angel_tall.jpg

Παντού όπου κοιτάξουμε γύρω μας βλέπουμε τους πάντες και τα πάντα να ασχολούνται με τον «κακό» της υπόθεσης και μια ολόκληρη φιλολογία να αναπτύσσεται, η οποία προσπαθεί να ερμηνεύσει την κακία και όλα τα αδερφάκια της. Η προσπάθεια αυτή μοιραία οδηγεί σε εξύμνηση της κακίας και των λοιπών χαμηλών ενστίκτων και σχεδόν αναγκαστικά όλοι μας μπαίνουμε στο μονοπάτι αυτό.
Ας πάρουμε μια κινηματογραφική ταινία, για παράδειγμα, όπου σχεδόν ολόκληρη είναι δομημένη επάνω στον κακό της υπόθεσης, ο οποίος ταυτόχρονα είναι και ο περισσότερο γοητευτικός και μυστηριώδης χαρακτήρας, με τον οποίο όλοι ασχολούνται.
Ο καλός χαρακτήρας από την άλλη συνήθως είναι από αδιάφορος έως μαλακοπίτουρας και εντελώς ρηχός σεναριακά. Αυτά βέβαια δεν ισχύουν μόνο στο σινεμά αλλά και στη λογοτεχνία, στην τέχνη γενικότερα και στην ίδια τη ζωή. Ο καλός της υπόθεσης πιστεύουμε ότι δεν χρειάζεται ανάλυση. Είναι καλός, πάει και τελείωσε. Ο κακός από την άλλη χρειάζεται ερμηνεία. Γιατί είναι κακός, με ποιόν τρόπο γίνεται κακός, τι τον οδήγησε στο να γίνει κακός, γιατί μας ασκεί τόσο μεγάλη γοητεία,  είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που θα μας απασχολήσουν σε μια τέτοια περίπτωση. Και αν τύχει από τις εξελίξεις ο κακός να γίνει καλός, παρατηρούμε ότι σταματάει μερικές φορές να ασκείται η ίδια γοητεία επάνω μας. Στο σινεμά ειδικά, έχω παρατηρήσει σε αρκετά σημεία αυτή η μεταμόρφωση να συνοδεύεται από τη μετατροπή του μέχρι πρότινος κακού ήρωα σε κάτι που είναι ανάμεσα σε σκικ και σπασικλάκι. Λες και όλοι οι κακοί είναι έτσι.
Ε λοιπόν εμένα όλα αυτά καθόλου δεν μου αρέσουν. Όπως δεν μου αρέσει καθόλου η ανάπτυξη μιας ολόκληρης φιλολογίας του κακού και η τόσο μεγάλη ενασχόληση όλων μας με αυτό. Δεν ισχυρίζομαι πως το ζήτημα του κακού δεν είναι σημαντικό. Έχει απασχολήσει άλλωστε τόσες επιστήμες, θρησκείες, φιλοσοφίες και πέρα από όλα αυτά, το συναντάμε συχνά στην καθημερινή πράξη, οπότε είναι λογικό να μας απασχολεί και να προβάλεται. Από ΄κει και πέρα, όμως, πιστεύω ότι τώρα όσο ποτέ άλλοτε είναι επιτακτική η ανάγκη να στρέψουμε τη σκέψη και τα ενδιαφέροντά μας προς το καλό. Γιατί να παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον η θεωρούμενη ως δαιδαλώδης προσωπικότητα ενός κακού ατόμου, από εκείνη του καλού, ο οποίος γνωρίζοντας ότι μόνο καλό δεν πρόκειται να συναντήσει, επιμένει να πιστεύει σε ανώτερες αξίες και ιδανικά, παρά το γεγονός ότι γύρω μας κυριαρχεί ένα κακό τόσο απρόσωπο; Θα του ήταν ίσως πιο ταιριαστό να γίνει όπως η πλειοψηφία αλλά εκείνος αντιστέκεται και δεν απαντά στο κακό με κακό, όπως συνηθίζουμε να κάνουμε οι άνθρωποι.
Φυσικά, γνωρίζω καλά ότι οι έννοιες του καλού και του κακού είναι απολύτως σχετικές αλλά πιστεύω να καταλαβαίνετε με ποιά σημασία τις χρησιμοποιώ εδώ, προκειμένου να γίνει αντιληπτό αυτό που λέω.
Έχουμε όμως όλοι μας συνηθίσει να θεωρούμε τον καλό ως ανόητο, μαλάκα, ρομαντικό, αιθεροβάμονα και χίλια δυο άλλα και ποτέ δεν προσπαθήσαμε να μπούμε στην ψυχοσύνθεσή του με τον ίδιο ζήλο που μπαίνουμε σε εκείνη του κακού. Εάν το κάνουμε, θα διαπιστώσουμε ότι είναι εξίσου σύνθετη ίσως και ακόμη περισσότερο.

