Τα χρονικά του σφίχτη (μέρος 1ο)

Με το που τελειώνει η δίαιτα σε πιάνει ένας πανικός. “Και τώρα τι κάνουμε;” σκέφτεσαι φοβούμενος μη και ξαναγίνεις αυτό που ποτέ δεν θα ήθελες. Τότε, σαν όαση μέσα στην έρημο, ξεπροβάλει μέσα σου η σκέψη του γυμναστηρίου, σαν ανάμνηση παλιά. Έχεις καιρό να πας, ναι, αλλά δεν είναι επειδή βαριόσουν. Λεφτά να το πληρώσεις δεν έχεις, οπότε τι κάνεις; Την πατροπαράδοτη συνήθεια της μουρμούρας που πάντοτε τελικά έχει αποτέλεσμα. Ο σπόνσορας βρέθηκε και πετάς από τη χαρά σου για το μικρό δάνειο που θα επενδύσεις στη γυμναστική και επειδή περνάς τη φάση των έντονων αλλαγών, θέλεις να βρεις ένα καινούριο γυμναστήριο, να αλλάξεις παραστάσεις. Ως παλιά καραβάνα των γυμναστηρίων ξέρεις ότι το σημαντικό είναι οι άνθρωποι που θα είναι μέσα να σου εμπνέουν εμπιστοσύνη ότι ξέρουν τη δουλειά σου και ο ίδιος ο χώρος να σου βγάζει θετική ενέργεια. Καταλήγεις, λοιπόν, στο ένα και μοναδικό που δεν ήσουν ποτέ μέλος.
Ο χώρος έχει όλα τα καλά: είναι ανοιχτό από παντού, έτσι για να φεύγει το μάτι σου λίγο, έχει άνετο πάρκινγκ, το προσωπικό σου φαίνεται μια χαρά, όμως υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: είναι παλιό σφιχτάδικο, με άλλα λόγια μαζεύεται εκεί μέσα η χαρά της πρωτεϊνης. Το βλέπεις στο μπαρ όπου τα μπουκάλια – κουμούτσες είναι τοποθετημένα με τάξη, το ένα με πρωτεϊνη από σιτάρι, το άλλο με κάτι που δεν ξέρεις τι είναι και το τρίτο με την εικόνα των φέτα κοιλιακών απέξω. Το βλέπεις στον ίδιο σου το γυμναστή που φαντάζεσαι πως αποκλείεται να μπορεί να βγάλει το εξαιρετικά εφαρμοστό μπλουζάκι του χωρίς να ξεκολλήσει και το δέρμα μαζί. “Μπα, αποκλείεται, θα το σκίζει και θα το πετάει”, σκέφτομαι και όχι με λαγνεία καθώς κοιτάζω το σώμα – τούμπανο να περιφέρεται εδώ κι εκεί και να μου δείχνει τους χώρους.
Αλλά και οι άλλοι εκεί μέσα δεν πάνε πίσω. Φαντάζομαι πως μεταξύ τους θα χρησιμοποιούν ψευδώνυμα. ” Άρνολντ, μπορείς σε παρακαλώ να με βοηθήσεις λίγο με τη μπάρα;” ” Και το ρωτάς, Hulk; Βάλε εκατόν πενήντα κιλά να κάνεις ζέσταμα πρώτα και μετά έρχομαι”. Κοιτάζω γύρω μου με δέος. Ένας τραβάει κάτι σκοινιά κι έχει κοκκινήσει τόσο που το νιώθεις το εγκεφαλικό να έρχεται. Ένας άλλος σηκώνει βαράκια (το υποκοριστικό δεν ταιριάζει στον αριθμό των κιλών που σηκώνει) και η φλέβα στο μπράτσο πετάγεται τόσο που λες θα σκάσει και θα γεμίσεις αίματα με αναβολικά, δυο τρεις φίλοι – ντουλάπες κάθονται στο μπαρ και πίνουν κάτι τεράστια ποτήρια με ένα παχύρρευστο υγρό ενώ μια φοβερή κραυγή ακούγεται από το βάθος, κάτι σαν ΑΓΚΟΥΑΑΑΑΑΧ που σου κόβει τα ήπατα. Σύντομα βλέπεις ποιός άφησε εκείνη την κραυγή. Όχι, δεν είναι ο τυρανόσαυρος, είναι ένας κοντούλης με κάτι χέρια σαν του ποπάυ που έρχεται προς το μέρος σου και τα έχει προτεταμμένα διότι μάλλον μαζί με το φούσκωμα έρχεται και ενός είδους ακαμψία.
Κι ενώ η περιήγηση στους χώρους έχει τελειώσει και όλες οι απαραίτητες συνεννοήσεις έχουν γίνει, έρχεσαι αντιμέτωπος με το εξής ερώτημα, που βασάνισε και τον Σφακιανάκη χρόνια πριν: ” τι θέλω εγώ εδώ; Καλύτερα να ανοίξει η γη και μέσα της να μπω”. Παράλληλα όμως ξυπνάει μέσα σου και το ψωνάκι. Και γιατί δηλαδή να ανοίξει η γη και να μπω μέσα της; Γιατί να αφήσω όλους εκείνους τους σφίχτες να με πτοήσουν; Μπορεί να μην είμαι σαν κι αυτούς αλλά κι εγώ πάω στα γυμναστήρια εδώ και μια δεκαετία και στην τελική δεν είναι ο στόχος όλων μας να γίνουμε σφίχτες.
“Θα γραφτώ”, απαντάς με ηρωικό ύφος τόσο στο γυμναστή που σε ρωτάει όσο και στον εαυτό σου τον ίδιο και ξέρεις καλά πως η απόφασή σου αυτή, εκτός του ότι θα διασφαλίσει τη διατήρηση της φυσικής σου κατάστασης και των κιλών που έχασες, θα γίνει η αιτία για μια σειρά από κειμενάκια εδώ. Ας αρχίσουν λοιπόν τα “χρονικά του σφίχτη”!

3 σχόλια

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI