I see the Angels…

Είναι παρατηρημένο πως πάντοτε μετά από μια δυσάρεστη κατάσταση που μας προκαλεί θλίψη κάτι γίνεται και όλη η οδύνη φευγει, πολλές φορές χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη αιτία και δίνει τη θέση της σε μια χαρά σχεδόν αδικαιολόγητη. Αυτό οι επιστήμονες το δικαιολογούν χάρη στις ενδορφίνες, κάποιες ειδικές ουσίες που εκκρίνονται στον εγκέφαλο και προκαλούν ηρεμία και χαλάρωση.
Οι επιστήμονες καλά κάνουν τη δουλειά τους και λένε όσα λένε αλλά ελπίζω να βλέπουν κι αυτά που βλέπω εγώ. Και δεν είναι οι ενδορφίνες που βλέπω αλλά οι Άγγελοι. Τι, νομίζετε πως δεν υπάρχουν; Πως είναι απλά ένα όμορφο παραμύθι ρομαντικών ανθρώπων που δεν μπορούν ή δε θέλουν να είναι ρεαλιστές; Απέναντι σε όλους εκείνους που ισχυρίζονται αυτά, χωρίς φυσικά κι εκείνοι να διαθέτουν στοιχεία, έχω να αντιπαραβάλω την εξής ερώτηση: επειδή εσείς δεν μπορείτε να τους δείτε, πάει να πει πως δεν υπάρχουν; Εγώ τους βλέπω άρα για μένα υφίστανται και επειδή κάποτε ο Καρτέσιος είχε πει πως “σκέφτομαι, άρα υπάρχω”, έτσι και ό,τι σκέφτομαι υπάρχει. Ναι, τους βλέπω και τους ονομάζω “Αγγέλους” ενώ εσείς τους ονομάζετε “ενδορφίνες” ή “απατηλές, ρομαντικές σκέψεις”.
Πάντοτε τους έβλεπα και πρώτα είχα αντιληφθεί εκείνους και μετά κατάλαβα ότι το πρόσωπο που με κρατούσε στα χέρια του, με τάιζε και με φρόντιζε ήταν η μάνα μου. Πρώτα έπαιξα με τους Αγγέλους στο δωμάτιό μου και μετά με τα παιχνίδια μου και ήταν πρώτοι εκείνοι που μου χαμογέλασαν και κατάλαβα τι ωραίο πράγμα είναι το χαμόγελο, για να το χαρίσω αργότερα στους γονείς μου που έσπευσαν να το απαθανατίσουν με τη φωτογραφική μηχανή ως το πρώτο μου χαμόγελο.
Μεγαλώνοντας τους έβλεπα παντού και σε κάθε περίσταση, ήταν εκείνοι που ηρέμησαν το άγχος μου την πρώτη μέρα στο σχολείο, που με παρηγόρησαν που τα υπόλοιπα παιδιά κορόιδευαν την ψιλή μου φωνή, εκείνοι με προέτρεψαν να ξεκινήσω να διαβάζω οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια μου. Πιο μετά ήταν άξιοι συμπαραστάτες στους αγώνες μου για την είσοδο στο πανεπιστήμιο, ξενύχτησαν μαζί μου στις εξεταστικές, ξαγρύπνησαν στο προσκέφαλό μου τις νύχτες που ούτε και τα ηρεμιστικά των ψυχιάτρων δεν μπορούσαν να νικήσουν την κατάθλιψη, έμειναν μόνοι μαζί μου όταν όλοι οι άνθρωποι έφυγαν από κοντά μου λες και η κατάθλιψη ήταν κολλητική. Με ξυπνούσαν τις παγωμένες νύχτες για να πάω να αλλάξω τον σκοπό στο στρατό κι εκείνοι μου έκαναν παρέα στη θητεία λέγοντάς μου πως όλα θα πάνε καλά. Ήρθαν μαζί μου και χτύπησαν κι εκείνοι τις δεκάδες πόρτες που χτύπησα κι εγώ για μια δουλειά, με τόνωναν να τη φέρνω σε πέρας κατά τον καλύτερο τρόπο, όταν τη βρήκα, μου συμπαραστάθηκαν αργότερα τις όσες φορές έμεινα πάλι άνεργος.
Ήταν δίπλα μου στα πρώτα ραντεβού για να πάρω θάρρος, δεν με έκριναν που το ραντεβού είχε το ίδιο φύλο με μένα, διακριτικά γύρισαν την πλάτη όταν αποφάσισα να ικανοποιήσω το σώμα μου και τα ξένα σώματα που προσπαθούσα να κάνω δικά μου. Ούτε καν εκεί δεν με άφησαν μόνο μου ούτε ποτέ μου είπαν “στα λέγαμε εμείς” όσες φορές έφαγα τα μούτρα μου στη μάταιη αναζήτηση μιας προσωποποιημένης αγάπης και μόνο μπροστά σε εκείνους καταδέχτηκα να κλάψω για τη ζωή μου, τις ελπίδες που διαψεύστηκαν και τα λάθη που έκανα πριν μάθω – κατά δύναμιν – το σωστό.
