Αυστηρώς κατάλληλον: η γνώμη μου για την ταινία

Πολλά ακούστηκαν για την πολυαναμενόμενη ταινία του γνωστού συγγραφικού διδύμου Ρέππα – Παπαθανασίου. Τα σχόλια από μέτρια έως κακά, αφού οι περισσότεροι είπαν ότι το “Αυστηρώς Κατάλληλο” ήταν η μετριότερη από τις τρεις προηγούμενες ταινίες. Στην πραγματικότητα αυτό συνέβη επειδή όλοι πήγαν να τη δουν περιμένοντας κάτι σαν το safe sex ή σαν το κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο.
Ναι, η ταινία αυτή είναι ιδιαίτερη. Δυο νέοι σκηνοθέτες επιθυμούν να γυρίσουν μια ποιοτική ταινία αλλά εξαιτίας οικονομικών δυσχερειών και χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν, πέφτουν θύμα ενός παραγωγού πορνό, ο οποίος το βράδυ χρησιμοποιεί τα ίδια σκηνικά και λόγια, με σκοπό να γυρίσει μια τσόντα που θα τον βάλει ξανά δυναμικά στο παιχνίδι. Η εξέλιξη θα είναι τέτοια, όμως, που οι περισσότεροι θα μείνουν ικανοποιημένοι υπέρ του δέοντος, τόσο οι κουλτουριάρηδες όσο και ο πορνοπαραγωγός.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα, πρωτότυπη και γεμάτη από ατάκες και αρκετά ξεκαρδιστικές σκηνές που οδηγούν σε ένα αποκορύφωμα μπερδέματος λίγο πριν δοθεί η “λύτρωση”, χαρακτηριστικό στοιχείο των ταινιών του γνωστού διδύμου. Εάν σε πολύ κόσμο δεν άρεσε η ταινία είναι διότι, πίσω από την πλάκα, κρύβονται μηνύματα κοινωνικά και ατομικά, καθώς και μια υποβόσκουσα πικρή ατμόσφαιρα. Οι ήρωες, παρά τις ξεκαρδιστικές σκηνές, ζουν ο καθένας το δικό του δράμα και όλοι μαζί είναι πιόνια στο μυστηριώδες παιχνίδι του έρωτα και της σαρκικής επαφής, παραδομένοι σε ορέξεις του σώματος και της ψυχής ζουν τις ψευδαισθήσεις και τα χαμένα τους μεγαλεία. Η Αλέκα Ντούρου, υποτιθέμενη μεγάλη πορνοστάρ του παρελθόντος πνέει τα μένεα εναντίον της νεαρής αντικαταστάτριάς της, οι ηθοποιοί της σοβαρής ταινίας επαναλαμβάνουν διαρκώς τις επιτυχημένες τους παραστάσεις στο παρελθόν, δίπλα σε ιερά τέρατα του θεάτρου, η νεαρή πορνοστάρ που θέλει να κάνει στροφή στην καριέρα της, η καθημερινή γυναίκα που νομίζει πως μπορεί να ζήσει μια περιπέτεια με το νεαρό πανέμορφο ηθοποιό. Όλοι με τα ανομολόγητα πάθη τους, όλοι με μια μυστικοπάθεια που επειδή σε εμάς τους θεατές η αλήθεια είναι γνωστή, καταλήγει να μας κάνει και να γελάσουμε και να μελαγχολήσουμε ταυτόχρονα.
Από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές, ο ένας είναι κολλημένος με την τέχνη του τόσο πολύ που δεν μπορεί να φανταστεί καμία άλλη προοπτική. Οτιδήποτε άλλο για αυτόν είναι μη αποδεκτό, ενώ ο συνάδελφός του αν και επίσης “θεραπευτής” της τέχνης, είναι περισσότερο ρεαλιστής και ανοιχτόμυαλος. Μαντέψτε ποιός θα είναι πιο κερδισμένος στο τέλος. Ακόμη και η ρωσίδα πορνοστάρ θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι “κολλημένη”, όπως θα διαπιστώσατε στο παραπάνω βίντεο.
Οι ταινίες των Ρέππα και Παπαθανασίου αναμφίβολα σε κάνουν να γελάσεις με χιούμορ έξυπνο. Πέρα από αυτό, όμως, σε κάνουν και να σκεφτείς. Από αυτή την άποψη βρήκα την ταινία τους αυτή αρκετά πιο ώριμη από τις τρεις προηγούμενες μεγάλες επιτυχίες. Ίσως να γέλασα κάπως λιγότερο, δεδομένου ότι η πικρή γεύση μου ήταν αρκετά προφανής, όμως σε καμία περίπτωση δεν έκλαψα τα λεφτά μου.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των ταινιών τους είναι οι gay αναφορές. Στο safe sex είχαν το χαρακτηριστικό του απαγορευμένου, του κρυφού, που δεν πάει το μυαλό σου. Στο αυστηρώς κατάλληλο έχουν το χαρακτηριστικό του όλος ο κόσμος το ξέρει, άρα δεν του κάνει και τόση εντύπωση. Αυτή τη φορά σατυρίζεται το gay χαρακτηριστικό του καλλιτεχνικού χώρου. όχι ξεφωνημένο, όχι ακραίο, καθημερινό όπως τόσα και τόσα άλλα. Άλλωστε, από όσο θυμάμαι, οι σεναριογράφοι ποτέ δεν το έχουν παρουσιάσει ως ακραίο, ως άξιο γελοιοποίησης. Μάλλον περισσότερο σατυρίζουν τις αντιδράσεις όλων των υπολοίπων, οι οποίοι είναι και οι πραγματικά άξιοι γέλιου. Θυμηθείτε τον πατέρα που μαθαίνει ότι ο γιός του είναι ομοφυλόφιλος στη σειρά safe sex. Είναι μαζί του που γελάς και όχι με την επιλογή του γιού του. Έτσι και στην ταινία αυτή αν γελάς με κάτι είναι που ολόκληρος ο κόσμος το ξέρει αλλά δεν το αποδέχεται κατά βάθος. Ούτε καν ο ίδιος ο gay, αφού την κρίσιμη στιγμή της αποκάλυψης φροντίζει να γίνει έξαλλος ότι τον πρόσβαλαν. Στο ίδιος μήκος κύματος, η λεσβία της ταινίας, ενώ είναι πολύ υψηλού επιπέδου, κατά ομολογία όλων, σε ό,τι αφορά στη σχέση της δεν διστάζει να γίνει αυτό που ο κόσμος λέει “κατίνα”.
Νομίζω ότι κανείς δεν θα χάσει εάν παρακολουθήσει την ταινία. Θα εντοπίσει πολύ περισσότερα χαρακτηριστικά από αυτά που σας ανέφερα, μιας και δεν ήθελα να σας αποκαλύψω τις λεπτομέρειές της. Για τους gay φίλους κι αναγνώστες μας, οφείλω να πω ότι θα απολαύσετε την ομορφιά του Όθωνα Μεταξά που προβλέπω την καριέρα του να μας απασχολεί το επόμενο διάστημα

3 σχόλια

  1. Μπράβο σου, προσυπογράφω αυτό το κείμενο και πραγματικά απορώ με την (εν μέρει) ψυχρή αντιμετώπιση του κοινού. Το Safe sex είχε “βωμολοχία”, το κλάμα ήταν “κακογυρισμένο”, το οξυγόνο “χυδαίο και ομοφυλόφιλου προσανατολισμού”, το δε αυστηρώς κατάλληλο, κατώτερο όλων των προηγουμένων! Πουθενά δεν τους πιάνεις τους κομπλεξικούς συμπατριώτες μας τελικά

  2. Οχι βεβαια, πουθενα δεν τους πιανεις.Απο σχετικη ερευνα (ας πουμε) που εκανα στο facebook, οι περισσοτεροι μου ειπαν οτι ηταν μια προχειρη ταινια. Δεν ηταν καθολου προχειρη, ποτε η δουλεια των δυο δεν ηταν κακοφτιαγμενη, πάντοτε υπηρχε σημασια ακομη και στη λεπτομερεια.
    Εμενα η ταινια μου αρεσε.

  3. a re o9wwwwwwwwwwwwwna


Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI

Γράψτε ένα σχόλιο