Advertisements

About profusion

a man of respect, a man of honour.

6 responses »

  1. Ο/Η deodonus λέει:

    Ίσως το κακό μας γοητεύει, γιατί είναι απαγορευμένο. Γιατί όλοι θα θέλαμε να κάνουμε κακά πράγματα, αλλά δεν μπορούμε, γιατί είτε θα στιγματιστούμε (πράγμα που θα οδηγήσει σε κοινωνική απομόνωση), είτε γιατί έχουμε ηθικούς φραγμούς, είτε γιατί θα βλάψουμε τον εαυτό μας.

  2. Ο/Η GordonGR λέει:

    Συμφωνῶ ἀπόλυτα μὲ τὸ σχόλιό σου. Ἀξίζει νὰ ἀναφερθῇῖ ὅτι πολλὰ καλὰ ἄτομα ἀρχικὰ ἦταν ἀδιάφορα, εἶχαν πεῖ καὶ τὶς κακίες τους, ἴσως κάποιες φορὲς φέρθηκαν ἄσχημα χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν, ἴσως νὰ ὑπέστησαν κι αὐτὰ κάποιες ἀδικίας. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ μετρᾷ εἶναι ἡ ἐπιλογὴ ποὺ ἔκαναν τελικά. Ἴσως ἡ ἀπάντησις τελικὰ εἶναι νὰ ἀγαπᾶμε τὰ ἄλλα ἄτομα καὶ νὰ περιμένουμε νὰ μᾶς ἀγαπήσουν κι αὐτά. Πάντως, δὲν εἶναι παράλογο νὰ κρατᾶμε καὶ κάποιες ἄμυνες, σὲ ἄτομα ποὺ συνειδητὰ μᾶς πλήγωσαν, ἀρκεῖ νὰ μὴν περνᾶμε στὸ ἄλλο ἄκρο, νὰ μὴν σκυλιάζουμε καὶ νὰ μὴν γινόμαστε κακοὶ/ὲς μ’ αὐτά.

  3. Ο/Η Equilibrium λέει:

    (Μου αρέσει που έχεις μια ροή, μια σχετικότητα, και μια συνέχεια από ποστ σε πόστ.)

    «Ο καλός της υπόθεσης πιστεύουμε ότι δεν χρειάζεται ανάλυση. »

    Κάποιοι φιλόσοφοι θεωρούν ότι εκ φύσεως ο ανθρώπος είναι κακός.
    Μήπως για αυτό δίνουμε εκτενέστερη προσοχή στο κακό? Επειδή το καλό είναι δύσκολο να αποδομηθεί, να προσεγγισθεί, να αναλυθεί; Κι όχι επειδή είναι βαρετό;

  4. Ο/Η bi bi my darling λέει:

    Και να μη μας ενδιαφέρει πάντως ο ‘κακός’ της υπόθεσης, χωρίς αυτόν ο ‘καλός’ δεν είναι τίποτα. Απλά είναι.

  5. Ο/Η profusion λέει:

    Deodone, συμφωνώ ότι το απαγορευμένο της υπόθεσης ασκεί μια γοητεία. Η απορία μου είναι γιατί αυτή η γοητεία να συνδιάζεται με το κακό και όχι με το καλό.
    Gordon ναι, η καλοσύνη είναι μια μεγάλη δύναμη αλλά κατά πόσο την εφαρμόζουμε;
    Equilibrium, εμείς μπορεί να το βρίσκουμε δύσκολο στην ερμηνεία το καλό, οι φιλόσοφοι όμως; 😉
    Bibi μου, γιατί το λες αυτό;

  6. Ο/Η Sandy Cheeks λέει:

    Ο κακός είναι sexy.
    Ο καλός δεν είναι.
    Δε μπορώ να πάω κόντρα στη φύση, πως να το κάνω?

    Με κουράζουν και με υποψιάζουν αυτοί που μιλάνε για τις καλωσύνες αλλήλων. Το καλό δεν υπάρχει για να φιλολογείται και πολύ σωστά δεν ωφελείται από αυτό.

    Τέλος για μένα όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s