λόφου.
Φίλος. Όλο στα κατσάβραχα με φέρνετε.
Εγώ. Εμ, εδώ έρχεται ο κόσμος να πηδηχτεί, όχι μέσα στην πόλη σαν τα σκυλιά.
Φίλη. Καλέ, καλέ! Αυτό το αμάξι κάπου το ξέρω.
Φίλος. Τώρα που το λες, κάπου το ξέρω κι εγώ.
Εγώ. Δεν παίρνουμε τηλέφωνο την… που θυμάται απ΄ έξω όλες τις πινακίδες να μας πει;
Φίλη. Και τι θα της πούμε; Εγώ ντρέπομαι.
Εγώ. Καλά, εγώ δεν ντρέπομαι. Περίμενε…(συνεννοούμαι τηλεφωνικώς με τη φίλη) Λοιπόν, είχαμε δίκιο. Είναι ο τάδε που λένε ότι πηδιέται με τον τάδε. Η φίλη μας ζήτησε να βγάλουμε μια φωτογραφία το αμάξι, για να τη δείξει στον άντρα της που δεν την πιστεύει.
Φίλη. Καλέ..άνοιξαν τις πόρτες και βγαίνουν έξω! Πάμε να φύγουμε.
Φίλος. Ααααχ, καλά έλεγα εγώ ότι θα πέσουμε σε κανέναν δολοφόνο!
Εγώ. Ψυχραιμία. Οι πόρτες μας είναι κλειδωμένες.
Ένας τύπος έρχεται και κατεβάζω λίγο το παράθυρο. Μας κοιτάζει, συνειδητοποιεί ότι είμαστε τρεις και χαμογελάει.
Άγνωστος. Αααα, εσείς είστε καλοί! (λέει και κλείνει το μάτι)
Εγώ. Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δημοσιογράφοι είμαστε και κάνουμε ένα ρεπορτάζ για φαντάσματα. Μας είπαν ότι υπάρχει ένα εδώ πάνω.
Άγνωστος. Το έχω ακούσει κι εγώ αλλά είναι φήμες. Το λέμε στον κόσμο για να μην έρχεται και μας ενοχλεί. Δεν πιστεύω να με τραβάτε τώρα;
Φίλος. Όχι, καλέ. (μου τραβάει την άκρη από το παλτό για να φύγουμε)
Εγώ. Να φεύγουμε τότε, να μην ενοχλούμε κιόλας.
Άγνωστος. Καλά, καλά. Μπας και σας βρίσκεται καμιά καπότα;
Κοιταζόμαστε με τον φίλο. Δεν έχουμε αλλά αμέσως κοιτάμε τη φίλη που, με απροθυμία ανοίγει την τσάντα της και του δίνει μια μαύρη!
Φίλη. Αν το πείτε πουθενά, σας αφαλόκοψα.

Τελευταίο στη σειρά είναι ένα παλιό εργοστάσιο. Στην αυλή του πρέπει να υπάρχουν περισσότερα από δέκα αμάξια.
Φίλος. Του καραξεσκίσματος γίνεται εδώ!
Φίλη. Κοίτα! Δεν υπάρχει ούτε ένα αμάξι που να μην κουνιέται!
Φίλος. Τουλάχιστον εδώ δεν έχει γκρεμό.
Φίλη. Εξακολουθώ να αναρωτιέμαι πως είναι δυνατό να είναι τόσο ευλύγιστες.
Φίλος. Και δεν φοβόνται μην τους την πέσει κανένας δολοφόνος;
Φίλη. Πάντως ήταν βαρύ εκείνο το σταφιδόψωμο.
Φίλος. Εσύ που λύσσιαξες να πάρουμε τόσα ορεκτικά!
Φίλη. Ναι, για αυτό δεν μπόρεσες να τα φας.
Φίλος. Ε, αφού θα τα πληρώναμε που θα τα πληρώναμε.
Φίλη. Αν δεν πεινούσες ας μην τα έτρωγες.
Εγώ. Του λε λεντί του φινί λε τραβάιγ τρο ταρ ε πουί…

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

15 responses »

  1. Ο/Η Αλέξανδρος λέει:

    Έχω μείνει άφωνος. Σουρεάλ και κωμικό ταυτόχρονα. Πολύ γαμάτο!

