cliffoth.jpg

Τα όσα θα διαβάσετε παρακάτω, πιθανόν να αποτελέσουν την αιτία ενός δυνατού πονοκεφάλου εκ μέρους σας. Μετά από απουσία κάπου 5 ημερών, ωστόσο, επιστρέφω με ένα θέμα που δεν είναι δικό μου στη βάση του. Ξεκινώ χωρίς να ξέρω τι θα γράψω και χωρίς να μπορώ να φανταστώ που θα μας οδηγήσει η συζήτηση.

Υπάρχουν δυο είδη Κακού, το θετικό και το αρνητικό. Και τα δύο είδη, με τη σειρά τους, έχουν μια θετική και μια αρνητική όψη. Έτσι, υπάρχει το αρνητικό και το θετικό Θετικό Κακό, όπως και το αρνητικό και το θετικό Αρνητικό Κακό.
Το αρνητικό Αρνητικό Κακό είναι η αντίσταση την οποία εκμεταλλεύεται το Καλό, προκειμένου να βρει την απαραίτητη αντίσταση για να ξεκινήσει. Είναι η τριβή που σχηματίζεται ανάμεσα στο πόδι και την επιφάνεια στήριξης, προκειμένου να υπάρξει κίνηση. Χωρίς τριβή, κίνηση δεν θα υπάρξει, χωρίς αντίσταση η κίνηση δεν θα είναι ομαλή.
Το θετικό Αρνητικό Κακό είναι η Αρχή της Καταστροφής, το απαραίτητο ξεκαθάρισμα και ξεδιάλλεγμα των στοιχείων που προωθούν την εξέλιξη από τα ζιζάνια που την εμποδίζουν και την καθυστερούν. Και είναι μεγάλη και απαραίτητη δύναμη, νόμος της Φύσης ουσιαστικά, στον οποίο τα πάντα υποκύπτουν, από τα δομικά της στοιχεία έως τα αποτελέσματα των αντιδράσεών τους, δηλαδή όλους εμάς.
Αυτή είναι και μια πλευρά του Κακού που όλοι μας, σε διαφορετικό βαθμό, συνηθίζουμε να παρεξηγούμε. Μας φαίνεται σκληρή και απάνθρωπη, γιατί νομίζουμε πως όλα είναι προορισμένα για εμάς και σαν πλανήτες γυρίζουν γύρω μας. Αλλά δεν είναι έτσι. Έχουμε αρκετό δίκιο να βρίσκουμε αυτή τη λειτουργία του Κακού ως απάνθρωπη, γιατί για εμάς το ισχυρότερο ένστικτο είναι η επιβίωση με οποιονδήποτε τρόπο. Για τον κόσμο γύρω μας όμως, η απαραίτητη τάση είναι η Εξέλιξη και αν διαπιστωθεί ότι το ένστικτό μας έρχεται σε σύγκρουση με αυτήν, τότε μοιραία δεν μπορούμε να «νικήσουμε». Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε έρμαια των δυνάμεων. Καθορίζουν τη ζωή αλλά για εμάς είναι προορισμένα διαφορετικά πράγματα, αν ξεπεράσουμε τη μονομέρεια με την οποία προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τον κόσμο.
Θα ήθελα να επεκτείνω λίγο τις παραπάνω βασικές Αρχές και να τις θέσω σε επίπεδο σχέσεων μεταξύ ανθρώπων, όσο κι αν κάτι τέτοιο αποτελεί ίσως ενός είδους βλασφημία. Υπάρχει κάποιου είδους σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων, ανεξάρτητα με τι είδους είναι η σχέση αυτή, όπως και με το τι φύλα συμμετέχουν. Ο καθένας έχει τα ελαττώματά του και η σχέση ακροβατεί μεταξύ των ελαττωμάτων του ενός και των μειονεκτημάτων του άλλου, μέσα από τους τρόπους που συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε οι άνθρωποι. Οι ισορροπίες πολλές φορές είναι λεπτές, σαν ένα νήμα που μας συνδέει και λίγο περισσότερο αν το τραβήξουμε, σπάζει και μας χωρίζει. Για να μη σπάσει, θα πρέπει να μην τραβιόμαστε ο καθένας προς την αντίθετη κατεύθυνση αλλά αυτή είναι μια κίνηση όχι αυθόρμητη, μιας και στην ουσία η ίδια μας η φύση μας απωθεί. Προσπαθώντας να μη σπάσουμε το σκοινί, λοιπόν, πηγαίνουμε προς το μέρος του άλλου, αντίθετα με τη φυσική μας κίνηση που οδηγεί σε απώθηση. Το αποτέλεσμα είναι το νήμα να χαλαρώνει και να μη σπάζει αλλά είμαστε σε σύγκρουση με τον εαυτό μας τόσο που η φυσική μας κίνηση της απώθησης γίνεται ακόμα ισχυρότερη από πριν.
