Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους, με υγεία, ευτυχία και παν το καταθύμιον. Σήμερα που – επιτέλους – δεν είμαι κουρασμένος και έχω καλή διάθεση, ξύπνησα με απορίες υπαρξιακές και θέλω να σας την κάνω την ερώτηση μπας κι εσείς ξέρετε την απάντηση γιατί εγώ είμαι από χωριό και δεν τα κατέχουμε εμείς εδώ αυτά τα πράγματα. Λοιπόν, τη βλέπετε αυτή τη χλεμπονιάρα; Αυτή καλέ που είναι λες  και της έριξαν ένα κουβά οξυζενέ σε μαλλί και φρύδι λέω, τη Τζούλια καλέ. Αυτή τη διάδοχο της Μαρίας Κάλλας καλέ που αγόραζε βρακιά από πανέρι όξω από την εκκλησιά που ‘χε πάει τότε να βάλει ένα κερί κι αυτή που τη γλίτωσε από εκείνο το φοβερό και τρομερό τροχαίο που ‘χε τότε που οδηγούσε χωρίς δίπλωμα στην Αττική Οδό ντε. Καταλάβατε τώρα ποιά λέω; Ε, αυτή.
Θα ήθελα, λοιπόν, να με διαφωτίζατε πάνω στο εξής: τι ακριβώς προσφέρει τούτη ‘δω στον κόσμο, στην κοινωνία, στη ζωή, τι προσφέρει γενικώς ρε παιδί μου, ποιά είναι η αξία της; Ας το συζητήσουμε λίγο…

