Στις μεγαλουπόλεις ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων κρύβεται πίσω από τις γρίλιες των παραθύρων του και κοιτάζει το δρόμο με το φως κλειστό, για να μην τους δει κανείς. Δεν το κάνουν αυτό από περιέργεια αλλά κοιτάζουν όλο εκείνο τον κόσμο που περπατάει στα πεζοδρόμια ανά δυάδες πηγαίνοντας για διασκέδαση, επιστρέφοντας από έναν καφέ ή περίπατο, μιλώντας, γελώντας, να τσακώνονται ή να χαμογελούν ο ένας στον άλλο, να φωνάζουν από χαρά ή από λύπη. Να είναι μαζί.
Όταν βαρεθούν να κοιτάζουν τους άλλους, κλείνουν τις κουρτίνες και γυρνούν στον καναπέ τους. Σκέφτονται πόσο πολύ θα ήθελαν να βρίσκονται κι αυτοί στο δρόμο και να κάνουν τα ίδια πράγματα αντί να ψάχνουν για απαντήσεις, ίσως και κάποιες λύσεις, κοιτάζοντας το ταβάνι τους. Θα μπορούσαν να βγουν κι εκείνοι στο δρόμο, να τρέξουν, να φωνάξουν, να νιώσουν χαρά ή λύπη αλλά δεν το κάνουν. Και θυμούνται πως κάποτε δεν είχαν χρόνο να κοιτάζουν τη ζωή μέσα απ’ τις γρίλιες, δεν προλάβαιναν, γιατί τη ζούσαν. Αλλά τώρα τη ζουν μέσα από τις ζωές των άλλων και δεν συμμετέχουν σε αυτή.
Είναι άνθρωποι που, για διάφορους λόγους, απογοητεύθηκαν και κλείστηκαν σπίτι τους με παρέα τη μοναξιά τους και τις όποιες αναμνήσεις. Άνθρωποι που αποφεύγουν τους ανθρώπους γιατί αντιμετωπίζουν τη γνωριμία μαζί τους ως ένα ακόμη προοίμιο δυστυχίας και πυρετού και είναι τόσο κουρασμένοι που, παρά τις όποιες προσφορές, τις αόριστες ή συγκεκριμένες ελπίδες που απορρέουν από μια γνωριμία, προτιμούν να τη σταματήσουν πριν πληγωθούν ξανά.
Υπάρχει μια προφητεία για αυτούς. Λέγεται πως κάποια στιγμή που δεν θα το περιμένουν, θα ακουστεί ένα χτύπημα στην πόρτα. Δειλό ή αποφασισμένο, ένα χέρι θα χτυπήσει και δεν θα φέρνει μαζί του την τρικυμία και τον πυρετό. Θα τους πάρει από το χέρι και, με τον τρόπο του, είτε απλά παροτρύνοντάς τους είτε σέρνοντάς τους με το ζόρι, θα τους κατεβάσει από τα σκαλιά, θα ανοίξει την πόρτα και θα τους βγάλει και αυτούς στο δρόμο να γελάσουν, να φωνάξουν, να θυμώσουν, να χτυπήσουν, να χαϊδέψουν. Να ζήσουν.
Μέχρι τότε, όποτε περνάτε από έξω από κλειστά παραθυρόφυλλα, σταματήστε λίγο το βήμα σας και κοιτάξτε αόριστα μέσα στις γρίλιες χαμογελώντας. Όλο και κάποιος μπορεί να σας βλέπει. Γίνετε αυτό το χέρι που θα χτυπήσει την πόρτα και θα τραβήξει στο Φως εκείνους που επέλεξαν το σκοτάδι…
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