Πολύ συχνά, ενώ είμαι ένας τύπος αρκετά επικοινωνιακός αλλά και με έντονη εσωστρέφεια ταυτόχρονα, ζητάω να μείνω μόνος μου, μόνος από όλους, μακριά από όλους, μακριά από φίλους, γονείς, κινητά τηλέφωνα και υπολογιστές. Και όλοι το αποδίδουν στο εσωστρεφές μέρος της προσωπικότητάς μου αλλά δεν έχουν δίκιο. Αν ζητώ να μείνω μόνος μου είναι γιατί θέλω να μείνω μόνος με εκείνους, γιατί μόνο με αυτούς νιώθω ελεύθερος. Περπατάω στους θορυβώδεις δρόμους της Αθήνας και στους πιο χαλαρούς της επαρχίας, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, όπου τελοσπάντων αποφασίζω να απομονωθώ κάθε φορά. Περπατώ μέρα και νύχτα, γυρίζοντας με την ίδια ευκολία στις ακριβές συνοικίες και στις κακόφημες περιοχές και βλέπω τους Αγγέλους στα πρόσωπα εκείνων που υπάρχουν εκεί. Τους βλέπω στο πρόσωπο της πλούσιας κυρίας που περπατάει στην Πατριάρχου Ιωακείμ με ένα σωρό τσάντες στα χέρια, στο πρόσωπο της αφρικανής που εκδίδεται στο πεζοδρόμιο της Σωκράτους, στο πουστράκι που κατηφορίζει με χαμόγελα προς το Γκάζι, στη νοικοκυρά που έχει βγει για ψώνια στη λαϊκή κάποια επαρχιακής πόλης, στον υπάλληλο των διοδίων της εθνικής οδού. Είναι παντού γύρω μου, όλων των φύλων και των φυλών, όλων των ηλικιών και οι πιο πολλοί από αυτούς δεν ξέρουν πως είναι Άγγελοι. Μα, είναι δυνατό να κοιτάζονται στον καθρέφτη και να μη βλέπουν τα φτερά τους; Εγώ τα βλέπω.
Όταν κάποτε το διηγήθηκα στα πλαίσια μιας πολλοστής ψυχοθεραπείας, ο “ειδικός” με άκουσε προσεκτικά και περιορίστηκε να μου απαντήσει πως είναι ένας θρησκευόμενος άνθρωπος. Την υπόλοιπη ώρα της συνεδρίας την ξόδεψε για να με πείσει ότι το επιπλέον φάρμακο δεν το πρόσθετε εξαιτίας των όσων του είπα. Έλεγε ψέματα και το ήξερε αλλά το ήξερα κι εγώ και επειδή τον έβλεπα να δυσκολεύεται, αποφάσισα να μην συνεχίσω την επιχειρηματολογία μου. Δέχτηκα το ψέμα του ως αλήθεια κι εκείνος τη δική μου αλήθεια ως ψέμα και κανείς δεν κράτησε κακία στον άλλο. Και όταν με αρκετή ντροπή πήγα στο φαρμακείο να το αγοράσω, κοίταξα τους φίλους μου τους Αγγέλους ξανά περιμένοντας την έγκριση και στο δικό τους το βλέμα. Μου χαμογέλασαν απλά και όταν ο φαρμακοποιός γύρισε να το πάρει από το πιο κυρφό συρτάρι της βιτρίνας του, είδα στον καθρέφτη να έχει κι εκείνος φτερά και το μάτι μου έπεσε στη βυζαντινή εικόνα που είχε στον τοίχο. Ήταν οι Αρχάγγελοι.
Σε έναν κόσμο που επιμένει να τα αποδίδει όλα αυτά σε φρούδες ελπίδες και σε διαταραγμένους ψυχισμούς, εγώ επιμένω να βλέπω τους Αγγέλους τριγύρω μου παντού. Όποιος θέλει, ας αποδίδει την ειρήνη που νιώθει μέσα τους στις ενδορφίνες. Αν τις βάλει στο μικροσκόπιο και τις δει με όλα τα μέσα που του δίνει η επιστήμη, θα δει πως αυτές έχουν φτερά.

4 σχόλια

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI