Περνώντας τυχαία από διάφορες περιοχές της Αθήνας σηκώνουμε τα μάτια και κοιτάζουμε κάποια μπαλκόνια. Όχι γιατί μας κάνει εντύπωση η εγκατάλειψή τους, η βρώμα τους ή αντίθετα το πόσο περιποιημένα είναι. Σηκώνουμε τα μάτια και τα κοιτάζουμε γιατί κάποτε καθόμασταν σε εκείνα τα μπαλκόνια και πίναμε καφέ μαζί με εκείνον που κατοικούσε εκεί. Είναι τα μπαλκόνια των πρώην σχέσεων, εκεί που αγκαλιασμένοι κοιτούσαμε τον κόσμο, κάναμε όνειρα, χασμουρηθήκαμε στη θέα του ξημερώματος, βγήκαμε έξω οργισμένοι να πάρουμε αέρα για να μη συνεχίσουμε τον καβγά.
Περνάμε τυχαία κάτω από εκείνα τα μπαλκόνια κι ένα σωρό αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό μας, καλές και κακές. Δεν μπορούμε να αντισταθούμε στην περιέργεια τι να κάνει η πρώην σχέση μας, άραγε έχει βρει κάποιον άλλο να πίνει καφέ μαζί, να κοιμάται αγκαλιά, να τον περιμένει σε εκείνο το μπαλκόνι να γυρίσει; Δεν είναι μελαγχολικές σκέψεις αυτές, είναι απλά νοσταλγικές.
Είναι και κάποια άλλα μπαλκόνια που ούτε που θέλουμε να τα κοιτάξουμε γιατί περάσαμε εκεί τόσο βρώμικα όσο απεριποίητα είναι τα ίδια, άσχετα του ποιός έφταιγε, για αυτό και σκύβουμε το βλέμα στο πεζοδρόμιο και τα διασχίζουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται, τόσο γρήγορα ίσως όσο γρήγορα τελείωσε και η σχέση εκείνη.
Είναι μερικά μπαλκόνια που τα θυμόμαστε αμυδρά γιατί δεν τα είδαμε ποτέ πρωί. Νύχτα τα επισκεφτήκαμε και για μια μόνο φορά, απλά για να εκτονώσουμε την ανάγκη μας για σεξ.
Και καθώς γυρίζουμε σπίτι βλέπουμε κάποιον άλλο να είναι σε ένα άλλο μπαλκόνι, να σηκώνεται και να μας χαιρετάει μόλις μας δει, διακόπτοντας το πότισμα της γλάστρας που εμείς αγοράσαμε για το δικό του μπαλκόνι. Μπαίνουμε στο σπίτι, φοράμε πρόχειρα ρούχα και παντόφλες και καθόμαστε κουρασμένοι στο μπαλκόνι. Μας σερβίρει τον καφέ και καθόμαστε και οι δύο να κοιτάζουμε τα απέναντι μπαλκόνια…
7 σχόλια
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
Κάτω απ’ το Σπίτι
Χθες περπατώντας σε μια συνοικία
απόκεντρη, πέρασα κάτω από το σπίτι
που έμπαινα σαν ήμουν νέος πολύ.
Εκεί το σώμα μου είχε λάβει ο Έρως
με την εξαίσια του ισχύν.
Και χθες
σαν πέρασ’ απ’ τον δρόμο τον παληό,
αμέσως ωραΐσθηκαν απ’ την γοητεία του έρωτος
τα μαγαζιά, τα πεζοδρόμια, η πέτρες,
και τοίχοι, και μπαλκόνια, και παράθυρα·
τίποτε άσχημο δεν έμεινεν εκεί.
Και καθώς στέκομουν, κ’ εκύτταζα την πόρτα,
και στέκομουν, κ’ εβράδυνα κάτω απ’ το σπίτι,
η υπόστασίς μου όλη απέδιδε
την φυλαχθείσα ηδονική συγκίνησι.
Κ.Π. Καβάφης
Κι όμως, τελικά “τίποτε άσχημο δεν έμεινεν εκεί” .
Ena apo ta omorfotera post pou exo diavasei
Θα συμφωνήσω. Εϊναι ένα από τα ωραιότερα κείμενα που έχω διαβάσει στην ζωή μου. Συγκινήθηκα τόσο, που ούτε κι εγώ το περίμενα.
σας ευχαριστω ολους για τα καλα σας σχολια
Από τα ωραιότερα ποστ που έχω διαβάσει.
Να σαι καλά!
Ναι έχεις δίκιο, ουκ ολίγες φορές δεν πέρασα απο περιοχές που κοίταξα τις εισόδους των πολυκατοικιών, γιατι μόνο αυτό είχα συγκρατήσει, ή το μπαλκόνι, το παράθυρο που κοίταζε στην κρεββατοκάμαρα κτλ…
Αυτή η πόλη δεν είναι τίποτα άλλο απο ενα συναισθηματικό ναρκοπέδιο.
Κάθε φορά που περνάω από “παλιές” γειτονιές ή μπλακόνια, κάτι με τσιμπάει στην καρδιά, ένας πόνος γλυκός. Όχι τόσο γι’αυτά που έγιναν, αλλά περισσότερο γι’αυτά που θα μπορούσαν, αλλά δεν….