normal_sadness.jpg

Η παράσταση δεν είχε ξεκινήσει ακόμα και ο Αλέξανδρος εξηγούσε τα πάντα στον Αντώνη. Τη διάταξη της ορχήστρας, την ιστορία της όπερας και χίλια δυο άλλα που ο Αντώνης δεν άκουγε αλλά κουνούσε το κεφάλι. Ο νους του έτρεξε ένα χρόνο πίσω, στην πρώτη τους γνωριμία, τότε που ο Αντώνης δεν είχε καμία ελπίδα πως ο Αλέξανδρος θα τον πρόσεχε, όμως εκείνος είχε ζητήσει το τηλέφωνό του και πριν περάσει μια βδομάδα, ήταν μαζί.
Όλα καλά, όλα ωραία, περίπου όπως είναι στην αρχή στα παραμύθια, όμως στη συνέχεια άρχισαν να μαζεύονται τα σύννεφα. Ο Αλέξανδρος, με το διακριτικό του τρόπο στην αρχή και με τον απόλυτο αργότερα, είχε κατορθώσει να κάνει τον Αντώνη να αλλάξει προτιμήσεις. Με το ζόρι τον έβαζε να ακούει κλασσική μουσική, τον έπαιρνε μαζί σε όπερες, σε θέατρα και σε άλλες δραστηριότητες που ποτέ δεν άρεσαν στον Αντώνη αλλά δεν διαμαρτυρόταν για να μη τον χάσει. Ο Αλέξανδρος, μαθημένος σε μια διαφορετική ζωή, ήθελε να κάνει και τον Αντώνη να συνηθίσει σε αυτή και ενώ δεν ανεχόταν από εκείνον να μην υποχωρεί στις επιθυμίες του, ο ίδιος ποτέ δεν θέλησε να κάνει κάτι που θα ευχαριστούσε και τον Αντώνη.
Σιγά σιγά τον ξέκοψε από τις παρέες του και από τα μέρη που σύχναζε και ο Αντώνης διαμαρτυρήθηκε λίγο στην αρχή και μετά υπέκυπτε στο θέλημα του εραστή του. Και τώρα καθόταν στη Λυρική, περιμένοντας να αρχίσει άλλη μια παράσταση αλλά μια δυσφορία άρχισε να βράζει μέσα του, στη φωτιά της απορίας που τον έκαιγε : «¨Τελικά με θέλει για αυτό που είμαι ή για εκείνο που θα ήθελε να γίνω;» Ο Αντώνης άρχισε να συνειδητοποιεί πως ο Αλέξανδρος τον ήθελε μόνο και μόνο επειδή ήταν καλός και υπάκουος μαθητής, προσδοκώντας να τον κάνει να γίνει αυτό που πάντα ονειρευόταν να έχει δίπλα του. Ένα τζίνι, φυλακισμένο σε μπουκάλι, που το έβγαζε μόνο όταν έπρεπε να εκπληρωθεί κάποια επιθυμία του, όχι από εκείνα τα χαριτωμένα τζίνι των κινουμένων σχεδίων, όμως, αλλά από τα άλλα, τα δυστυχισμένα, τα καταραμένα να είναι δεμένα αιώνια με τον κύριό τους και τις επιθυμίες του.
Ο Αλέξανδρος είχε από καιρό ξεπεράσει τις τρεις επιθυμίες που επιτρέπεται να εκπληρωθούν. Ο Αντώνης θέλησε να σηκωθεί να φύγει, να τον παρατήσει μόνο στη Λυρική, μόνο και στη ζωή. Αλλά, σκέφτηκε. Που να πάει; Επί ένα χρόνο είχε μάθει να μην ασχολείται με τίποτα εκείνος, τα έπαιρνε όλα επάνω του ο Αλέξανδρος κι αυτός δεν αγχωνόταν για τίποτα. Η ζωή του είχε προγραμματισμό, είχε τάξη, είχε σταθερότητα. Γιατί να τα χάσει όλα αυτά; Ήταν, άραγε, ικανός μόνος του να τα βγάλει πέρα, πλέον;
Κάθισε αναπαυτικά στο κάθισμά του, είδε την όπερα και προσποιήθηκε ότι του άρεσε. Έμεινε όρθιος, μάλιστα και χειροκρότησε περισσότερο από όλους….

3 responses »

  1. Ο/Η deodonus λέει:

    «Με θέλεις για αυτό που είμαι, για αυτό που ήμουν, για αυτό που νομίζεις ότι είμαι ή για αυτό που θα’θελες να ήμουν;»

    Το’χω ξεστωμίσει και εγώ αυτό σε μία σχέση μου. Πρέπει να μένεις ο εαυτός σου, όσο και εάν κινδυνεύεις να χάσεις τον άλλον. Γιατί έτσι, όταν θα είσαι μαζί του, θα είσαι πραγματικά μαζί του, σε όλη σου την ολότητα.

  2. Ο/Η gayprofusion λέει:

    Και όμως, deodonus,η Ανάγκη είναι μια ισχυρή δύναμη, στην οποία ακόμα και οι Θεοί πείθονται…

  3. Ο/Η deodonus λέει:

    Καταλαβαίνω αυτό που λές. Δυσκολεύομαι να απαντήσω (ειδικά στην κατάσταση που βρίσκομαι: μόνος σε ένα άδειο και κρύο σπίτι…). Ίσως η λύση είναι κάπου στην μέση…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s