Εάν αφεθούμε στη φυσική μας τάση, απομακρυνόμαστε τόσο που μοιραία κάποια στιγμή το νήμα θα σπάσει και θα καταλύσει το δεσμό που είχε αναπτυχθεί μεταξύ μας. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει εάν ο άλλος, μη θέλοντας να καταλυθεί αυτός ο δεσμός, προσπαθήσει να μας τραβήξει προς το μέρος του. Δηλαδή, όσο χρονικό διάστημα η δύναμη της έλξης του είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη της αντίστασης που προβάλουμε, τότε θα πάμε προς το μέρος του και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα μετά από κάποιο σημείο η αντίστασή μας να γίνει μεγαλύτερη σταδιακά και η ισορροπία δυνάμεων να αντιστραφεί, να απομακρυνθούμε και το νήμα να σπάσει.
Η θραύση του νήματος δεν έχει καθορισμένο χρόνο που θα συμβεί. Μπορεί να της πάρει μια μέρα, μπορεί να της πάρει και μια ολόκληρη ζωή. Αλλά μπορεί και να μη συμβεί ποτέ, γιατί σε αυτή παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες στον άνθρωπο. Εάν αυτοί οι παράγοντες είναι ισχυροί παραπάνω από τη βούληση, τότε η διαρκής εφαρμογή δυνάμεων έλξης και απώθησης θα οδηγήσει σε μια κατάσταση που χαρακτηρίζω ως κουραστική και εξαντλητική. Το σύστημα των δύο ανθρώπων και του νήματος κουράζεται και συνεχίζει να υπάρχει χωρίς ουσιαστικό λόγο. Κανείς δεν κερδίζει από αυτό.
Οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε τη λανθασμένη εντύπωση ότι το μόνο που έχει αξία είναι να διατηρείται αυτό το νήμα αλλά έχω τη εντύπωση, αν κρίνω από όσα έχω δει γύρω μου αλλά  και στον εαυτό μου τον ίδιο, ότι αυτή είναι μια μη σωστή τακτική. Μερικές φορές, σε πολλούς τομείς της ζωής μας, το νήμα αυτό πρέπει να αφήνεται να σπάσει, χωρίς απαραίτητα να φταίει αποκλειστικά και μόνο ένας από τους δύο συμμετέχοντες. Γιατί πρέπει να κατανοήσουμε ότι η θραύση εκείνη, που συνηθίζουμε να την ορίζουμε ως κακή, έχει ένα ρόλο βαθύτερο από αυτόν που νομίζουμε. Αν δηλαδή σε πρώτο και επιφανειακότερο επίπεδο τη νομίζουμε «κακή», σε πιο υψηλού βαθμού ανάλυση, δεν αποτελεί τίποτε άλλο από τη θετική πλευρά του Αρνητικού Κακού. Γίνεται για λόγους προσωπικής και όχι μόνο Εξέλιξης. Και αν το κατανοήσουμε αυτό, πιστεύω ότι θα καταλάβουμε το πόσο λανθασμένο και μάταιο είναι να αποδίδουμε στον άλλο τα μύρια όσα, όταν φύγει από κοντά μας ή φύγουμε εμείς από αυτόν. Και είναι σύνηθες μετά από αυτή την αποκοπή να παρατηρούμε ότι μας πηγαίνουν καλά τα πράγματα και στους δύο.
Φυσικά, δεν λέω ότι θα πρέπει να αφηνόμαστε στις δυνάμεις αυτές. Λέω απλά ότι θα πρέπει να τις λαμβάνουμε υπόψη. Το νήμα είπαμε ότι δεν είναι απαραίτητο να κοπεί μέσα σε μια ζωή. Πρέπει να είμαστε σε θέση, όμως, να διαπιστώσουμε τη στιγμή εκείνη στην οποία πιθανόν να αρχίσει να δημιουργείται η κόπωση του συστήματος που λέγαμε παραπάνω και να έχουμε τη σίγουρη ελπίδα πως ό,τι κι αν γίνει, ακόμα και αν σπάσει αυτό το νήμα, θα είναι προς όφελος και των δύο.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