Απλή μαγεία…

Δεν θα ‘σαι μονος σου ποτε

Παντα εκει θα βρισκομαι

Κι ας μη μπορεσεις να με δεις

Κλεισε τα ματια να αιστανθεις

Πως ειμαι παντα γυρω σου σαν ηλιου φως

Δεν εισαι μονος ουτε αβοηθητος

Υπαρχω κι ειμαι παντα οπου αγαπας

Σε οποιο μερος, οπου κλαις κι οπου γελας

Στα χερια μου σε κλεινω, απ’ τη ζεστη μου σου δινω

Να σε βλεπω να γελας….πάντα….πάντα….πάντα

Καταρχήν να ξεκινήσουμε με το μαγαζί. Πρόκειται, πιθανώς, για τον καλύτερο χώρο στην Αθήνα, όπου πραγματικά δεν σου βγαίνει η πίστη ανάποδα, είτε είσαι όρθιος είτε σε τραπέζι. Ο καπνός δεν ενοχλεί καθόλου, ο ήχος είναι μια χαρά και το σέρβις πολύ καλό. Η οπτική από όλα τα σημεία είναι άψογη και κανείς δεν ενοχλεί κανέναν.
Ο Σαμπάνης, η Μαριώ πάρα πολύ καλοί, το ίδιο και οι Μπλε, για τους οποίους (για έναν από αυτούς) έχω μια ένσταση: δεν μου άρεσε καθόλου το γεγονός ότι ο κιθαρίστας, δύο φορές, πήρε από τα μπροστινά τραπέζια ένα μπουκάλι ουίσκι τη μία και ένα ποτήρι την άλλη και τα ήπιε. Οκέι, το καταλαβαίνω ότι δεν βρισκόταν στη γη εκείνη την ώρα αλλά χτύπησε πολύ άσχημα αυτή η κίνηση. Η Τζώρτζια, αναμφισβήτητα φωνάρα, δυστυχώς πρέπει να μάθει να ντύνεται λίγο καλύτερα. Θα την προτιμούσα να ήταν ντυμένη γκοθ, μεταλλού, οτιδήποτε, αλλά όχι έτσι όπως ήταν. Ωστόσο ήταν φοβερή.
Για την Άννα Βίσση, τι να πει κανείς; Με αυτή της τη φετινή εμφάνιση αποδεικνύει ξανά (χωρίς πλέον να το έχει ανάγκη), ότι είναι αυτό που έχει καταντήσει τετριμμένο να λέει κανείς: η απόλυτη ελληνίδα show-woman, η απόλυτη ελληνίδα σταρ. Μακριά από συνταγές του παρελθόντος, παρουσιάζει ένα σόου πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, επενδεδυμένο με σκετς, γιγαντοθόνες, λαμπερά κοστούμια, χορευτές και χορεύτριες και – κυρίως – γεμάτο τραγούδια για τα οποία τη λατρέψαμε. Πραγματικά είναι δύσκολο να βρεις ποιό από τα εκατοντάδες τραγούδια της δεν λέει αλλά διαπιστώνεις αμέσως πως όλα επιλέχθηκαν με διαφορετικά κριτήρια από ότι συνήθως: είναι τραγούδια τα οποία απογείωσαν την Άννα Βίσση, από όλη τη διάρκεια της 30χρονης καριέρας της. Ενδεικτικά αναφέρω: πράγματα, κι έχω τόσα να θυμάμαι, μαύρα γυαλιά, αντίδοτο, δώδεκα, ότι μου ζητήσεις, ψεύτικα, λόγια και σιωπές, σεντόνια, έρωτα ή πόλεμο, εκεί, δεν θέλω να ξέρεις, γκάζι, έμπνευση…πόσα να θυμηθεί κανείς;
Το σίγουρο είναι πως κανείς δεν θα μείνει παραπονούμενος. Εγώ τουλάχιστον, παρά το ότι είμαι δηλωμένος οπαδός, δεν έχω δει σε κανένα άλλο σχήμα ποτέ ανθρώπους που διαφέρουν εντελώς ηλικιακά μεταξύ τους, από 15 χρονα έως 65ρηδες να είναι όλοι επάνω στα τραπέζια. Η Άννα το έχει αυτό. Σημειωτέον, μην περιμένετε να δείτε εντελώς μπουζουκοκατάσταση. Το πρόγραμμα είναι περισσότερο ροκ και λαϊκό. Λουλούδια υπάρχουν, όχι όμως χοροί στην πίστα και τα ντιριντάχτα που ο κόσμος μοιάζει πλέον να βαρέθηκε…

Όλα πια έχουν πάνω τους ημερομηνία λήξης. Κάθε φορά που αγοράζουμε κάτι, το ελέγχουμε και αν από λάθος ή από τον πολύ καιρό μας “έληξε”, το πετάμε και τρέχουμε να το αντικαταστήσουμε με άλλο φρέσκο. Γιατί το “ληγμένο” μπορεί να μας πειράξει, να κάνει κακό στην υγεία μας.
Έτσι γίνεται και με τις ανθρώπινες σχέσεις. Το ξέρουμε πως κάποια στιγμή θα λήξουν και για αυτό τρέχουμε, συνήθως άκαιρα, να τις αλλάξουμε, να μη μείνουμε χωρίς “εφόδια”, να μην ξεμείνουμε…
Κάποιες άλλες φορές η σχέση μας η ίδια φροντίζει να μας ενημερώσει πως λήγει σύντομα, να μην το ξεχάσουμε. Όχι ότι τη νοιάζει μη μας πειράξει, ίσα ίσα. Μάλλον θέλει να επιστραφεί το συντομότερο δυνατό.
Κάποιοι από εμάς, όμως, ακόμα και όταν ένα προϊόν έχει λήξει, δεν το πετάμε. Μπορεί να μην το καταναλώνουμε αλλά δεν το ρίχνουμε στα σκουπίδια. Ίσως έχει πολύ ωραίο κουτί ή εξώφυλλο, ίσως απλά μας άρεσε η γεύση του όταν ήταν ληγμένο. Πάντως δεν το πετάμε.

Τα σπίτια μας είναι γεμάτα φαντάσματα που κρύβονται στις σκιές. Δεν τα βλέπουμε ποτέ, τα ακούμε όμως και τα νιώθουμε. Μας τρομάζουν γιατί μας δείχνουν κάτι οράματα που δεν μπορούμε να αντέξουμε. Έρχονται τις νύχτες, λίγο πριν κοιμηθούμε και μας δείχνουν όλα όσα δεν θέλαμε να δούμε ποτέ.
Μερικοί τα κουβαλάμε πάνω μας όπου πηγαίνουμε κι εκεί που είμαστε έτοιμοι να χορέψουμε, να διασκεδάσουμε, εμφανίζονται αυτά και η διάθεσή μας εξαφανίζεται. Γιατί, αιθερικά καθώς είναι, μας δείχνουν σκηνές που θέλαμε να ξεχάσουμε και μας θυμίζουν εκείνα που κάποτε είχαμε παραδώσει στη λησμονιά. Αυτά είναι τα φαντάσματα του παρελθόντος. Δεν ουρλιάζουν, δεν αναστενάζουν όπως όλα τα φαντάσματα αλλά σέρνουν πίσω τους αλυσίδες που κάθε κρίκος τους είναι και μια ανάμνηση…

Κόβονται μόλις γεννηθούμε αλλά καμιά φορά ουσιαστικά δεν κόβονται ποτέ. Μένουν εκεί, αόρατοι, για να μας θυμίζουν πως πάντα με κάτι θα μένουμε δεμένοι και δεν θα μπορούμε να ξεφύγουμε. Είναι λες και μας λείπει από τότε που γεννηθήκαμε και μας τον έκοψαν και ολόκληρη τη ζωή μας πασχίζουμε να τον φτιάξουμε ξανά. Σαν να μη θέλουμε να μένουμε αποκομμένοι, ανεξάρτητοι, ελεύθεροι αλλά πάντοτε ζητάμε να γίνουμε μωρά ξανά, να είμαστε ενωμένοι διαμέσου του ομφάλιου λώρου με τον οποιονδήποτε: μητέρα, πατέρα, φίλους, γκόμενους, γκόμενες, σπίτι, δουλειά, παρελθόν…
Αλλά κάποια στιγμή στη ζωή μας όλοι μας θα κληθούμε να παίξουμε το ρόλο της μαμής. Θα έρθει η ώρα που, νιώθωντας την ίδια οδύνη αποχωρισμού που νιώθει το βρέφος, θα πάρουμε μόνοι μας το αόρατο ψαλίδι στο χέρι μας και θα κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που δεν θα φαίνεται. Για κάποιο διάστημα λύπη θα μας κυριεύει γιατί όπως το μωρό θα βγούμε από ένα ασφαλές περιβάλλον έξω, στο άγνωστο, σε ένα κρύο και αφιλόξενο περιβάλλον.
Όμως θα είναι μια εμπειρία γέννησης…

Και ένιωσε ένα κύμα αγάπης να τον διαπερνά, να διατρέχει τις φλέβες του σαν το αίμα της καρδιάς του, να τον ζεσταίνει, να τον ζωογονεί αλλά και να τον κάνει κομμάτια. Ένιωσε πως από αγάπη φτιάχτηκε κι αυτός και όλα γύρω του, ένιωσε πως όλα βρίσκονταν μέσα σε αυτόν κι αυτός ήταν μέρος των πάντων. Σχεδόν χάθηκε η ταυτότητά του, σχεδόν εκμηδενίστηκε.
Όχι, δεν είχε στόχο το κύμα αγάπης που τον διαπέρασε. Όχι, δεν κατέληγε σε κάποιο πρόσωπο, ερχόταν σαν ένας τεράστιος κοσμικός παλμός, γεννούσε και κατέστρεφε και έφευγε μετά για να φτιάξει νέους κόσμους αγάπης. Όχι δεν ήταν αυτός που είχε πλέον σημασία, τα πάντα και τίποτα ήταν πιο σημαντικά. Δεν είχε όνομα, δεν είχε ταυτότητα, ήταν Άπειρος.