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Από τέτοια έχω άφθονα, Αλέξανδρε και μπαίνω στον πειρασμό σταδιακά να σας τα διηγηθώ όλα…

  3. Ο/Η Ελπίδα λέει:

    Την επόμενη φορά που θα βγεις τέτοια βόλτα, σε παρακαλώ, πάρε κι εμένα! Ή τουλάχιστον πες μου περιοχές για να πάρω αλαμρατσέτα τους συναδέλφους και να τους κάνω ένα γύρω μπας και γελάσουν λίγο και ξεφύγουν απο τις ψυχαναλυτικές κουβέντες τους.
    πληρώνω όσο όσο ντιαρ!

  4. Ο/Η profusion λέει:

    Χεχεχε, θα το κανονίσουμε κάποια στιγμή! Αν το αντέξεις φυσικά!

  5. Ο/Η Ελπίδα λέει:

    Προσωπικά έχω κάνει και χειρότερα! Έτσι και τα βγάλω στη φόρα θα μου πάρουν το δίπλωμα και θα με κλέισουν στο Δαφνί με συνοπτικές διαδικασίες. Εδώ και χρόνια είμαι η χαρά των ψυχιάτρων καλέ μου!!!! Και πως τυχαίνει όλο με τέτοιους να συναναστρέφομαι, ακόμη δεν το κατάλαβα. Με μυρίζονται μάλλον!

  6. Ο/Η profusion λέει:

    Α, εγώ έχω ξεπεράσει το πρόβλημα με το πτυχίο και αν θα μου το πάρουν ή όχι. Το πολύ πολύ να αναλάβω το πρωινάδικο του Αnt1 τώρα που εκείνη η άχρηστη η Ελεονώρα το ΄χει πατώσει.

  7. Ο/Η Ελπίδα λέει:

    Μπα! Για μεταμεσονύχτια σε κόβω. Τα πρωινάδικα δεν έχουν πλάκα. Τις μικρές ώρες για μεγάλα πράγματα.

  8. Ο/Η profusion λέει:

    Λες να είμαι εγώ εκείνος που θα αναβιώσει το Ερωτοδικείο;;

  9. Ο/Η Ελπίδα λέει:

    Έτσι και το κάνεις αυτό θα είσαι Θεός! Να έρθω να κάνω την Πέπη;

  10. Ο/Η profusion λέει:

    Και δεν έρχεσαι; Μπορείς να λες «άλλο Ελπίδα κι άλλο παρωπίδα»!

  11. Ο/Η Ελπίδα λέει:

    Και με πολύ νάζι μάλιστα! Λοιπόν θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά να αλλάξω καριέρα. Με την ιατρική δε με βλέπω να τη βγάζω καθαρή. και δε βοηθάνε και οι βαλεριάνες! Οπότε….. «Ιατροερωτοδικείο» και άντε να δούμε ποιός θα αντέξει!

  12. Ο/Η profusion λέει:

    Κλώς, θα σε έχω υπόψη μου τότε 😉

  13. Ο/Η GordonGR λέει:

    Φίλη. Τι στο διάλο, δεν την έπιασε η μέση της; Όλες συλφίδες είναι εκτός από μένα;
    Δικιά μας ἡ φίλη… Profusion, φέρ’ την ἀπὸ ‘δῶ νὰ κλαῖμε παρέα, ἀγκαλιὰ μὲ τὰ spring rolls 🙂 Ὡραῖο τὸ κείμενο πάντως!!

  14. Ο/Η profusion λέει:

    Gordon αγαπημένε, ψάχνω να δημιουργήσω μια παρέα, η οποία θα αποτελεί dream team του σουρεάλ και του εξτραβαγκάν ταυτόχρονα. Όσοι πιστοί προσέλθετε, ο πλανήτης μας χρειάζεται!

  15. Ο/Η GordonGR λέει:

    🙂 Ἂν δὲν ἔχῃς καὶ λίγο χιοῦμορ, δὲν τὴν βγάζεις καθαρή. Αὐτὸ ἔμαθα στὰ 19 (γκοὺχ γκούχ!) μου χρόνια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s