10 responses »

  1. Ο/Η isisveiled λέει:

    δε σου ξαναδανείζω βιβλίο!

  2. Ο/Η profusion λέει:

    Γιατί καλέ;; 😦

  3. Ο/Η Light of Universe λέει:

    Μήπως έχεις επηρεαστεί απο τα γραπτά της Dion Fortune?

  4. Ο/Η profusion λέει:

    Χεχεχε, φαίνεται ε;

  5. Ο/Η Light of Universe λέει:

    Για κάποιον που έχει ασχοληθεί με τον εσωτερισμό μπορεί να το διακρίνει εύκολα!
    Σε ενδιαφέρει ο εσωτερισμός;

  6. Ο/Η profusion λέει:

    Ναι, είναι προφανές ότι με ενδιαφέρει.

  7. Ο/Η GordonGR λέει:

    Ὡραῖο τὸ κείμενο, καὶ σὲ γενικὲς γραμμὲς ἀληθές. Ἔχω ὅμως κάποιες ἀντιρρήσεις. Νομίζω ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε κάτι παραπάνω ἀπὸ ἁπλὰ ὑποκείμενα ποὺ περιμένουν νὰ ἐνεργήσουν ἐπάνω τους οἱ δυνάμεις τῆς φύσεως. Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὶς ἄλλες μορφὲς ζωῆς, ἐμεῖς ἔχουμε αἰσθήματα, καὶ νιώθω πὼς αὐτὰ μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ παρεκκλίνουμε ἀπὸ τὸν φυσικὸ κύκλο (γέννησις, ἀκμή, παρακμή, θάνατος-ἀναγγένησις, ποὺ παρεμπιπτόντως περιγράφεται ἐξαιρετικὰ ἀπὸ τὴν ἡμιτονοειδῆ καμπύλη), καὶ νὰ ζητᾶμε ἀκόμη καὶ τὴν νεκρανάστασι καταστάσεων ποὺ εἴτε πέθαναν φυσικά, εἴτε φονεύθηκαν (ἐκ δόλου ἢ μή).

    Τί θέλω νὰ πῶ; Ναί, κάποιες φορὲς τὸ σχοινὶ πρέπει νὰ κόβεται, καὶ ἀκόμη κι ἂν νιώθουμε πὼς πονᾶμε ἀδικαιολόγητα / προκαλοῦμε δικαιολογημένα πόνο, ὅταν ἀποστασιοποιηθοῦμε ἀπὸ τὸ συμβὰν κατανοοῦμε ὅτι ἴσως καὶ νὰ ὑπέστημεν δικαιολογημένο πόνο / προκαλέσαμε ἀδικαιολόγητο πόνο (ἀντίστοιχα). Σίγουρα πάντως κάτι μάθαμε ἢ διδάξαμε (ὄχι κατ’ ἀνάγκη ἀντίστοιχα). (Ὅτ)αν ὅμως δοῦμε πὼς ὅ,τι ἀλλαγὴ ἦταν νὰ ἐπέλθῃ ἐπῆλθε, καὶ ὅτι ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ ξαναδέσουμε τὶς ἄκρες τοῦ σχοινιοῦ καὶ νὰ ἐπανασυνδεθοῦμε ἐπὶ νέας βάσεως, δὲν εἶναι κρῖμα νὰ φοβόμαστε νὰ τὸ κάνουμε; Δὲν εἶναι ἀρετὴ τὸ θάρρος τῆς παραδοχῆς τῆς ὑπερβολικῆς ἀντιδράσεως, δεδομένου ὅτι ἡ διεργασία ποὺ περιέγραψες παραπάνω γίνεται ἐν θερμῷ καὶ ἐξαιτίας τῆς πιέσεως ποὺ προκαλεῖ ἡ πάλη ἑλκτικῶν καὶ ἀπωθητικῶν δυνάμεων;

    Ὑπάρχει μιὰ φράσι, ὅτι τὸ ποτάμι δὲν γυρίζει πίσω. Δὲν τὴν πιστεύω. Τὸ ποτάμι κάνει αὐτὸ ποὺ τοῦ ποῦμε ἐμεῖς, ἰδίως σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Ἄλλωστε, κατ’ ἐμέ, ἡ ἀγάπη εἶναι ἕνα εἶδος ἐνέργειας, καὶ ὑπάγεται κι αὐτὴ στὴν ἀρχὴ διατηρήσεως τῆς ἐνέργειας: Δὲν χάνεται ποτέ, πάντα εἶναι ἐδῶ.

    Παλιότερα εἶχα διαβάσει τὴ «δύναμι τοῦ ἀντίο». Ἴσως ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ γραφθῇ ἡ «δύναμι τῆς ἐπανασύνδεσης»…

  8. Ο/Η profusion λέει:

    Πως μπορεί κανείς να σου αρνηθεί, Gordon μου; Θα γράψω κι ένα κείμενο για την επανασύνδεση… 😉

  9. Ο/Η isisveiled λέει:

    Γιατί βιάζεσαι να μοιραστείς κάτι που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί ουτε μέσα σου.. 😉

  10. Ο/Η GordonGR λέει:

    Τώρα εἶδα αὐτὴ τὴν ἀπάντησι. Isisveiled μου, ἔχεις δίκιο, ὅτι αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν πιέζονται. Ὅλα στὴν ὥρα τους, λοιπόν… Ἄλλωστε, αὐτὸ ποὺ ἔχω μάθει εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ φεύγουμε (τουλάχιστον μόνιμα) ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ξέρουμε ὅτι εἶναι ἡ καρδιά μας, ἀκόμη κι ἂν μᾶς διώχνουν. Ἀντιθέτως, πρέπιε νὰ ὑπενθυμίζουμε τὴν παρουσία μας, ἀρκεῖ νὰ τὸ κάνουμε διακριτικά, χωρὶς νὰ προκαλοῦμε ἐπιπλὲον πίεσι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s