Κάποιες φορές – παράξενο το γιατί – περνάμε χρόνια της ζωής μας με την ελπίδα και το όνειρο να χτίσουμε.
Μόλις το καταφέρουμε, σταματάμε λίγο, καμαρώνουμε το έργο μας, το χαιρόμαστε, το απολαμβάνουμε και μετά δίνουμε μία, σαν φοβερός αέρας και το γκρεμίζουμε.
Άλλες πάλι φορές χτίζουμε μόνο και μόνο για να έχουμε τη χαρά της κατεδάφισης. Δεν είναι, δηλαδή, η χαρά του να φτιάξουμε κάτι αλλά η ηδονή του να το χαλάσουμε που μας ωθεί στη δημιουργία.
Είναι παράξενο το γένος μας…
1 σχόλιο
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
Ολοκληρο ‘ζεν’ εχει φτιαχτει πανω σε αυτο. Αλλιως θα υπερβαριομασταν..