Ο γάμος της καλύτερής μου φίλης (μέρος 2ο)

Ο γάμος είναι το κατεξοχήν μυστήριο που προσφέρεται για κουτσομπολιό αλλά φυσικά όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό το κάνουν με καλή πρόθεση και όχι επειδή ζηλεύουν. Μάλιστα, ως γνωστόν, οι άντρες είναι χειρότεροι από τις γυναίκες στο κουτσομπολιό και κάηκες έτσι και πέσεις στο βρωμόστομά τους.
Κάτι που δεν μπορώ με τίποτα όμως είναι εκείνο το περίφημο ” η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα”. Αφενός γιατί καμία πια δεν τον φοβήται, αφετέρου γιατί καμία δεν τηρεί το ανόητο αυτό έθιμο. Εδώ κάνεις κρα να βρεις άντρα στις μέρες μας που να μην τον ψιλοπαίρνει και να μην το έχει καν σκεφτεί, θα τον πατήσεις κι από πάνω; Σηκώνονται σε εκείνο το σημείο όλες οι βλαχάρες να δουν, θα τον πατήσει, δεν θα τον πατήσει;
Μια ακόμη μαλακία είναι με το ρύζι. Διότι όταν λέμε να τους πετάξεις ρύζι, αφού έτσι το θέλει το έθιμο, δεν είναι ότι τους μισείς και θέλεις να τους βγάλεις το μάτι. Το ρίχνεις απαλά, συμβολικά και μόνο και όχι λες και τους πετάς πέτρες. Μιλάμε το τι τράβηξαν ζευγάρι, κουμπάροι και παπάς δεν περιγράφεται. Ο τελευταίος τουλάχιστον είχε και το Ευαγγέλιο να τον προστατεύει, τα παιδιά όμως χόρεψαν έναν τυφλό χορό του Ησαϊα γιατί διαφορετικά η δεξίωση δεν θα γινόταν στο κέντρο που είχε οριστεί αλλά στο Πρώτων Βοηθειών. Εγώ φυσικά, ως γνωστός σκατόψυχος που είμαι δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ πως οι περισσότεροι έβγαζαν κι απωθημένα, αλλιώς δεν εξηγείται η μανία με την οποία εκτοξευόταν το ρύζι. Ειδικά ένας γέρος που είχε κάνει 25 λεπτά να μπει μέσα τρεκλίζοντας με το πι τόσο που σκέφτηκα να πω στο νεοκώρο να μην κλείσει αμέσως την εκκλησία μετά το γάμο γιατί ήταν εξαιρετικά πιθανό να τα τινάξει ο παππούς, μόλις έφτασε η επίμαχη στιγμή, ξέχασε αρθρίτιδες και γερατειά κι άρχισε να πετάει ρύζι όπως τότε στον ελληνοαλβανικό πάνω στην Πίνδο που σκότωνε αβέρτα το σάψαλο.
Κάτι που επίσης θα έπρεπε να καταργηθεί, είναι όλη εκείνη η στημμένη είσοδος του ζευγαριού στο κέντρο. Σβήνουν τα φώτα, παίζει κάποια μεγαλοπρεπής μουσική, εισέρχεται το ζευγάρι, κόβει την τούρτα, τη δοκιμάζει λίγο και μετά ξεκινάει ένας πολύ ρομαντικός χορός να τους δουν όλοι και να τους καμαρώσουν. Μα τι χαζομάρες είναι αυτές;
“Εσύ στο δικό σου το γάμο τι μουσική θέλεις όταν μπεις με τη νύφη”, με ρώτησε αφελώς ο κολλητός μου λες και δεν ξέρει. “Δεν μπορώ να αποφασίσω. Είμαι μεταξύ του it’s raining men και του sexual revolution” του απάντησα και είμαι σίγουρος πως θα ξανασκεφτεί την πρόταση που μου είχε κάνει παλιά να γίνει κουμπάρος μου. Πάντως έχω πολλές και καλές ιδέες που φοβάμαι βέβαια ότι ιδέες θα μείνουν. Να, για παράδειγμα, γιατί τα γκαρσόνια να μην είναι τεκνά με φοβερά σώματα που θα σερβίρουν φορώντας μόνο ένα μαύρο εφαρμοστό μποξεράκι; Και γιατί ας πούμε να πρέπει να χορέψω εγώ μπαίνοντας στο κέντρο και να μη χορέψουν αυτά έναν αισθησιακό αλλά δυναμικό ταυτόχρονα χορό να ευχαριστηθεί το δικό μου το μάτι; Γιατί θα πρέπει να κόψω εγώ την τούρτα και να μην την κόψουν αυτά, προσφέροντας το ένα στο άλλο μια κουταλιά με όλο τον αισθησιασμό που θα διαθέτουν;
“Εσύ πως και δεν σκέφτεσαι το ενδεχόμενο ενός γάμου;” με ρώτησε ξανά ο κολλητός και όταν δυσανασχέτησα βιάστηκε να συμπληρώσει ενός gay γάμου.
Ας πούμε ότι είχες μες στο δωμάτιό σου μια θηλιά κρεμασμένη από το ταβάνι. Θα πήγαινες ποτέ από μόνος σου να βάλεις το κεφάλι σου εκεί και να κρεμαστείς; Δεν θα το έκανες. Εγώ λοιπόν γιατί να το κάνω;
“Ναι αλλά κάποια στιγμή δεν θα βαρεθείς να ζεις έτσι όπως ζεις;” Καλά, αν βαρεθώ θα το ξανασκεφτώ. Όμως αυτό το κορμί, αυτή η προσωπικότητα είναι πηγή. Όλος ο κόσμος επιτρέπεται να πίνει νερό και να δροσίζεται από τις πηγές.
“Κάποια στιγμή, όμως, θα στερέψεις”. Τι λες αγόρι μου…στερεύει ποτέ ο ωκεανός; Σταματάει ποτέ ο ουρανός να βρέχει; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Αυτό το σώμα – πηγή δεν ανήκει σε μένα, ανήκει στην ανθρωπότητα.
“Από αυτοπεποίθηση όμως καλά πας”. Ναι ε; Κι εγώ που νόμιζα ότι έκανα χιούμορ…

3 σχόλια

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI