Ξυπνάει

Για πολλά πολλά χρόνια κοιμάται βαθιά κι ονειρεύεται μες στη φωλιά που φτιάχνουν τα όνειρά του. Σαν από έναν αιθερικό ομφάλιο λώρο τρέφεται από εκείνα που τον τρομάζουν, που τον κάνουν να ελπίζει, να εύχεται, να αποστρέφεται. Τα μάτια του είναι αδύναμα κάτω από τα κλειστά τους βλέφαρα και μόνο το άσπρο και το μαύρο ξεχωρίζουν αλλά και αυτό πάλι αμυδρά.

Δεν ξέρει αν κοιμάται ή αν είναι ξύπνιος. Νομίζει πως τα όνειρά του είναι η πραγματική ζωή αλλά αργότερα μαθαίνει πως δεν είναι και λίγο καιρό μετά και πάλι νομίζει πως τα όνειρα είναι ψεύτικα. Ή μήπως δεν είναι; Ή μήπως όλα είναι ψεύτικα; Αναδεύεται με τη σκέψη αυτή. Χασμουριέται. Αν όλα είναι ψεύτικα δεν μπορεί, κάπου θα βρίσκεται η αλήθεια αλλά κάτι μέσα του λέει πως ακόμη και αν τη βρει θα την αφήσει πίσω, γιατί υπάρχουν πράγματα σημαντικότερα από τη γνώση. Αγάπη πιο δυνατή από την Αγάπη, Θέληση ισχυρότερη από τη Θέληση, Δράση πιο συγκεκριμένη από τη Δράση, Ζωή ζωντανότερη από τη Ζωή.

Βλέπει ένα ψυχρό λευκό φως. Καίει η μέση στην αρχή αλλά περνάει ο πόνος. Μετά η φωτιά ανεβαίνει ψηλότερα, καίγεται στήθος, χαμηλά, περνάει ο πόνος, καίγεται η καρδιά, περνάει η καρδιά και ο πόνος στο λαιμό και στο κεφάλι γίνεται ισχυρός. Πονάνε όλα μαζί, καίγονται όλα μαζί και είναι λες κι ολόκληρος έγινε μια δίνη φωτιάς που πονάει αλλά και δεν πονάει. Αλήθειες, ψέματα, πόνοι, χαρές, αγάπες, λύπες, στεναγμοί, ελπίδες, όλα αφήνονται πίσω.

Ξυπνάει.

No Comments Yet

Κανένα σχόλιο ακόμα.

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI