Για πάσα νόσο και κυρίως για πάσα μαλακία

Αχ καλέ σήμερα λέω να πιάσω στο βρωμόστομά μου μερικές μερικές να τις κάνω εγώ να μην ξεμυτίζουν από το σπίτι τους, σαν την Ελένη από το Κωσταλέξι. Ναι, φίλες και φίλοι, σήμερις θα μιλήσουμε για ξέκωλα – μπαρόβιες μούντζες! Θα τις χωρίσουμε μάλιστα σε δύο κατηγορίες: στις φαρδοκώλες και τις κοκαλομούνες. Με το που τις βλέπεις και τις δύο, δεν ξέρεις ποιά είναι πιο άθλια από την άλλη, οπότε μοιράζονται το φάσκελο και τον οίκτο ταυτόχρονα.
Εγώ, μη με βλέπετε έτσι, τις ξέρω καλά, τις έχω ζήσει γιατί κάποτε ήμουν πολύ γυριστρούλης και όλη την ώρα έξω ήμουν στον ποδόγυρο από κλάμπι σε κλάμπι και γενικά όπου γάμος και χαρά κι η Βασίλω πρώτη. Όσο όμως καλή μουσική κι αν έπαιζε, όσο καλή και αν ήταν η παρέα, η βραδιά απογειωνόταν μόλις έμπαινε στο μαγαζί μια από τις προαναφερθείσες. Γιατί, όταν μπαίνει η τελειωμένη κοκκαλομούνα αποτυχημένη γκόμενα, αποκτά άλλον αέρα στο μαγαζί και σε όλους ξυπνά το άγριο ένστικτο του “ελάτε να γαμήσουμε το λείψανο”. Τη βλέπεις να περπατάει με το δεκάποντο με τόση προσοχή ώστε να μην της σπάσει κανένα κόκκαλο. Στέκεται λίγο, αγναντεύει το χώρο και σε θαμπώνει με το έντονο βάψιμό της που το καλύτερο γραφείο τελετών δεν το κάνει στο πτώμα. Σαρώνει το χώρο με τη ματιά της που έχει την εκπληκτική ιδιότητα να υπολογίζει ψωλές κρυμμένες μέσα στα παντελόνια και αν κρίνει ότι ο μέσος όρος των θαμένων είναι από 17 εκατοστά και πάνω, αίφνης σκάει ένα χαμόγελο που η ίδια θεωρεί πως είναι γοητευτικό, ενώ στην πραγματικότητα όλοι μας το έχουμε δει ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της κάθε ευτραφούς ανατολικοευρωπαίας ηθοποιού τσόντας μόλις τα φάει στη μούρη.
Προχωράει με ύφος αδιάφορο, κάθεται στη μεριά της μπάρας όπου υπάρχει το καλύτερο τεκνό μπαρτέντερ, με την ίδια αδιαφορία βγάζει από το τσαντάκι της τσιγάρα και αναπτήρα και παραγγέλνει το ποτό της. Στη δεύτερη σάρωση του χώρου έχει το ύφος “πωπώ, πάλι θα πλήξω απόψε η θεότητα” και η μεγάλη πλάκα ξεκινάει όταν θα πάει κάποιος να της πιάσει την κουβέντα. Διότι στην αρχή θα το παίξει αδιάφορη η αυτοκράτειρα Αυγούστα, μετά θα καταδεχτεί να την κεράσεις ένα ποτό, επιμένοντας όμως να μη γελάει με τα αστεία σου απλά να μειδιά σαν τη Τζιοκόντα και μετά θα τη δει Τζένη Καρέζη στο “Λόλα”. Δεν θα παραλείψει να πεταχτεί μέχρι την τουαλέτα για να τη δει ολόκληρο το μαγαζί να περπατάει με ύφος Τζούλιας Αλεξανδράτου μόλις αντιληφθεί δημοσιογράφο του Star και γυρνώντας πίσω θα έχει αποφασίσει να γίνει λίγο πιο γήινη μη και χάσει τον πούτσο που θα φάει στο τέλος της βραδιάς. Για αυτό το λόγο θα καταδεχτεί να χορέψει λίγο, συνήθως μόνη της, με περιορισμένες κινήσεις που δήθεν θα περνούν το μήνυμα ότι “μπορώ να μετατραπώ σε Τζίντζερ Ρότζερς αλλά δεν το κάνω γιατί είμαι μια σεμνή κορασίς”, ενώ όλοι οι άλλοι θα γελάμε επειδή ξέρουμε πως η προσοχή στο χορό υπάρχει εξαιτίας της τεράστιας ευαισθησίας των αρθρώσεων, τενόντων και μηνίσκων της κοκκάλως ένεκα της απουσίας κρεάτων από πάνω της. Κι ενώ η παπαρολογία της θα εκθαμβώσει τον κάθε απελπισμένο που το ‘χει για γρουσουζιά να βγει το σαββατόβραδο και να μην πηδήξει πατσαβούρα, θα κάνει την εμφάνισή της η μεγάλη της αντίζηλος στο ζωικό βασίλειο: η φαρδοκώλα παύλα παιδοβούβαλο γκόμενα.
Στο πλατύσκαλο του κλαμπ το παιδοβούβαλο με τα τσουπωμένα κρέατα μέσα στα μαύρα εφαρμοστά της ρούχα, αγναντεύει το χώρο όπως το λιοντάρι το κοπάδι με τις αντιλόπες. Και επειδή όλη της η ζωή περιστρέφεται γύρω από το φαγητό, οι σκέψεις της είναι ανάλογες: “για να δούμε ποιόν θα φάω απόψε”. Είναι σίγουρη για τον εαυτό της και τα παραπανίσια κιλά δεν αποτελούν κανένα πρόβλημα, διότι ο βύζος που παραφουσκώνει κάτω από το μπουστάκι κι έχει φτάσει ως το λαιμό, υπονοεί αβυσσαλέα ισπανικά, ενώ τα τουμπανιασμένα χείλη της εγγυώνται τρομακτικά τσιμπούκια με πάθος. Σε αντίθεση με την κοκκαλομούνα, το παιδοβούβαλο δεν έχει απολύτως κανένα σκοπό να το παίξει δήθεν. Περπατάει αποφασιστικά μεν αλλά με χάρη, για να μη δείξει ότι τα πόδια της τραβάνε τον παθών τους τον τάραχο για να σηκώσουν τον ογκόλιθο, σωριάζεται σε ένα σκαμπώ με τα κωλιά της να ξεχειλίζουν δεξιά κι αριστερά, παραγγέλνει το ποτό της και χαζεύεις το προγούλι της, που δεν μπορείς να αποφύγεις τη σκέψη ότι ίσως είναι ένα είδος μάρσιπου για να κουβαλάει μαζί της το φαγητό της, ενώ το στενό, υπερβολικά στενό, ασφυκτικά στενό της κολάν ή φόρεμα, δεν σε εμποδίζει να αντιληφθείς ότι γάμπα και μπούτι έχουν γίνει ένα: γαμπόμπουτο, όπως λέγεται επιστημονικά. Την παρατηρείς να ρουφάει με τέτοια κολασμένη μανία το ποτό από το καλαμάκι και σου περνάει από το μυαλό πως κάπως έτσι ρουφάει το μεδούλι από το μπούτι κοτόπουλο του μεσημεριανού της και απορείς διότι αντιμετωπίζεις ένα δυσεπίλυτο μαθηματικό και λογικό πρόβλημα: αφού έφαγε ένα κοτόπουλο μόνη της, πως είναι δυνατό να υπάρχουν εφτά μπούτια ρουφηγμένα στο πιάτο της; Η ίδια βέβαια θεωρεί πως οι σκέψεις σου είναι διαφορετικές. Νομίζει πως όταν την κοιτάζεις να ρουφάει το καλαμάκι, φαντασιώνεσαι πως ρουφάει εσένα τον ίδιο με την ίδια λύσσα. Διότι κάποτε ο Δημιουργός ενεφύσησεν πνοή ζωής στον Αδάμ αλλά εκείνη, έτσι και σε βάλει κάτω, θα σου ρουφήξει τη ζωή πίσω. Ξεχειλίζει από ζωή το μανάρι μου.
Όταν ο τόφαλος αντικρύσει τη χτικιάρα, ξεκινάει ένας ψυχρός πόλεμος, στον οποίο η καθεμία προτάσει τα όπλα της: στήθος πλάκα η μία, ξεχειλίζοντα μαστάρια η άλλη. Ύφος μπλαζέ κι αδιάφορο η αδύνατη, ύφος λάγνο, σοροπιαστό σαν γλυκό κουταλιού η άλλη. Αιθέριο δήθεν χορό η αδύνατη, επιθετικό καβλουά τσιφτετέλι η χοντρή. Κωλαράκι σανίδα αλλά για πολλά γαμήσια η μία, κωλάθρα υπερβατική αλλά εξαιρετικά επιδέξιο στο horse ride η άλλη. Και καλείσαι εσύ να επιλέξεις ανάμεσα στη σκύλα και στη χάρυβδη, για να πουλήσεις μετά μούρη στους φίλους σου πως όποτε βγαίνεις, γαμάς και καμία έτσι για το χαβαλέ. Και σε κοιτάνε με στόμα ανοιχτό σαν χάνοι οι άλλοι που είσαι φοβερός και τρομερός γαμιάς. Διότι, στις μέρες μας, δεν έχει σημασία το τι γαμάς αλλά να γαμάς. Έτσι γίνεσαι είδωλο και όλοι σε προσκυνούν.

5 σχόλια

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI