Όταν πριν από αρκετά χρόνια επισκέφτηκα την Κύπρο, ήξερα καλά πως πήγαινα σε ένα κράτος που ήταν διχοτομημένο. Οι σχέσεις των δύο πλευρών τότε ήταν απολύτως ψυχρές, τα (ψευδο)σύνορα κλειστά και το αίσθημα ασφάλειας δεν ήταν στα καλύτερά του. Επισκεφτήκαμε με το γκρουπ ένα σωρό μέρη, ενθουσιαστήκαμε με την παραλία της Αφροδίτης και την πέτρα του Ρωμιού, μας έκανε εντύπωση το αγγλικό σύστημα οδήγησης, απολαύσαμε καφέ στη γραφική Πάφο και συγχρωτιστήκαμε με ένα λαό που τόσο πολύ έμοιαζε και δεν έμοιαζε με τον δικό μας. Την τελευταία ημέρα, έχοντας αγοράσει ένα σωρό αναμνηστικά, έχοντας γυρίσει το νησί σχεδόν ολόκληρο και έχοντας φάει μέχρι σκασμού, οι ξεναγοί μας επεφύλασαν μια δυσάρεστη έκπληξη: για πρώτη φορά μας πήγαν στη Λευκωσία για να δούμε τη διχοτόμηση και τότε τα χαμόγελα σβήστηκαν καθώς κοιτούσαμε μέσα από τα φυλάκια τη νεκρή ζώνη. Μια επιστήθια φίλη μου όμως δεν φάνηκε να είναι συγκινημένη αλλά εκνευρισμένη. “Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν”, είπε. “Κρατούν αυτή την ξενάγηση για την τελευταία ημέρα και λένε τα πράγματα μόνο από τη δική τους πλευρά. Το ίδιο κάνουν σε όλα τα γκρουπ”, συνέχισε και μας θύμισε πως για τους Κύπριους επικρατεί η άποψη ότι είναι ανταγωνιστικοί υπερβολικά, ότι δεν πολυσυμπαθούν τους Έλληνες και πως θυμούνται την Ελλάδα μόνο όταν τους συμφέρει και αυτό όταν είναι να σπουδάσουν, να εργαστούν, να κάνουν καριέρα ή να τους φυλάξουν τα σύνορα ως στρατιώτες. Είχα ακούσει όλες αυτές τις απόψεις και στην Ελλάδα, ίσως να ασπαζόμουν και κάποιες από αυτές αλλά δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου την εικόνα με το νησί, μαύρο, ματωμένο, σταυρωμένο πάνω σε ένα σταυρό με την επιγραφή από τον ύμνο της Μεγάλης Παρασκευής “δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν”…
Ταξιδεύοντας στο νησί πρόσφατα για μια ακόμη φορά, χωρίς γκρουπ και με κάθε άνεση να εξερευνήσω οποιοδήποτε στενό δρομάκι, εννέα χρόνια μεγαλύτερος, διαπίστωσα πως και λίγα μας είχαν δείξει. Και δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ πως θα αντιδρούσα εγώ ως άνθρωπος και οι άλλοι όλοι ως έθνος εάν μου είχαν διχοτομήσει την κεντρική πλατεία του προαστείου στο οποίο ζω. Πως θα διαμορφωνόταν η ψυχοσύνθεσή μου εάν υπήρχε οδόφραγμα στη γωνία Κηφισίας και Αλεξάνδρας και αν έπρεπε να ανέβω στον πύργο των Αθηνών για να δω τα βόρεια προάστεια και το σπίτι μου. Πολύ περισσότερο αν τα μέρη εκείνα, δικά μου από αρχαιοτάτων χρόνων, ποτέ δεν ήταν δικά μου στην πράξη αλλά πάντα τα διαχειρίζονταν άλλοι για μένα. Ποιά ψυχολογία, άραγε, θα είχα;
Βέβαια η ιστορία είναι μπερδεμένοι και οι ίδιοι οι Κύπριοι είναι μπερδεμένοι. Δεν φιλοδοξώ σε αυτό το άρθρο να κάνω μια οποιαδήποτε μελέτη αλλά απλά καταγράφω συναισθήματα και σκέψεις που γεννήθηκαν καθώς φωτογράφιζα το τοπίο που σας παραθέτω. Και η φωτογραφία απεικονίζει την κατάσταση, το τώρα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τι έγινε, ποιός έφταιξε πολύ και ποιός λίγο ή καθόλου. Το μόνο σίγουρο είναι πως το οδόφραγμα παραμένει εκεί και χωρίζει ένα πλουσιότατο νότιο τμήμα από ένα φτωχότατο βόρειο. Χωρίζει τα υπερσύγχρονα κτίρια του νότιου τμήματος από τα ρημαγμένα του βόρειου, μια ισχυρή οικονομία του νότου από μια πλήρη ένδεια του βόρειου. Ενός βόρειου που το μόνο που δείχνει να το νοιάζει είναι να φωταγωγεί τη σημαία του ψευδοκράτους τις νύχτες. Ενός βόρειου πληθυσμού που θεωρεί εξαιρετική πρόοδο το γεγονός ότι πλέον μπορούν να έρχονται στο ελεύθερο τμήμα και να πίνουν καφέ στα Σταρμπακς ή να τρώνε στα Μακ Ντόναλντς και μετά να γυρίζουν πίσω αγοράζοντας είδη πολυτελείας, όπως γάλα, καφέ και μικρά γλυκά…
Θα επανέλθω στο θέμα με περισσότερες εντυπώσεις που σου δίνει απλόχερα τροφή για σκέψη η γη της λεμονιάς και της ελιάς.
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
